Çalışmaya başlamak
Merhabalar, dün doğum iznim bitti ve ben çalışmaya başladım. Aslında hevesliydim çok. Üretmeyi, işlevselliği özlemiştim. Gerçekten de işte olmak benim için keyifli. Ama içim kan ağlıyor bir yandan da. Ben eve en erken 20.00da dönüyorum, oğlum ise 19.30da uyuyor. Sabah 07.00de kalkıp 1.5 saatimizi beraber geçiriyoruz. Üstelik haftasonları da bir gün çalışmak zorundayım sık sık. Sanırım oğlum beni tanımadan büyüyecek. Bu tür şartlarda çocuk büyüten var mı? Hayat nasıl oluyor? Böyle hayat geçiyor mu?
Mama sandalyesine vakumla sabitlenen bu balığın tepesine bastırınca ortasındaki akvaryumdaki balıklar çıngırdayarak fıldır fıldır dönüyor.
evet beraber uyuma konusu tartışmaya açıktır. doğrusu budur demem, biz böyle yapıyoruz diyorum.
evet belki size daha çok bağımlı oluyorlar ama sonuçta kopmaları gereken an gelince zaten sizden kopuyorlar.
özel hayata tanık olmamaları için başka tedbirler alabiliyorsunuz.
ilk kızım 2 yaşına kadar odamızda yattı. bu kuzuyu da önümüzdeki yaza kadar yanımda konaklatmayı düşünüyorum.
çocuk doktorumuzun da iki kızı var, büyük kızımn bebeklik döneminde, çocuğun yatağını ayırmak üzerine konuşuyorduk. bana sorarsan doğrusu, 6 aydan sonra odasını ayırmandır, ama yapabildin mi dersen, bizim büyük kız ilkokula gidene kadar aramızda yattı dedi.
karı-koca ikisi de 9 prof bunların:)
aileye, çocuğa, ebeveyne özgü değişken kararlar bunlar. içinizden neyin doğru olduğunu düşünüyor ve hissediyorsanız onu uygulayın. siz mutlu-çocuğunuz da mutluysa sorun yok demektir.
Çok teşekkürler :) paylaşımlarınız için...
