çalışan annenin oğluna bakan anne sendromu!

handanT soruyor: 10

merhaba arkadaşlar ; malum ben çalışıyorum ve oğluma annem bakıyor ve anneme bir türlü anlatamadıgım şeyler var ;

1-katı gıda meselesi ; oglum 1 yaşında ve hala muhallebi çorba yiyor eskiden kahvaltısınde yumurtasını peynirini ayrı yerdi ben bulamaç yapmıyordum şimdi annem yemiyor diyor içine katıyor yani ciddi anlamda bir geriye dönüş yaşıyoruz ve bu durum çok canımı sıkıyor! öglen çorba yiyor akşam çorba yiyor üstelik çıkartıyor yutmuyor diyerek çorbalarıı ekmeksiz yediriyor! bu şekilde beslenmeyle bu çocuk ne kadar vitamin alabilir tamam çorbalarını ben akşamdan yapıp bırakıyorum uyduruk çorbalar yapmıyorum ama artık yaşıtları gibi yemek yemesini istiyorum ben alıştırmıştım ama annem bakmaya başlayınca biraz ona tepki yaptı aras tükürdü annemde yesinde böle yesin ve ugraşmıyım düşüncesiyle çocuga dayadı çorba muhallebi ne yapabilirim arkadaşlar ? annem anlamıyor yemiyor ne yapayım yalanmı söylüyorum diyor ama alıştırması gerekiyor,haftasonları bizimle yiyor az çok önüne koyuyorum yemek ve eline bisküvi kek veriyorum yiyor ama annem ortalıga döker die eline birşeyde vermiyor çıldırmak üzereyim şeytan diyor çık işten çocugunu sen egit ama olmuyor işte:((

sizlerin arasında vardır belki benimle aynı durumda olan bunu anneme nasıl anlatıcam,iişin kötü tarafı çok akıl verirsen ters tepiyor al çocuguna kendin bak deme ihtimali çok yüksek bir annem var!

bu beslenme konusunu fena takıntı yaptım iş yerinde çalışamaz durumdayım sürekli ne yapabilrim modundayım..yardım istiyorum kızlar help help

çaresiz çalışan anne


    
 


24 Cevap


handanT

yaseminaaa dogru söylüyorsun..anneme asla kızmıyorum ben kendi kendimi yiyorum ona kızamadıgım için annemle sakince ve tatlı dille konuşmaya özen gösteriyorum çünkü ancak o şekilde dediklerimi yapma ihtimali var..hatta annemle arasın arasında bag oluşması için ugraşıyorum mesela aa anneanne sana nekadar güzel bakıyor cici anneanne ve annemede aras sana çok düşkün şeklinde ikisini baglıyorum çünkü bakan kişinin ve arası sahiplenmesi çok önemliymiş (bu kitaplar bizi delirtti)

tabiki bazen diyorum çocugun yabancıda degil annende karnı doyuyor, şiddet görmüyor,seviliyor o anneannesi çokta detaylara takılma diyorum ama işte sonra başlıyor beynim karıncalanmaya yine

hepsi iyi bir evlat yetiştirmek için..büyüdügünde anne sen beni bıraktın al işte böyle büyüdüm ben demesin diye:(

kesinlikle bizim gibi olmuyor kimse anne gibi olmuyor..aras anneme asla bana baktıgı gözlerle bakmıyor ,hatta anneme bakışına bir endişe var gibi ben öyle hissediyorum..

birde aras biraz daha geç uyusa daha çok vakit geçirsek,büyüdükçe geç uyur diyorlar sizin çocuklar saatkaçta uyur ? aras 9-9,30 da uyuyor ben 7 gibi alıyorum arası hemen hemen 2 saat geçiriyoruz sadece:(


Yasemina

Lara'nın 9.15-9.30 uyuklama moduna gecmesini isterim, genelde o saatlere denk gelir
gunduz 1 saat 45 dakika tek uyku uyutuyorum (annem cift uyutur)
sabah annemle 8-8.30 arası kalkar haftasonu bizle 9'a dogru kalkar

dua edelim garip bir bakıcı da bakıyor olabılırdı cocuklarımıza, ondan acayip egitim alacagına tutumlarını begenmedigimiz annelerimizin verdiklerini alsın 1000 kat tercıh ederim.

evet az zaman kalıyor bizimle ama ben uyumasını, belli duzen icinde hepimizin varolması tercıh ediyorum. Boylece hepimiz daha huzurlu oluyoruz.


Yasemina

Ben kresı 3 yastan once dusunmuyorum, ancak mecbur bırakılırsam sartlardan oturu zorunlu olacak. Ben krese hic gonderilmemisim, gitsin ama hemen de degil diye dusunuyorum kendi adıma.


handanT

yaseminaaa'cım tabiki garip bir bakıcıya bende annemi tercih ederim..bazen erken uyuması iyi gelmiyor degil çünkü anca çorbasını yapıyorum çamaşır yıkansın as ortalıgı topla derken saat 12-1 gibi ancak uyuyorum ,ama işte bazende 1 saat daha görseydim oglumu diye iç geçiriyorum bu annelik ne büyük bir enerji veriyor insana:)

yaseminsenturk çok haklısın .hiçbir zaman tam anlamıyla mutlu olamıyacagımız gerçegi içimi çok acıttı hatta şuan gözlerimi doldurdu..bu gerçegi bende sıksık kendi suratıma vuruyorum ve büyük bir çaresizilik duygusuna bürünüyorum..

büyüme hormonları açısından kesinlikle uyumlaları gerekli arasda sabah 6,30-7 arası uyanır anneme 7,30 da bırakıyoruz akşamda 7 de alıyoruz eve gelene kadar saat 8 i buluyor..dedigin gibi fazla uyuma şansları yok bazen 7,30 da kalkıyor eşimin işi acil degilse kıyamıyoruz uyandırmaya bekliyoruz ama bazen uyandırmak zorunda kalıyoruz çok üzlüyorum o zaman..

aslında kreş yaşı illaki 3 olacak diye bir şart yok çogu uzman herçocugun hazır olma yaşı farklıdır der belki efe arkadaşlarıyla daha mutlu olacak ,ben arası 18 aylıktan sonra kereşe vermeyi düşünmeye başladım ciddi ciddi..

ve tabiki anneannenin rahatını bozuyoruz buda bir gerçek 4 çocuk büyütmüş bir kadın artık yorulmuş ve şimdi bir afacan gelmiş hayatına oda haklı tabiki elinden geldigince kendini çok hırpalamadan bakmaya çalışıyor ama işte biz anneler biraz hırpalasın kendini istiyoruz galiba:)bende tv yasagı koydum akşamları gittigimde tv kapalı oluyor ama gün içini bilemiyorum tabiki:S of ofisten annelik yapmak böyle birşey işte..bizler zor olan hayatlarımızı çocuklarımzın mutluluguyla güzelleştirmek istiyoruz ama gerçekten mutlu olsunlar istiyoruz hepsi bu..


handanT

bebekler normal kanallara pek bakmıyor genelde belkide bakmıyordur,aras sadece müzik kanalı açıldıgında elindekileri bırakıp tvye koşuyor ve dans ediyor ama ben tvsiz müzikle dans etmesini tercih ediyorum o yüzden çocuk müzik cdsi alıcam..

aynen kendi evimde bakılsa bende daha rahat olurum zaten çocukların psikolojileri içinde en iyisi buymuş kendi evlerinde daha güvende hissederlermiş ama olmuyor işte..işe başladıgım ilk hafta kabus gibiydi işyerinde aglıyordum akşamları aras uyuyunca neden uyudu doyamadım diye aglıyordum eşim psikologa gitmeyi teklif etmişti..şimdi hala ara ara aglıyorum gizli gizli...

öyle bir imkanını varsa ne mutlu sana birkaç sene daha idare edersin.benim öyle bir imkanım yok maalesef emekli olana kadar çalışacagım yani aras delikanlı olana kadar:((



Daphnes_Mum

Bu sohbette ben eksik kalırsam olmaz tabi. Bir kaçınızın zaten bildiği gibi benimde sizlerden farkım yok. Kısaca anlatmak gerekirse çalışıyorum bebeğime dönüşümlü olarak (haftalık) KV ve annem bakıyor. Aynı endişeleri bende taşıyorum. Acaba bugün nasıl yemek yedi, nasıl yemek yedirildi, zorladılar mı yesin diye... Eğitimi konusu zaten canımı sıkıyor bu aralar. Geçen gece eşimle kızımın burnuna damla damlatlamaya çalıyoruz neyse kızım tabi ağlıyor istemiyor falan. Kayınvalideme baktım karşıdan gel gel yapıyor, neyse hemen kızdım tabi hani sanki biz işkence ediyoruz çocuğa elimizden kurtulması için çağırıyor neymiş kızım ona gel yapmı ağlarken karşıdan ondanmış. Bu şekilde yapılırsa şımarık bir çocuk olacağını belirttim ve tekrar bu şekilde davranmamasını rica ettim. Hepimizin ağzı bir olmalı bizim hayır dediğimize sen evet dersen iş orda kopar dedim.
Bir kaç gün öncede annem kendisi söyledi , kızım gün içinde bilgisayar masasından birşeyler istiyormuş ıh ıh deyip işaret ederek, annemin cevabına bakar mısınız , hayır olmaz anne ehh eder sonra :(( Ben tahmin ediyordum zaten az çok kızım sayesinde ehh yapmanın ne demek olduğunu öğrendi bazen gelip yüzümüze ehh yapıyor çünkü... Tabi bu konudada uyarıldı annem ama tabi ne kadar uyuyor o muamma.
Yme konusuna gelince benim kızımda aynı sürekli blendırdan geçir geçir ver, peyniri yemiyormu domatesle bulamaç yap ver falan filan. Ne kavgalar ettik bu konuda hem kayınvalidemle hem annemle. Eşimde yeri geldi annesine bağırdı çağırdı falan ama yok onlar hep bildiğini yapıyor. Eline küçük birşeyler vermeyin sakın diyorum mama sandalyesinden bulmadığım şey kalmıyor ( kiraz, küp şeker vs..)  Çok kızıyorum bazen onlara ama yinede o kadar çok gelgit yaşıyorum ki yarım saat önce sinirden kudururken , yarım saat sonra geliyorlar bu yaşlarında bizim için fedakarlık yapıyorlar diye yumuşuyuveriyorum, sayelerinde düşüncelerim bile dengesizleşti...  Hani derler yaa donunda ıslaklık olsa benden bileceksin diye aynen en küçük yanlışta suçu onlarda buluyorum belkide haksızlık yapıyoruzdur. Kendimede kızıyorum kimi zaman dün akşam kızımın boynu kıpkırmızı olmuş sanki tokatlanmış gibi gördüm üstümden kaynar sular döküldü ama sonra yapamaz dedi eşime sordum mümkün değil hayatta yapamaz dedi alerji olmuştur dedi Defnede tırnaklarıyla kaşıyıp duruyordu ama bu akşam yine kontrol edicem. Bu nasıl olacak bilmiyorum yaa hem çalışmak , üretmek istiyorum hemde kızımın çok iyi şartlarda benim istediğim gibi bakılmasını... Bunun bir ortayolu yok mu yaaa:(((


Yasemina

Aras05'cigim,

hiçbir zaman tam anlamıyla mutlu olamıyacagımız gerçegine deginmissin. ben sadece buna deginmek isterim.

Bakın işimiz var, esimiz, anamız, ailemiz, cocugumuz var. ya isi gucu olmayanlar, kısmetsiz veya ısteksiz olup evlenmeyen/evlenemeyenler, cok isteyio cocuk sahibi olamayanlar, lutfen bunları dusunelim. Bana bir arkadasım demisti, mutlulugu kendi icinde kesfedeceksin ki baskalarını mutlu edesin. Hayatımızda cocugumuzu mutlu etmemizi, onunla kısıtlı zamanımızda kaliteli zaman gecirmemizi engelleyen her ne varsa, kisiler veya durumlar, bunları hayatımızdan defetmemiz gerektigini dusunuyorum. Hatta enerjimizi cocukla toplamak, daraldıgımızda, sıkıldıgımızda ise geride ne bıraktıgımızı, simdi ne olacak, nasıl bakarlar tasalarını bir tarafa bakıp işimize gucumuze bakmalıyız diye dusunuyorum. Cocuklarımız ancak bir mutluysak mutlu olabilir. Ic huzursuzluklarımızın bizi en azından cocugun gozunde patetik, duskun bir hale getirmesine izin vermeyelim. ve elimizden geldiginde işimize devam edip sosyal hayatta yer alarak guccluyum ve ben de varım mesajını hem kendımıze hem yakın cevremize, basta kendimiz ve cocugumuz icin verelim.

annemin veya kv nin lara ile gunlerinin nasıl gectigini, ne yediklerini, ne yaptıklarını telefon acıp eve hemen hemen hic sormuyorum, ama bir terslikj durumunda bana hemen haber verilmesini, aciz kalınıp beni beklememelerini istiyorum. Isyerinde en basta Yaseminim, 3 yıl once nasılsam aynı insan, cocuguma dair tek sey onumdeki resmi, ne wallpaperımda ne screensaverımda var, pc deki dunyam baska cunku. O yuzden morali baska yerlerden bulalım ve cocugumuza bol bol sunalım.


Daphnes_Mum

Ama geçecek bugünlerde nasıl olsa birşeyleri anlamaya , anlatmaya başladıklarında daha başka olacak herşey o zaman kimi zaman tatlı dille kimi zaman ödüllerle daha düzenli beslenecekler ve sonuçta ben uzun vadeli çalışmayı düşünen biriyim kendime göre kariyer planlarım var bu nedenle eğitimlerinde aslında en büyük pay yine kendisinde olacak kızımın bence, 2 yılda edinilen alışkanlıklarda, davranış şekilleride zamanla değişir nasıl olsa. Sonuçta bizde o insanların elinde büyüdük ve kendimi abimle karşılaştırdığımda o kadar çok fark görüyorum ki kendimde bunun tek sebebi yine kendimim. Daha doğru kararlar, daha fazla okuyup öğrenme merakı, boş zamanlarımı gereksiz işlerle harcamama gibi şeylerle liste uzatılabilir ... Yani demem o ki bu 2 yılda çok fazla yer edinebileceklerini düşünmüyorum o kişilerin bebeklerimiz üzerinde yada bu şekilde inanmak istiyorum kendimden örnekler vererek.


handanT

yasemin çookk haklısın ama ben onu yapamıyorum gündee 3-4 kez tel açıyorum merak ediyorum elimde degil of hatta bazen onca işimin arasında saat sayarken buluyorum kendimi çıkmama şu kadar bukadar kaldı die iki dakkada teselli oluyorum:S sen bazı şeyleri aşabilmişsin anladıgım kadarıyla ben henüz aşamadım yada aşmak istemiyorum melankolik ruh halim kalıcı olacak sanırım:S çocugumlayken çok mutluyum ona negatif elektirik vermedigimi düşünüyorum bütün negatifimi işte ve annemde bırakıyorum kendi evimizde mutlu çekirdek aile modundayım bebekler hissettikleri için annenin ruh halini buna çok dikkat ediyorum..

dilekcigim sana bişey diyecegim hani yazmışsın ya ben ve annem istikrarlı davranmalıyız die aslındaöyle degilmiş okudugum kitapta (sabihapaktuna keskin anne işte) bebeklerin her hareketi kaydettigi yazıyor yani bireylerle birlikte yani annen birşeye izin verip sen aynı şeye vermezsen o anne izin vermiyor anneanne veriyor diye kaydedior ve senleyken yapmıyor anneannede yapıyor bu normal bir durummuş beyinleri böyle çalışıyor biraz karışık yazdım sanırım ama işler yogun laf yetiştirmeye çalışıyorum burayada


handanT

yaseminsenturk bunu bende düşünüyorum bazen bu kadar ugraşıyorsun aman şöyle böyle diyorsun büyüdügünde genç erkek oldugunda bunları umursuycakmı acaba diyorum sıkısınça belkide dogurmasaydın dicek diyorum(allahım nolur böle demesin en uyus oldugum laf) yada dedigin gibi kız arkadaşlarını bulunca bizi unutacak bizde yıpradıgımızla kalacagız..ama yinede annelik işte gerçekten karşılıksız sevmekmiş annelik..

evet oğluma alışveriş yaptıgımda mutlu oluyorum bende ve o zaman şükrediyorum evde çocuguna baksan bunları alamıycaksın diyorum kısıtlı imkanlarla ve maddi streslerle belkide şimdiki kadar sevgi bile gösteremiyeceksin bunları düşündükçe evet kalite zaman kaliteli zaman ampulleri yanıyor kafamda:)



Cevaplamak için Üye ol