Dogumdan önceki ilk depresyon...

sissi soruyor: 6

Merhaba Nurturia anneleri ve anne adaylari..
Aslinda suan yazma amacim birazcik icimi dökmek icin..bunaldim sanirim...hem 40 haftalik göbegimle,hem gebeligim boyunca yasadigim sikintilarimla..
Ben oldum olasi manevi olarak yalniz biriyim..kardesim olmadi,oturdugumuz yerlerde akranlarim olmadi..oyuncak bebeklerimle yalniz basima büyüdüm hep..Annem ise sevgisini asla göstermeyen,kati,soguk bir insandi..maalesef hala böyle...
Cocuklugumdan bu yana annemin bana icten sarildigini animsadigim tek bir kare bile yok hafizamda..Hep resmi,hep uzak,hep mesafeliydik maalesef..Anne-kiz iliskisi,anne-kiz samimiyeti yasayanlara hep imrenerek bakmisimdir..Eger öyle bir iliskiniz varsa öncelikle lütfen degerini bilin,sarilin annenize,annenizin size sarilmasini yadirgamayin,doya doya sarilsin size,sizde tadini cikarin bunun...
Suan 40 haftalik hamileyim,zor gelen bir bebekti benimki,cokta zor gecen bir gebelik...Annemde kalkip bana lohusaligim boyunca yardim etmek icin evime geldi,duydugumda cok sevinmistim..Ama geldiginde isin boyutu cok degisti maalesef..Babamin baskisiyla,beni yalniz birakmamasi gerektigini söylemesiyle gelmis meger..Kendisi söyledi,dogumdan sonra gelseydim birkac gün kalip gitseydim ama baban öyle istedi diye..Cok zoruma gitti ama üstelemedim,aksine rahat etsin diye kendimi parcaladim su son 10 gündür..Ye annecim,otur annecim,canin ne istiyor annecim,rahat misin annecim,mutlu musun annecim...hem esim hem ben...ama annem gülmüyor...güldüremiyoruz...
Beni rahatlatmak icin gelen(!) annem,beni stresten strese sokuyor..
bir anne kizinin evinde rahat etmeli degil mi?kalkip sormadan hareket etmeli,konusmali,anlatmali,gülmeli,rahatlatmali,rahatlamali...yok..annem rutin islerime yardim ediyor,kösesine oturuyor ve hic konusmuyor...
Bugünde patladim..yemek yapmak icin mutfaga gectik ve anne senin canin ne istiyorsa onu yapalim,bana sorma,senin evin burasi,kendi evinde ne yapiyorsan,ne yiyorsan,ne zaman yiyorsan öyle yap dedim..ve aglamaya basladi...
ben böyle sürekli sorup üsteledigim icin esas kendini rahat hissedemiyormus..
cok zoruma gitti..bende aglamaya basladim bu defa..sana karsi bi terbiyesizligimiz mi oldu,bi hatamiz mi oldu diye..
esim bile günlerdir annem rahat etsin diye kivraniyor,cani sunu ceker bunu ceker diye on kere soruyor,birebir ilgileniyor,konusuyor,annem salonda yatiyor,erken uyumak ister belki diye erkenden yatiyor..ben ayni sekilde,kendi evinde gibi olsn diye yapmadigim kalmadi...
ici sismis,dolmus ondan aglamis...neden doldun anne diyorum konusmuyor..
benim bu halimle aglamam bile ilgilendirmedi onu..cok zoruma gitti cok...40 haftada hic bu kadar icime dokunan,beni aglatan bisey olmamisti...
beni rahatlatmak icin gelmisti sözde,stresten basim agriyor,hayattan,hamileligimin son günlerinden zerre kadar zevk alamadim...ne yapicam,anneme daha nasil davranicam hic bisey bilmiyorum...
keske beni cocuklugumdan bu yana icinde biraktigi yalnizligimla biraksaydi yine..
lohusaligim boyunca ne yapacagim hic bir fikrim yok..o zamanda ayri bir psikolojide olacagim sonucta..nasil kaldiracagim bunca stresi...lohusalik boyunca kalacak annem,akrabalar kizinin yaninda kalmamis derler diye...ne kadar aci bisey bu...
tek istegim sag salim bebegimi kucaklayip,annemin bile benden esirgedigi sevgiyi sonuna kadar ona verebilmek...
ve önceleri hastanede 4-5 gün yatma fikri bana ne kadar zor gibi gelsede,artik öyle cok seviniyorum ki...4-5 gün herseyden uzak olacagim...


6 Cevap


Meryem_

Selamlar,

Butun cumlelerimin basina bence koydugumu dusun lutfen :)
Ikiniz arasindaki iliskinin gecmisini unut derim sana. Su an yeni bir bag kurmaniz icin de kendini zorlama. Sadece kendine odaklan. Yakinda bebegin dogacak. Senden ve ondan daha onemli bir sey olmayacak, olmamali. Eger su an annen senin rahatini, mutlulugunu dusunmuyorsa, seni iyi hissettirmek icin ugrasmiyorsa birak gitsin. Yaninda kalmasi keyfini kaciran her seyden/ herkesten uzak ol. 

Yeni dogum yapan kadin, durtusel olarak bebegini sahiplenmek ister. Etraftaki anne/kayinvalidelerden cok azi buna ortak cikmadan, anneyi uzmeden hareket edebilir. En dogrusunu bilen onlardir diye onlara cok yaslanmis bulursun kendini. Sonra dusuverirsin. Sutun mu az diyerek baslarlar, bebege bakamadigini ima ederler. Bos ver.
Senin simdiden bu tur seyleri yasamaya ihtiyacin yok. Istersen birak akrabalar "kizi istemedi annesini yaninda" desinler. Ya da birak senle kalsin ama sen simdiye kadar kafana taktigin her seyi bir kenara birak, onem verme. 
Bir dusun bakalim, varligi mi yoklugu mu seni daha rahat ettirecek. Net bir karar ver ve ona gore davran. Eger dogumda zorlanirsan ilk hafta zor gecebilir, yardima ihtiyacin olabilir. Kafana takmayacagin karariyla annenle bu donemi paylasabilirsin. Ama baktin ki seni uzuyor, gitsin. Sadece bosver.


sissi

tesekkür ederim tüm güzel tavsiyelerin icin :)
iliskimizin gecmisini inan kendimle kaldigimda bile düsünmedim hic..üzüldügüm zamanlar oldu,oluyor ama es geciyorum,yapabilecegim bisey yok..alismisim sanirim..
eksik kalan yanlarimi esimle,bebegimle doldurdum..dogdugunda dahada farkli olacaktir,seninde dedigin gibi daha önemli bisey olmayacak benim icin...
cok haklisin,bosvericem tüm imalari,söylenenleri ama suan icin,icinde bulundugum durumdan cok bunaldim..annem öyle derler diye kaliyor, eminim kalmayada devam edecek..gitmesi gibi bir durum söz konusu degil yani...bende git demem,diyememki...yakinda kv de gelicek...görümcede derken...bu kadar sevgisiz,ilgisiz,benim ama benim olmayan bir evde nasil yasayacagim bilmiyorum...


Meryem_

sen de oncelikle kendinin ve bebeginin rahatini dusun ve onlarin sizi konforlu tutmalarini sagla. o kalabalikta esinin bir tarafa itilmesine izin verme. mumkun oldugunca fazla bebek, sen ve esin basbasa kalmaya calisin (emzirmek en guzel bahane).  

emin ol sana karisacaklar, buna hazir ol. lohusayken zaten her konuda sana mudahale ediliyormus gibi hissediyorsun. sutun konusunda konusacaklardir. kimseyi dinleme. bebegi emzirmek konusunda nurturia'da cok sey yazildi. oku okuyabildigin kadar. emzirmek anneyi de cok rahatlatan bir sey. butun o stresleri bir tarafa atmani saglayacak. 
unutma iyi degilsen iyimis gibi davranma. canini sikiyorlarsa en azindan esinle dertles. baktin ki cok sikiyorlar git diyebil. 
bunaldikca da buralara takil :) emin ol birileri cikar dertlesecek :)
saglikli dogumlar diliyorum. kolaylikla, mutlulukla umarim.


sissi

cook tesekkür ederim,gercekten:) icim rahatladi... yakinda bebegim dogdugunda bu stresim azalacak diye ümitlendim simdi...
ve es konusunda cok haklisin bence de..her firsatta cekirdek aile basbasa kalmali bana görede...bunun icim elimden geleni yapacagim..en güzelide dedigin gibi emzirmek sanirim,baska ne yapilabilir ki...
cok sagol güzel dileklerin icin..


dennis

kısa tutmaya çalışarak bizdeki benzer problemi özetleyeyim: annem sevgisini gösterir göstermeye. ama 5 yıl önce evlenip başka bir şehre taşınmamı kendisini terk etmek olarak algıladı ve hala öyle algılıyor. sürekli sitem, sürekli bir mutsuzluk halleri, sebepsiz (!) ağlamalar ve ben her defasında yalvar yakar "yapma, üzülme, bugünler geçici, bakarsın tekrar aynı şehirde yaşarız", vb. teselli etmeye çalışırdım. tabi bu arada üzüntü ve vicdan azabından kahrolurdum. bazen ben bile inanırdım, onu terkettiğime, suçluluk duyardım. bu arada annem hiç bir zaman benimle açık açık konuşmadı, bunları ya tavırları ile belli etti ya da ben başkalarından duydum. tam yavaş yavaş kabullenmeye başlamıştı ki torunu oldu; her şey başa döndü. şimdi beni para için (burada nispeten iyi bir maaşla çalışıyorum) torununu ondan ayrı tutmakla suçluyor. halbuki kaç kez teklif ettim, gel sen bak, benim evimde rahat edemezsen sana yakınlardan bir ev tutalım (annem de babam da emekli, istedikleri şehirde yaşayabilirler yani), bakıcıya vereceğimiz parayla istediğin konforda ev tutup döşeyelim, eşim de destekledi, o da teklif etti, olmaz dedi annem, ilerde insanların (eşimi kastediyor) ne diyeceği belli olmazmış, vb. ama biz onların yaşadığı şehre taşınırsak seve seve bakarmış. ne fark eder diyorum, çok fark eder diyor. seni burada kırıacak kişi orada da kırar, aynı şey diyorum, yok değil diiyor. velhasıl bakmadı. sorun etmedim ben, bakıcı buldum, o başladı. ama annem son iki defadır bize gelişlerinde ben evde yokken bakıcının yanında atıp tutmuş, işte para için seni bizden uzak tutyor da, bizi parayı sevdiği kadar sevmiyor da.... kadına bir sürü surat asmış evde (onun ne suçu varsa). şimdi kadının ödü kopuyor annem gelecek diyince! tabi evde durup durup ağlamalar da devam ediyor. ya kaç km'lik yoldan gelmişsin, keyfini çıkar, özlem gider, değil mi, yok olmaz! işte bu son konuşmaları duyduğumda bardak taştı! anladım ki ben ne yaparsam yapayım onu mutlu edemeyeceğim. ben aynı şehire taşınsam da gün gelip herhangi bir sebeple görüşemediğim, kızımı ona götüremediğim zamanlar yine sorun olacak! yani bu, onun yaşam şekli olmuş. bıraktım kendi haline... Üzülmüyor muyum, çok üzülüyorum. ama artık biliyorum ki bu benim değiştirebileceğim bir şey değil. geldiğinde veya ben gittiğimde, elimden geldiğince rahat ettirmeye çalışıyorum ama artık kendimi de kahredemiyorum, suçluluk duymuyorum. artık bir bebeğim var, enerjimi ona saklamalıyım, vaktimi onu mutlu etmeye ayırmalıyım, annem neden bu kadar üzgün, bu durumu nasıl değiştirebilirim diye düşünecek fazla vaktim yok artık.
Siz de annenizi olduğu gibi kabullenip bebeğinize yoğunlaşın. bırakın o nasıl mutlu - deşarj oluyorsa (ağlayarak, surat asarak, vb.) öyle yapsın...
Bebeğinizi sağlıkla kucağınıza almanız dileğiyle....

 


dennis

yazdıklarımı okurken aklıma geldi; annem bakıcıya diyormuş ki sen bakmasaydın mecbur bizim yanımıza taşınırlardı! Başka bakıcı kalmadı ya koca memlekette! Bunları söyleyen ve bakıcıyı ağlatacak kadar surat asıp ters davranan kişi emekli bir öğretmen, cahil biri de değil yani....



Cevaplamak için Üye ol