öfke krizi??

kızım da ara ara dener bu kadar şiddetli olmasada. ben hemen ilgisini dağıtmaya yada örmezlikten gelmeye çalışıyorum.etkli oluyor.ama asla yerine getiremeyeceğim bişi için yaparsa bunu sakinleştirdikten sonra anlatıyorum neden olmayacağını. çoğu zaman da tekrarlamıyor aynı istediği.

aynen bahsettiğin gibi 8-9 aylık civarı başlayan hırçınlıkları dönemsel olarak devam ediyor bende turkuaz-naz gibi sarılıp kucağıma alıp o psikolojiden çıkartmaya çalışıyorum. İlgisini başka şeylere yönlendiriyorum.
Hamilelik annelik ve bebek bakımı ile ilgili tecrübelerimi paylaştığım bir blogum var. En son yazımda da konu aldığım üzere bizde bu nöbetler varmış.
http://gokalpileseyrialem.blogspot.com/2012/02/15-aylk-bebek-gelisimi-1-artk-kosuyoruz.html

cevaplarınız için teşekkür ederim şimdi yazınızı okuyacağım.

aynı durum bizde de var...şu an yapma etmeden ,yada konuşup anlatmaktan anlıcak  durumda değiller bence ..en  azından benim oğlum öyle::)..kızdığım  zaman kızdığımı anlıyor 2 sanıye sonra aynen devam..:)istediği olmayıncada kendini yerlere atıp ,ağlamalar...yapma diyorum,baktım dinlemiyor..hiç karışmıyorum o an ilgilenmiorum..pes edip susuyor..o an kucağıma almak ya da sarılmak filan mumkun diil tabii.kıyametleri koparıyor...bence yapılabilicek en iyi şey dikkat  dağıtmak..geçici bi durum olduğunu düşünüyorum..öyle umuyorum:))

bence bu durum bu aylara özgü,çevremdeki aynı yaş gurubu bebeklerde hep görüyorum  bu tür tepkileri...bizdede aynı durum söz konusu,hatta biraz daha ilerletip olayı saçını çekmeye başladı...çocuklarda sebep sonuç ilişkisi 3 yaşına kadar başlamıyormuş sanırım. yani siz ne kadar mantıklı anlatırsanız,ne kadar yapma derseniz onun için hiç bir anlam teşkil etmiyor...

barbunya :) hanım bende sizin gbi umut ediyorum yanlızca. umarım geçici dir. pedagog a gitmeyi bile düşündüm. umursamasam olmuyor çünkü  kafasını yere vuruyor. kucağıma aldığımda da bana kafa atıyor. bu yaşta bu ne öfke anlamadım. sanırım hamilelik boyunca benim ruh halimden fazlasıyla etkilendi.

açıkcası bende işimden dolayı hamilelik döneminde epey stresli zamanlar geçirdim diyebilirm...tabi böyle durumlarda biraz da kendimize yükleniyoruz:)ama dediğim gibi geçici bir durum olduğunu düşünüyorum...reyyannisa nında dediği gibi o kadar uyanıklar ki üzerlerine düştüğümüzde bunu hissedip bizi resmen kullanıyorlar...kendi haline bırakmak ve dikkat dağıtmak sanırım en iyisi..tabii birde su durum var..oğlunuzu en iyi siz tanırsınız..bu hırçınlıklar burada konuştuğumuz ve hepimizin ortak dile getirdiği şeylerin dışında ve kendine zarar vericek boyutta ise elbette bir pedagog yardımı alabillirsiniz...kolaylıklar diliyorum...

aynı sorun benim kızımdada var.genelde yemek yedirmeye çalıştığımda oluyor.hamileliğimde bende çok sıkıntı çekmiştim.kesinlikle çocuğu çok etkiliyor hamilelikteki annenin ruh halı.

cocuk konusmaya baslayinca azaliyor

bende bu öfke sorununun annenin hamilelik süresindeki ruh haliyle alakalı olduğuna neredeyse emin oldum. çünkü çok sakin rahat bir hamilelik geçiren annenin bebeğide o kadar sakin oluyor. ben hem çalıştıığım için hemde çok takıntılı olduğum için bir de üstüne hamilelik ruh halide eklenince çok sıkıntılı 9 ay geçirmiştim tabi doğum sonrası birde lohusalık sendromu sürekli ağlamaktan sütüm kesilmişti. ne yaparsak önce kendimize sonra bebeğimize oluyormuş.