39 aylık erkek çocuğumun çok sinirli oluşu

Oncelikle kolay gelsin, siz aslinda bizlerden ( ozellikle de benden cok daha tecrubeli bir annesiniz) sanirim en iyi siz basarirsiniz bu isi. Yazdiklarinizdan ozellikle de krese gitmek istemesinden, sanirim cocugunuz bir kisinin ozel ilgisine ihtiyac duymakta ve ilgiyi hep uzerinde istemekte gibi geldi bana. Cok sinirli olmasi da dediginiz gibi babanin evdeki sinirli davranislarini taklit etme gibi bir durum olabilir. Cocuklar sonucta hayati anne babasinin hal ve davranislarindan ogreniyor, ve rol model aliyorlar ve cok etkileniyorlar. Siz emekli oldugunuzda cocugunuza karsiliksiz sevgi ve ilgi vererek, dogal anneliginizle, cocugunuzu bu sinirli halinden cok kolay bir sekilde cikarabilirsiniz bence. Ama ilk basta cocuk dirayet gosterip sinirli davranislarina devam edebilir, ve sabrinizi zorlayabilir :) siz sabirli olup ona sevecen davranirsaniz o da uysallasacaktir kanimca. Pedagojik olarak cocuklarin mukemmel karakterde dogdugunu duymustum. Yani sifir kilometre araba gibi, sifir kilometre bir karakterle doguyorlar, sonraki davranislari hep ogrenilmis oluyormus genelde o nedenle cocugunuzun karakteri sinirli gibi dusunmeyin bence, bir seylere ihtiyaci var sizin rehberliginizle rahatlayabilir ve siniri gececektir. Kolayliklar diliyorum, deneyimlerinizi tekrar paylasirsaniz, nasil bir yol izlediginizi biz de ogrenmis oluruz.

3 yaş dönemi zaten başlı başına bir kriz dönemi.Hem çok güzel bir yaş hem de küçük ergen davranışlarını sergilemeye başladıkları bir yaş.Kreşe alışma dönemi oğlumun 1,5 - 2 ay civarı sürdü.Bu dönemde birsürü patlamalar,öfke nöbetleri, bütün sinirini anne-baba olarak bizden çıkarması,ağlamalar,numaradan kusmalar tarzında bir sürü davranışla karşılaştık.Her sabah evden sürünerek ve ağlayarak çıkıyordu, eşim ve ben perişan oluyorduk.Oğlumuz gittikten sonra sinirlerimiz harab olmuş bir şekilde güne başlıyorduk,kabus gibiydi.

Sonunda çocuk psikiyatristine gitmek zorunda kaldık,çünkü eşim ve ben kendimize güvenimizi ve kararlılığımızı kaybedip kontrolü tamamen çocuğumuzun eline bırakmıştık.Ve içinden çıkılmaz bir kaos içindeydik.Her an bir öfke patlası ve ağlama krizi olabiliyordu., biz de aman ağlamasın,kriz çıkarmasın diye ne dese tamam der olmuştuk.

Bugulogda da yazmıştım psikiyatristin tavsiyelerini ve gerçekten işe yaradılar.Önerdiği ve daha önce burada 3-4 arkadaşımın da önermiş olduğu; Çocuğunuza Sınır Koyma kitabını alıp okuyup uygulamaya başladığımızdan beri de çok mesafe aldık.

Eşinizin de özellikle çocuğunuzun yanında daha kontrollü davranması işinizi kolaylaştırır diye düşünüyorum.3 yaş erkek çocuklarının özellikle babalarına özenme ve onları rol model alma dönemi, bu nedenle eşinizin; çok iyi gözlemlendiğini ve her davranışının 3 yaşındaki oğlu tarafından sünger gibi emildiğini farketmesi lazım.

Ayrıca siz zaten 2 çocuk yetiştirmiş ve benden çok çok tecrübeli bir annesiniz.Bu durumu çok daha güzel idare edeceğinizden ve yönetime tekrar el koyacağınızdan eminim.Çocuklar bizlerin tereddütlerini ve kararsızlıklarımızı çok iyi analiz ediyor ve ona göre bizi ele geçirip istedikleri yöne çeviriyorlar.Bu durumlarda kendinizi kaptırmayın, biz bir dönem kaptırmıştık ve gerçekten çok sıkıntılı bir durumdu.Kolaylıklar diliyorum.