2,5 yaş ve öfke nöbetleri..

ben o durumlarda kendi haline bırakıyorum..

Ben genel olarak inatlaşmamayı tercih ediyorum ama bugün yaşadığımız krizde mecburen kendi isteğim doğrultusunda hareket ettim ve ilk kez onu bu kadar sinirli gördüm;öyle ağladı ki neredeyse kusacaktı..

biz de yaşıyoruz bu aralar çok.. ben üstüne gitmiyorum , biraz zaman veriyorum ona.. zaman geçtikten sonra gerekirse onun istediğini yapıyorum ama iş inada binmemiş oluyor..

Batu da çok sakin bir çocuk ama 2 yaş zor bir dönem..ara sıra tutuyor inadı ve hayırları.. birde makul açıklamalar yapmaya çalışıyorum..

mesela cumartesi sabah evden çıkacağız , tutturdu bu pantalonu giymem diye , bi 5 dk. yalvardım yakardım ama tuttu inadı  , ben de sakin sakin konuştum , tüm eşortmanların ve diğer pantalonların kirli sepetinde , tek temiz pantalonun bu , ya bunu giyersin ya da dışarı çıkamayacağız dedim..giydi :)

Gerçi yalan söyledim ama napıyım , o gün ona göre organize etmiştim giyeceklerini :))

Ada ağlayarak bir şey istiyor ise.... ağladığında söylediklerini anlamadığımı söylüyorum ve genellikle susup söylediğini tekrarlıyor.

İstediği bir şey olmadığı için ağlıyor ise...... onu istediğini anladığımı ama olamayacağını ve olamamasının sebeplerini söylüyorum genellikle susuyor.

Öfke krizinde ise...... Bu şekilde davrandığında onu anlamadığım için çaresiz kaldığımı ve gerildiğimi söylüyorum, eğer isterse gidip odasında ağlamaya devam edebileceğini söylüyorum, genellikle benden uzaklaşmadan susmuş oluyor ve geri geliyor.

Diyelim ki elinde bir şey var ve vermemek için ağlıyor; Eğer istersem onu elinden alabilirim; kendin vermek ister misin diyorum; veriyor.

Diyelim ki yapmakta olduğu şeyi devam ettirmek için ağlıyor; Eğer daha sonra tekrar yapmak istiyorsan şimdi bırakman gerekiyor diyorum, bırakıyor.


Normal zamanlar bunlar tabii!

Eğer krize giresi ve beni krize sokası varsa bunların hiç biri işe yaramıyor. Ya da sınırlarını genişletmeyi deniyorsa işe yaramıyor! 

Mesela "eğer istersem onu alabilirim, kendin vermek ister misin" dediğimde vermemek için daha güçlü ağladığı zamanlar oluyor, o zaman ağlamasına aldırmadan elinden alıyorum ve o yokmuş ve ağlamıyormuş gibi işime devam ediyorum; ilgilenmediğimi fark edince inatlaşmayı, bağırmayı, ağlamayı bırakıyor.

Ağladığında anlamıyorum dediğimde ağlamaya devam ediyorsa, onu olduğu gibi bırakıyorum, sakinleşince tekrar anlaşırız diyorum, arkamı döndüğüm anda susmuş ve yanıma gelmiş oluyor...

B planı mutlaka olmalı yani... Ama bunları hep yaşayarak öğrendik... Benim çocuğuma uyan seninkine uymayabilir. Kitaplar da bu yüzden bize uymuyor zaten...

Oğlum genel olarak uzlaşmaya yatkın bir çocuk ve konuşarak halledebiliyorum; ya da öyleydi ve artık değişiyor bu durum.Önümüzdeki günler nasıl olacak bilmiyorum ama ;hem cumartesi hemde bugün çıkmaz yaşayınca sanırım sıklaşacak ve kontrolü ele almak gerekecek diye düşünüyorum.

ülkü çocuk yetiştirmekle ilgili bir kitap değil ama; okulda öğretilmeyen 50 kural diye bir kitap var, öneririm; hayal kırıklığına uğratmak- uğratmamak konusunda oldukça başarılı örnekler var içinde :))

Sağol nehir,bir bakayım.. kimin?

Biraz özet okudum ama sanki yaşa uygun değil gibi..

Genel olarak hayal kırıklığından korunarak büyüyen çocuklar hakkında bir bölümü var, yaşla alakalı değil, bize hitap ediyor daha çok :)

Ülkü hepimiz aynı şeyleri yaşıyoruz , en azından bunu bilmek bile rahatlatıyor beni bir nebze de olsa..

çok ağladığında ben de dayanamıyorum ve istediğini yapabiliyorum zaman zaman ama şu 6-7 aydır öğrendiğim tek şey onunla inatlaşmamak , büyük ölçüde işe yarıyor , istisnalar her daim mevcut..
tamamen başa çıkabilmek imkansız bir durum bana göre , sonuçta hepimiz insanız..
sabrımızın da , tahammülümüzün de bir sınırı var..