2,5 yaş ve öfke nöbetleri..

ekim_ soruyor: 6

Merhaba sevgili anneler,

Oğlum genel olarak sakin ve uzlaşılabilir bir yapıya sahip ama bazen doğal olarak bizim de önlenemeyen ve durdurulamayan öfke nöbetlerimiz oluyor.Bu konuda çok şey okudum ama uygulamaya gelince işler değişiyor.Mesela karp yöntemini hiç beceremedim,elime yüzüme bulaştırdım.
Sizler nasıl başa çıkıyorsunuz?Genel olarak tavrınız nasıl?
Şimdiden teşekkürler cevaplarınız için..
Sevgiler..

Bu soruyu cevapla

16 Cevap


Damla

Bizde işe yarayanları özetlemeye çalışayım:


* Sonradan açlık ve uykusuzluğun benim tahmin ettiğimden çok daha fazla etkilediğini fark ettim. 

Kötü yanı bu yaş arkadaşlarının en çok kıllık çıkardığı konular da temel bakım konuları sanırım, uyku, yemek, tuvalet, giyinme gibi. Öfke nöbetleri zaten bunlarla ilgili ise nasıl çözüm bulacağım peki diyebilirsin. Bu yaşta bu tür sorunların en iyi çok çaktırmadan, çok vurgulamadan çözüldüğünü düşünüyorum. Sorun yaşanan konu yukarıda bahsettiğim gibi temel bir konu ise bunu yanında konuşmamak lazım. Erken kalkana niye erken kalktın, erken yatması gerekene erken yatman lazım dememek, o bizi duyduğu sırada üçüncü bir kişiye akşam geç yattı da ondan böyle uykusuz dememek, biraz kulak üstüne yatmak lazım. Konu yemekse yemekte kimsenin onun ne yediğine bakmaması lazım, sevdiği yemekleri yapmaya çalışılabilir, beslenme alışkanlıklarını oturtmak için bu yaşın iyi bir yaş olmadığını düşünüyorum. Bunun arkasından ebeveynden onayla mutlu oldukları bir dönem geliyor, o zaman her şey daha kolay oluyor.

*Bakmadıysan bu yazımdaki önerilere göz atabilirsin: http://www.kitubi.com/2010/07/30/kisir-donguyu-kirmak/
Yazının içinde de yazıyor ama bizim evde her yaşta en çok işe yarayan şey evdeki şakalaşmayı, pozitif enerjiyi arttırmak.



ekim_

Cevaplar için tekrar teşekkürler..


Damla linki okudum,çok beğendim. Bu benim de tespitim; fiziksel ihtiyaçların fazla olduğu sırada kriz daha şiddetli oluyor;açlık, uykusuzluk veya uyku saatinin geçmesi, yorgunluk vs. Bir de kriz yaratan konuyu dile dökerek değil de sadece fiilen yapmak;örneğin bir kazağı giymek istemiyorsa "hadi şu kazağı giyelim "demek yerine sadece giydirmek..bana çok doğru geldi.

Hduran linkteki önerilerine tamamen katılıyorum ve zaten böyle düşünüyorum.Genel olarak da iyi bir kriz çözücüydüm.Ama artık oğlum daha da dirençli,eskisi gibi değil..biz genelde uzlaşırdık, ama şimdi başka bir çocuk oldu.Genelede sakin tavrımı kaybetmiyorum ve onu anladığımı ,hak verdiğimi dile getiriyorum, ya da konu dağıtıyorum.Eğer kriz yaratacak konu çok da ödün verilmeyecek bir şey değilse kriz oluşmasına izin vermiyorum ve bırakıyorum,o nasıl olsa bir süre sonra doyup bırakacak yaptığı şeyi ya da ısrar ettiği şeyi.Ama şu son ikide benim de bütün doğrularım gitti.Baktım ki kontrol etmek mümkün değil,ürktüm.


ekim_

Bona Dea ,çok haklısın, bence de en iyisi eğer imkansız değilse kriz yaratacak konu ile ilgili inatlaşmamak ya da buna imkan yaratmamak


beybi

merhabalar cokzor gıbı gorunsede aslında cocuğumuzla bırbırımızı en ıyı anlama donemı bana bu dönemde pedagog olan adem guneş hocanın düşüncelerı cok yardımcı oldu ınternetten bulabılırsın oğluma karşı nasıl sabırlı olacağımı hangı durumlarda neler yapıp yapmaman gerektığını bırcok şeyı öğrenmemde cok yardımcı oldu benım yanımda kımse yoktu ve ınankı tek başına cocuk buyutmek gercekten cok zor.cok sabırlı ol ve onunla zıtlaşma kızmak ve vurmak hep ters tepkı yapıyor ama senı kullanmasınada ızın verme sakınleştığı zaman kucağına al ve gözlerıne bakarak konuş onunla SONRAYAbırakma hemen konuş sakınleşınce yaptığı davranışın neden yanlış olduğunu acıkla ona ınan bana bızı cok ıyı anlıyorlar.


sibelakyigit

merhabalar,


sık sık bizde de oluyor bu sinir krizleri. ben duruma göre değişik tavır alıyorum. eğer çok inatçı bir krizse, kucağıma alıp sarılıp sakin sesle tamam bebeğim falan diye sakinleştiriyorum sonra ilgisini başka bişeye yönlendirmeye çalışıyodrum. aa işte şu oyuncağın nerde acaba annecim hadi gidip bulalım diyorum. bu şekilde atlatıyoruz.

ama hafif bi krizse görmezden geliyorum. kendi kendine susuyo bi süre sonra..

çevrenin tavrı da çok önemli. bu 2 yaş sendromundan haberdar olmayanlar noldu bu çocuğa şimdi niye böyle yapıyo dediklerinde üzülüyorum.

 
Annelik zor zanaat. Allah hepimize sabır ve güç versin.




Cevaplamak için Üye ol