Mükemmel anne değilim!

:)) selaaam.demekki yanlız değilmişim. evet hepimiz çocuklarımız için en guzelini,en dogrusunu yapmaya çalışıyoruz ama tabii ki bizler de insanız.hata payımız yuksek muhakkak.ben de kendi adıma ters, ve despot bir anne gibi hissediyorum.guzel soyleyınce yapmıyor cunku :) ek gıdaya gecerken daha dogrusu gecemezken cok zorlandım.hala yemek yemeyı sevmez arda.sucluluk duyuyorum beceremedım mı acaba diye.bir şekılde buyuyorlar tabiiki asıl onemlı olan cok buyuk hatalar yapmamak heralde.sonucta analarımızda bızı buyuturken bu kadar bilincli,kulturlu,arastırmacı değillermiş.burda bu sitede olmak bile nasıl cabaladıgımızın ispatı.kımse mukemmel degıl,ben artık benim adım hıdır durumundayım....

buraya yazarken genellikle sorulara cevap verildiği için anneler eğer o konuda tecrübeli ise, o problemle başa çıkmayı başarmışsa filan bir şeyler yazdığından mükemmel anne imajı oluşuyor galiba, yoksa elbette ki kimse mükemmel değildir. ben de de sizde oluşan his sıklıkla oluşuyor ama yukarıda yazdığım şekilde düşününce rahatladım. Yok biri kendini mükemmel buluyorsa berbat durumdadır, haberi yoktur vay o evdekilerin hâline... Yukarıda da dendiği gibi hepimiz bir çok sorumluluk üstleniyoruz ve sinirlerimizin bozulmaması imkânsız. Beni de annem genellikle çok gergin olduğum hususnda eleştirir ama özellikle de çalışan bir kadınsanız veya ev kadını olup da geçim sıkıntınız varsa veya kendinizi ifade etmenin, tatmin etmenin hiç bir yolunu bulamıyorsanız nasıl yumuşak, sinirleri alınmış bir anne olabilirsiniz ki? Neyse, çok sevdiğim bir blog var, bu sorunun en güzel cevabı orada verilmiş zaten:)
http://deli-anne.com/
selam ve saygılar.

özlem3 biliyor musun bu sabah kalktığımda bu tarz bir yazı yazmak geliyordu içimden kelimleri tam toparlayamadığımdan ve ömer rahat duramadığından yazamamıştım..okuyunca çok mutlu oldum..hiç birimiz mükemmel değiliz ve olamayız..annelik tamamen sabır ve fedakarlık işi..ama zaman zaman hepimizin pili bitiyor aynı güleryüzü aynı enerjiyi aynı dinginliği sürekli kılmak mümkün değil..zaman zaman davranışlarımda bende kendimi tanıyamıyorum benden korkmasına sevmemesine neden olacak hareket ve sözlerden sonra yerin dibine giriyorum..sakinleşincede hemen gelip sarılıp öpüp onu sevdiğimi söylüyorum..ama şu bir gerçek eğer böyle bir siteye üye isek onları önemsiyoruz..sonuçta artık onlar için yaşıyoruz..son olarak her annenin nefes alacağı alanlar ve zmanalr olmalı...

benim duygularımada tercüman olmuşsunuz. her dakika aynı hassasiyeti göstermek mümkün değil. bizimde sıkıldığımız daraldığımız anlar oluyor. ve çalışmıyor, hep evdeysek, o çocukla dk başı berabersek, her yere onunla gidiyoor, her şeyi beraber yapıyorsak, bi zaman sonra çileden çıktığımız anlar olabiliyor. beni dışardan görenler ne kadar sabırlı ve sakinsin diyor. ama her zaman öyle olmuyor malesef. çoğunlukla güleryüzlü, ilgili bi anne olmaya çalışıyorum. ama bazen istediğimiz gibi olmuyor herşey. çocuklarımıza hatalı davranıyoruz. sonra pişman oluyoruz belki ama iş işten geçmiş oluyor.
bazen nefes almak istiyorum ben. kendime ait zamanlarım olsun istiyorum.. biraz ferahlamak istiyorum.. kızımı özlemek istiyorum. çok şeymi istiyorum...

dün bir aile dostumuza gittik üç çocuğu var doğal olarak ömer benden biraz uzak kaldı on dakkadır bir eteğime gelip bir şeyler istediğiyse benden uzak kaldı en azından bir iki laf edip güldüm,sıcak bir çay içtim nasıl iyi geldi anlatamam..çünkü yaşadım..

Bencede kimse mükemmel değildir :( :( yemek konusunda oğlumu çok sıkıyorum;bazen oda bende bunalıyoruz,bazen yemek zehir oluyor...ama ısrar etmesem yemiyor kerata :(

bu yazıyı okuyan herkes herhalde benim gibi yhalnız değilim diecektir eminim..kimse mükemmel değildir vede mükemmel olmak ne demektir buda herkesin bakışlına göre değişirde tartışılır.herneyse..benim oğlumda ipte sapta durmuyo ama hep konuşarak halletmeye çalışıyorum ve sakin olmaya çalışıyorum.dişlerimi sıkıyorum hep sinirimi yenebilmek için yakında ağzımda diş kalmayacak.bi yere gidemiyorum.geçen gün arkadaşım ısrar etti evine gittim resmen oğlum düz duvara tırmandı çok sıktım kendimi çoookk anlatamam.herkes çocuktur aldırma desede elde değil.ne oturduğumu anladım nede konuştuğumu.evde görüşecez devam et sen dedim.yolda başladı özürler dilemeye masum masum bakmaya süt dökmüş kedi oldu.o hali eve gelene kadar unutturdu hepsini.ama nafile eve geldik yarım saat sonra benim oğlan aynı oğlan değişirmi.vurcam dövcem şun bunu yapcam die sölesemde yapmayacağımdan eminki aldırmıyo.bağırıyorum sabrım taştığında ozamanda ağlamaya başlıyo kıyamıyorum.gece olup herkes yattığındada bana kalan kazan gibi ağır bi kafa zonkluyan ayaklar belim ağrıyan bi vücut kalıyo.bütün gün evde hergün aynı şeyler insanda sabır anlayış kalmıyo.bi yere gitsende rahat yok.temizlik yapıyorum daha süpürgeyi kaldırmadan kalem açıyo halıya bişeler yiyo off off anlat anlat bitmez.allah bütün annelere eyüp peygamber sabrı versin.ama yavrularımızıda bizim gibi ne bakan nede seven olur..

benim durumum hiç parlak değil arkadaşlar :(
iki yıl önceki annelik yaklaşımımı hatırlıyorum da, her konuyu konuşa konuşa anlata anlata hallederdim... oysa şimdi kızımın nazları, oğlumun kaprisleri, iş hayatı, tayinler, taşınmalar derken bambaşka bir insan oldum çıktım. herşey inatlaşmaya dönüşüyor, sonunda hepimiz mutsuz oluyoruz.
yıllarca eleştirdiğim annemin kötü bir müsveddesi oldum sonunda :(

Bence hayatta mükemmel diye bir kavram yoktur ve olmamalıdır da. Mükkemel anne olucam derken yavruyu da kendisini de yıpratır insan.
Burdaki bayanlara bakıyorum da. Ne kadar rahatlar. Yenidoğan bebeği (abartmıyorum resmen 1 haftalık) almış kadın gelmiş avm ye. oturuyo arkadaşları ile çay kahve sohbet ediyor. Arada bebekleri ile ilgileniyorlar. Öyle fazla üstüne düşmek de yok. Çocuklar da öyle annelerinin eteklerine yapışmıyor. Şaşırıyorum bazen nasıl beceriyorlar bunlar bunu diye. Bütün kadınlar rahat, gevşek resmen. Hatta biraz vurdumduymaz.
Hep değil ama biraz öyle olmak lazım galiba. Nefes almaya ihtiyaç duyuyor insan. Ben de (şu an için) hep kızımla birlikteyim. Bazen benim de sinirlerimin zayıfladığı anlar oluyor. Çünkü gerçekten çok yoruluyorum. Hem ev hem bebek. Ama varsın ev biraz beklesin. Kendimi yıpratıp yorup bebeğime cırlayacağıma, rahat olup yavaşca yapmak daha iyi.
Kızıma gülünce bana bakıp gülmesini dünyada hiçbir şeye değişmem. Ben rahat olunca bebeğim de rahat oluyor ve çok mutlu huzurlu oluyor :)))))

cegeda:yıllarca eleştirdiğim annemin kötü bir müsveddesi oldum sonunda :(

+1000000