Mükemmel anne değilim!

ozlem3 soruyor: 10

Arkadaşlar burada hep en doğrusunu bulmaya çalışıyoruz. Sorularımız verdiğimiz yanıtlar hep en iyisini yapmak üzerine. Ama mutlaka hatalarımız da vardır. İstemesek pişman olsak da tekrarlamaktan kendimizi alamadığımız hatalar.


Burada bu kusursuz cevaplar veren anneleri gördükçe "kötü bir anne miyim?" psikozuna kapılıyorum bazen. Siz de aynı baskıyı hissediyor musunuz? Açıkçası zaman zaman hata yapan tek anne olmadığımı görmeye ihtiyacım var. 

İtiraflarınızı bekliyorum. Ve kimsenin bir eleştiride bulunmamasını. Bu konuyu açan ben olduğuma göre ilk itiraf da benden geliyor.

Genelde çocuklarımla tatlı bir ses tonuyla konuşur ve kaprislerine anlayışla yaklaşırım. Ama zaman zaman (beni rahatsız edecek sıklıkta) kontrolden çıkarak bağırıyor, kendi istediğimi yaptırmak için zor kullanıyorum. Geçenlerde Melis tuvaletten sonra külodunu ve pantolonunu çıkardı, çıplak gezmek istedi. "kızım üşüyeceksin hasta olabilirsin" uyarılarına da dik dik "hasta olmak istiyorum, doktora götür beni" diye yanıt verdi. Bunu çok sık tekrarlıyordu, her seferinde ters bir şey yapmamak için dudaklarımı ısırıyorumdum. Bu sefer baya bi dil döktükten sonra kontrolden çıkıp "madem hasta olmak istiyorsun dur sana yardım edeyim" dedim sertçe. banyoya sürükleyip kucağıma aldım, çeşmeyi açtım, soğuk suyun altına tutacakmış gibi yaptım, üzerine biraz su sıçrattım. Yavrum çok korktu. Çırpınmaya başladı, ayağı bir an musluğun ağsına yapışıp suyun her yere fışkırmasına neden oldu. Çığlıklarla yapıştı bana, tekrar takrar özür diledi. "bir daha yapmıycam anne dedi" şimdi aklıma geldikçe utanıyorum. 

Bu soruyu cevapla

45 Cevap


beatrix

BiR elestirilen anne musveddesi de benim..

Ben bebegine kendi bakan annelerin bunu daha sik yasadigini dusunuyorum.

Baska bir seyle ugrasmak insana iyi geliyor.. Yani sabah cikip aksam gelsem ozlesem daha seviyeli gecer iliskimiz..

Simdi butun gun yuz goz oluyoruz. Bin defa yapma dedigim on bin kere sebebini anlattigim halde hala tehlikeli isler pesinde.. Bagirinca yapmiyor yada yapmadan once bir kac saniye bekliyor..

Surekli benbakiyorum bebegime.. İstemeden de olsa bazen beni cok daralttiginda bagiriyorum.. Ona bagirmayi ogretiyorum biliyorum ama mukemmel degilim..


ozge_oyku

Yaşadığınız duyguyu anneliği boyunca hiç yaşamamış olan var mıdır?
Eğitim hayatım ''insanın'' yaşadığı sorunları anlamakla, insanı anlamakla geçti. İş hayatım çocukların yaşadığı sorunlara odaklı. Sürekli okuyorum, araştırıyorum, sorun çözüyorum, ama bu benim kendi çocuğuma karşı kusursuz anne olmamı sağlamıyor, sağlayamaz da. Eksikliklerimizle, kusurlarımızla ve iyi niyetimizle elimizden geleni yapıyoruz annelik adına. Ve hepimiz kendi çocuğumuz için ''en iyisiyiz''.
Bunları düşünmeniz, sorgulamanız ve hatta burada paylaşmanız bile, sizin çocuklarınız için ne kadar hassas ve duygu dolu olduğunuzu gösterir.


ozgu_naz

hiçbirimiz mükemmel değiliz, hayatımızda şuraya yazsak sadece çocuklarımızla ilgili değil kendimizle ilgili de keşkelerimiz vardır. evet çok bunaldığım zaman kızıma sertte çıkıyorum sesim de yükseliyor ama bunu doğru zamanda yapmaya gayret ediyorum.onu korkutmak değil , ona öğretmek istiyorum çünkü. zamanla bazı şeyleri kavramaya başladığında annem haklı yere sesini yükseltiyor demesini istiyorum. en büyük korkum anne babasının kendinden daha güçlü olup ona güç gösterisi yaptığını düşünmesi. bu anlamda özgür büyüdüm ve öyle büyütmek istiyorum. babam ya da annem kızdıkları zaman haklılar derdim ama asla güüç gösterisi yapmazlardı.ilerde çok ciddi şeylere sebep olacağını düşünüyorum. özlem sizi eleştirmek benim haddim değil kimbilir ne kadar bunalıp kızınıza o tepkiyi verdiniz. size söyleyebileceğim tekşey bu korkular akılda yer ediyor. anne olmak zormuş annemi daha iyi anlıyorum.


ozgu_naz

aslında en iyi cevabı gsh vermiş sanırım. cvp yazdıktan sonra okudum yazdığınızı.üzerine söylecek söz yokmuş aslında


Caglam

Herkesin sabrı ve dayanma sınırı farklı, ben  mesela, bana sorarsanız en zor bebek benimkiydi, çünkü ben abartısız altı ay hiç uyumadım, iki saat üst üste ne gece ne de gündüz gaz problemi yüzünden uyumadım, belim sakatlandı kucak muhabbetinden vs. vs. Şimdi öylesine bir dolmuşluk var ki en ufak bir şey bile benim için bardağı taşıran son damla oluyor ve dahası kızım hala inatçı hala zor...Sabah 7.30 da kalkan bebek gece on iki de uyurmu, hiç uyumadan, arabaya binmezse tabi, ben kızımı hiç uyutamadım,üç saat uğraşıp uyutamadığım çok oldu en sonunda 8 aylıkken uyutmaya çalışmaktan vazgeçtim, uykudan bayılacak hale gelinceye dek uyumuyor, kendisi sızarsa ne ala sızmazsa zaten sürekli mız mız memnun etmek imkansız, kucağımda beni emerken hala tekme atar, yüzümü çizer, mememi cimcikler, şaka gibi...Çoğu zaman Allahım benim suçum ne diyorum ve bazen yüksek sesle bağırıyorum, artık bununla ilgili pişman olmaktan bıktım çünkü baktım ki bende insanım...Yapacak bir şey yok maalesef...



psychomom

mükemmel anne dıye bişey yok bence.Bence en süper anne hem kendı hayatını yaşayabılen,kendını doyurabılen,hem de bebegıyle mutlu bı ılışkısı olan annedır.Hayatı  ve annelıgı çok da abartmamak lazım.Kızım 14 aylık oldu,zaman zaman çok gerılıyorum.ama genel olarak bu benım süreklı bebekle bırlıkte olmamdan ılerı gelıyoır,annenın de bıraz kendıne aıt zamana,mekana ıhtyacı var..böyle zamanlarda bebegımın buyudugunu ,bu günlerın geçecegını,ılerde bu gunlerı özleyecegımı düşünüyorum..ve ona kötü davranmamaya çalışıyorum..sesımı yukseltıyorum arada bıraz,o kadar da olucak ama..ınsanız nıhayetınde...


sevfurkereym

 sen 6 ay uymamışsın.ben 2 yıl gece uykusu görmedim.bunu burda bu tarz konu başlıklarındada hep dile getirdim.ama bizimkisi gaz sancısı değildi oğlum 10 aylık yürümüştü.geceleri oyun istiyordu allah tan ağlaması yoktu ama uyumuyoduda.eşim sabah işe gidiyordu ben yatıyodum akşamda 5-6 gibi kahvaltı yapmadan akşam yemeğine başlıyodum.ağlayarak çookk eczaneye gittim uyku şurubu istedim vermediler drda yazmadı.ozamanlar asla ama asla ikinci bi çocuk düşünmüyodum.ama herşey geçip unutuluyo 3 aylık oğlum var şuan.en çok korktuğumda abisine benzemesin uykusu.caglam


Fundaaa

GSH nin yazdıklarını okuyunca kendimden utandım :( :(


ozlem3

arkadaşlar samimi yanıtlarınız için teşekkürler.iyi geldi. ben 3 çocukla çok zorlanıyorum galiba. anne olmak zor iş.


gsh insan kendini nankör gibi hissediyor, seni tanıdığında. diyecek bir şey bulamıyorum. allah kolaylık versin, sabır versin.

biliyorum bebeğin gelmesi kızları iyi etkilemedi. sevgiye ilgiye daha fazla ihtiyaçları var. ayrıca 2 yaş sendromu bu, kişilikleri gelişiyor. kötü bir şey değil inatlaşmaları. donsuz gezmesi de dünyanın sonu değil (ama öyleymiş gibi geliyor napıyım, yemiycem değil ki bu resmen donsuz gezmek istiyor) yemiycemleri aştık zaten. yerse yer, yemezse yemez artık diyor geçiyorum da...

kısacası biliyorum, biliyorum da.. iş pratiğe gelince huysuz anne olup çıktım. lohusa sendromu da var bir yandan. geçen doğumumda ilaç kullanmak zorunda kalmıştım. şimdi emziriyorum, çok istiyorum emzirmeye devam etmeyi. o yüzden ilaç da kullanamam. 

annem "kızlar küçülmeyecek büyüyecek, sabret kızım diyor. ne kadar haklı. bir de ben sabredebilsem.


_cereninannesi_

Birçok arkadaş bilir belki benim kızım da 16 gün küvez kabusu yaşadı. Doğduğunda yaşayacak mı yaşamayacak mı, yoksa özürlü olacak mı bilmiyoruz dediler. Bekleyecez görecez. Şu anda kızım bana gülümsediğinde dünyalar benim oluyor ağladığında da. Düşünsenize sağlıklı ağlayabiliyor (küvezde iken ağlayamıyodu canı yoktu ki)
Sağlıklı mı arkadaş. Gerisi yalan. Varsın yemek yemek istemesin, açlıktan ölecek değil ya. Somailde değiliz. çok şükür. Bu kadar varlık içinde yer büyür. Koşuyor mu zıplıyor mu? Binlerce şükür olsun. Ya yapamasaydı....
7/24 zor oluyor evet ama allah sağlık sııhat versin



Cevaplamak için Üye ol