Mükemmel anne değilim!

ozlem3 soruyor: 10

Arkadaşlar burada hep en doğrusunu bulmaya çalışıyoruz. Sorularımız verdiğimiz yanıtlar hep en iyisini yapmak üzerine. Ama mutlaka hatalarımız da vardır. İstemesek pişman olsak da tekrarlamaktan kendimizi alamadığımız hatalar.


Burada bu kusursuz cevaplar veren anneleri gördükçe "kötü bir anne miyim?" psikozuna kapılıyorum bazen. Siz de aynı baskıyı hissediyor musunuz? Açıkçası zaman zaman hata yapan tek anne olmadığımı görmeye ihtiyacım var. 

İtiraflarınızı bekliyorum. Ve kimsenin bir eleştiride bulunmamasını. Bu konuyu açan ben olduğuma göre ilk itiraf da benden geliyor.

Genelde çocuklarımla tatlı bir ses tonuyla konuşur ve kaprislerine anlayışla yaklaşırım. Ama zaman zaman (beni rahatsız edecek sıklıkta) kontrolden çıkarak bağırıyor, kendi istediğimi yaptırmak için zor kullanıyorum. Geçenlerde Melis tuvaletten sonra külodunu ve pantolonunu çıkardı, çıplak gezmek istedi. "kızım üşüyeceksin hasta olabilirsin" uyarılarına da dik dik "hasta olmak istiyorum, doktora götür beni" diye yanıt verdi. Bunu çok sık tekrarlıyordu, her seferinde ters bir şey yapmamak için dudaklarımı ısırıyorumdum. Bu sefer baya bi dil döktükten sonra kontrolden çıkıp "madem hasta olmak istiyorsun dur sana yardım edeyim" dedim sertçe. banyoya sürükleyip kucağıma aldım, çeşmeyi açtım, soğuk suyun altına tutacakmış gibi yaptım, üzerine biraz su sıçrattım. Yavrum çok korktu. Çırpınmaya başladı, ayağı bir an musluğun ağsına yapışıp suyun her yere fışkırmasına neden oldu. Çığlıklarla yapıştı bana, tekrar takrar özür diledi. "bir daha yapmıycam anne dedi" şimdi aklıma geldikçe utanıyorum. 


45 Cevap


umutarzu

silence pirpiriklilik iyi birşey değil senin de dediğin gibi. "Cam kırılır çocuğa batar" elbetteki abartılı bir yaklaşım. Elbette ki çocuklarımız düşecekler, incinecekler, hasta olacaklar, mikrop kapacaklar..Bunlar olmalı da zaten. Ama bu süreçte annelerin görevi bu negatif durumların çocuklarının başına olabildiğince az gelmesini sağlamaya çalışmak. Bu noktada abartıyor muyuz, bazen evet ve bazılarımız daha çok.

Bu söylediklerinin bir kısmının makul açıklamaları olabiliyor. Mesela bebeğin yemeği metale değmemeli düşüncesi, metalin daha çok vitamini öldürmesiyle alakalı idi sanırım. Yani metal rende yerine bir cam rende alıp kullanmak ne zor, ne pirpirikli olmak. A deterjanını alacakken daha az zararlı olduğunu "söyleyen" B deterjanını almak..Yani gerçekten çocuğa daha az zararlı mıdır bilinmez ama en azından anne bir tık daha fazla güvenle kullanır, olay budur. Kimseyi çok fazla eleştirmemek lazım seçimleri için.


keremkerem

Yapıdır, Bir anneyi evladına özeniyor ya da size göre fazla üstüne düşünüyor diye "piskopat" diye damgalamak ne kadar sağlıklı bir düşünce anlayamadım. Ben de çok ince düşünmesem de düşünenlere aa pes artık demiyorum. Herkesin her türlü konuda tutumu farklıdır.
Madalyonu tersine çevirirsek onların da size "ilgisiz düşüncesiz anne" demeleri normal kalır. Herkesin normları kendine özel.
Sevgiler...


CokBilmis

ozlem cok affedersin, bu başlığı açarken muhtemelen hatalarımızı anlatmamızı istiyordun ama bn başka bir noktaya takıldım: Hiçbirimiz mükemmel anne değiliz ama şu yaptığını anlattığın olay tamamen ŞİDDET. Kesinlikle "Hepimiz aynı hataları yapıyoruz" diyerek seni rahatlatamayacağım. Kimse kendinden güçsüz birine şiddet uygulayarak insanlık onurunu ezememeli. Eğer bu noktaya kadar sadece 1 defa geldiysen elbette unutulabilir ama sıksık yaşanıyorsa bence ortada bir sorun vardır, ikizlerin ve bir bebeğinle çok yoruluyor olabilirsin. Ama ne fiziksel ne de psikolojik şiddet asla mükemmel olmayan ebeveyn figürü içinde incelenmemeli.

Kızım küçükken kendi hatalarımı yazmıştım: http://sormabulmadunyasi.blogspot.com/2011/05/hatal-ebeveynlik-nasl-olur.html

Sonrasında da tonla hatam oldu. Ama bebeğime şiddet uygulayacak noktaya geldiysem, döner arkamı giderim, rahatlayana kadar da ortaya çıkmam. Bebeğim bensiz kalsın ama şiddete maruz kalmasın. Hele ki en güvendiğin kucaktan gelen şiddet, en unutulmaz olanıdır. Ancak yaşayan bilir.

Bir de şu var: Şiddet şiddeti doğurur. Sen burada bu olayı anlattığına göre münferit bir olay demek ki, ama eminim sıklıkla tekrarlayan anneler de vardır. Kimsenin şiddetin mazur görülebilir, affedilebilir, unutulabilir bir şey olduğunu düşünmesini istemiyorum. Bu nedenle yazdıklarım doğrudan sana değil; umarım kırmamışımdır seni.


fistikcik

+ 1 Cokbilmiş

Ben de aynısını düşünüyordum, ancak Özlem başlığı açarken "lütfen kimse eleştirmesin" dediği için kendimi tutmuştum. Belli ki burada münferit bir olay olmuş, annenin sabrı gerçekten yorgunlukla tükenmiş. Sonrasında da utandığını belirtmiş. Yine de bu tür bir olaya yaklaşımımız "Başkaları da böyle hatalar yapıyor demek ki, rahatlayabiliriz o zaman" şeklinde mi olmalı ? Elbette kimse mükemmel olacağım diye kendisini hırpalamasın, ama çocuklarımıza duygusal, sözlü ya da fiziksel şiddet kullanma durumunun da bahanesini aramayalım. Burada mevzu bahis olan "çocuğuma en mükemmel oyuncak/yatak/kıyafet/bardak vs alamadım, onunla en güzel oyunu oynayamadım, onu en iyi şekilde uyutamadım, bugün yemeğini düzgün yediremedim" gibi bir konu değil ki mükemmel olamadık diye kendimizi rahatlatmanın yollarını arayalım. Anlatılan olayda sabrı kalmayan ve muhtemelen aşırı yorgun bir anne, davranışının sebebi aslında zorlanmadan bulunabilecek (kardeş kıskançlığı ilk akla gelen) bir çocuğu anlamak yerine öfkeyle karşılık vermiş.
Tabii ki herkes bu hataya düşebilir. Bu durumda naçizane fikrim yapılması gereken kendimizi rahatlatma yolu bulmak yerine "öfkemi nasıl kontrol ederim, çocuğumun davranışının sebeplerini nasıl anlarım, ona en iyi nasıl yaklaşırım ve herkesin iyiliği için bende stres yaratan bu yükü nasıl azaltırım" cevabını bulmaya çalışmaktır. Ve bunun mükemmelliyetçilikle bir ilgisi yoktur.


ozlem3

çokbilmiş kırıldım.. hem de çok..

söylediklerinin doğru olduğunu düşündüğüm için sarsıldım tabii... ben de böyle düşündüğümden ve bir başkasından bunları duymanın daha da kırıcı olacağını bildiğimden eleştirilmek istememiştim. ama olsun insan yaptıklarından sorumludur. Açıksözlülüğün için teşekkürler. 

Olay da başlı başına sarsıcı zaten. Hatırladıkça kötü oluyorum. En çok da kendimden korktum. İnsanın nasıl olup da zıvanadan çıkabildiğini kendimde gördüm. Gerçi çocuğumu dövmüş değilim, ya da olay sırasında bağırmadın bile. Aslında niyetim onu sadece biraz korkutmaktı... Hani cız eğitimi vardır ya kitaplarda, onun gibi... Karşı koymaya çalışırken ayağının musluğu tıkayıp bir anlığına fıskiye etkisi yaratması olayın kopma noktasıydı. Hemen sarıldım öptüm özür diledim ama olan oldu bir kere.. Elbette böyle cız eğitimi de olmaz.. İşin zıvanadan çıkma kısmı bu işte. Bahanesi yok aslında. 3 çocuk, yeni doğan bebek, 10 günlük sezaryanlı olmak, ağrı çekmek, memenin tıkanması, emzirme sorunları, uykusuzluk, bana destek olacağını umduğum herkesin (yardımcım dahil) nezle olması... bunların hiçbiri ne çocuğumun suçu ne de onun anlayacağı şeyler... 

Sonuçta üzgünüm... Oldum olası kendimi bağışlama sorunum vardır. Kendimde kusur bulduğum olayları seneler sonra bile rüyalarımda görürüm. O yüzden ben kolay atlatamam umarım kızım atlatır. 



nihal58

Konu başlığını görmüş ama vakitsizlikten okuyamamıştım helede konuyu açanın arkadaşım olduğunu görmemiştim bile. (arkadaşım derken gerçek hayatta arkadaşım yani) Özlemciğim ben senin kızlarına gerçekten ne kadar sakin ve sabırlı yaklaştığını onları ne kadar özenle büyüttüğünü yakından gören biri olarak seni gayet iyi anlıyorum. Yorum yazanların çoğu da bende 1 çocukla bile zaman zaman çileden çıkabiliyoruz , senin 3 çocukla bu hale gelmen çok çok normal. Ben lohusayken aşırı sinirliydim ve bebeğim hariç etrafımdaki herkese bağırıp çağırıyordum yani insanların benim iyiliğim içinde olsa birşey söylemeleri sinirimi bozuyordu, sende şu anda lohusasın ve bunun ne demek olduğunu bilmeyen annelerinden görmeye alışık oldukları ilgiyi arayan 2 tane kızın var.

Deniz ilk doğduğunda da dediğim gibi Allah sana güç ve sabır verecek ki 3 bebeğini büyüteceksin , delirmeden :)

Bebekler bu yaşta çok inatçı olabiliyor bizimki de aynı şu aralar herşeye itiraz hep ben yapıcam kendi istediğim gibi olsun modunda takılıyor ve sık sık inatlaşıyoruz, istediği olmayınca çok ağlıyor o ağlayınca ben üzülüyorum. Bugünlerde geçecek gözüyle bakmak lazım başka türlü bugünler geçmez gerçekten.

Olay da olmuş bitmiş kendini daha fazla üzme eminim Melis seni affetmiştir bile :)


peyibal

ozlem3, tabi ki birçok farklı görüş olacak, bence hiç kırılmana gerek yok , eminim sen de yaptığın hatanın farkındasın ve bunun tekrarı olmaması için mücadele etmek istiyorsun.

Burada ozlem3'un yazdığı ve yaptığı davranış için kimse '' normal , olabilir, bunlar hayatımızdaki münferit olaylardan biri, her anne yapar'' tarzında onaylar bir yorum yapmadı zaten, tersini anlayan tekrar okumalı bence.cevap yazanların hiçbirinin fiziksel yada duygusal şiddeti onaylayan bir tavrı yok.

Ancak, halâ 3 çocuk yetiştiren bir insana davranışını tekrar etmemesi için çözümler, çıkış yolları önermemiz gerekir diye düşünüyorum.Eleştirmek en kolayı, ben şöyleyim,böyleyim, süper anneyim gibi yorumlar da yersiz.Aslolan sıkıntısını paylaşan bir insanın ,içinde bulunduğu depresif durumda aklına gelmeyen yada fırsat bulup uygulayamadığı çözümleri hatırlatmak.Gerekirse depresyonla baş edebilmesi için doktor yardımı almasını da desteklemek.


Bu konuda başka yorum yapmayacağım çünkü zaten herkes hatasının farkındadır, gerisi boş.


zelalyucel

zaman zaman bende böyle hissediyorum:( hafatsonu gitarıyla evdeki herkese vuran Rüzgar beni delirtti.. saatlerce yapmaması gerektiğini anlattım sonra oyuncak gitarı o uyuyunca sakladım uyanınca bişekilde buldu ve tekrar anneanneye teyzeye vurmaya başladı dayanamayıp onun önünde gitarı fırlattım ve oyuncağı kırdım birazda  bağırdım çok şaşırdı ilk defa beni böyle gördü bende acayip pişman oldum ama kendi evimzde olsak olay buralara gelmezdi...malesef anneanneyle ve teyzeyle büyüyen bir çocuk önce gülüyorlar yaptıklarına sonra canları acıyınca kızıyorlar oda anlamıyor bu durumu bende çokkk arada biryerlerde kalıyorum.


zelalyucel

zaman zaman bende böyle hissediyorum:( hafatsonu gitarıyla evdeki herkese vuran Rüzgar beni delirtti.. saatlerce yapmaması gerektiğini anlattım sonra oyuncak gitarı o uyuyunca sakladım uyanınca bişekilde buldu ve tekrar anneanneye teyzeye vurmaya başladı dayanamayıp onun önünde gitarı fırlattım ve oyuncağı kırdım birazda  bağırdım çok şaşırdı ilk defa beni böyle gördü bende acayip pişman oldum ama kendi evimzde olsak olay buralara gelmezdi...malesef anneanneyle ve teyzeyle büyüyen bir çocuk önce gülüyorlar yaptıklarına sonra canları acıyınca kızıyorlar oda anlamıyor bu durumu bende çokkk arada biryerlerde kalıyorum.


indigoR

Yapmayin allah askina bunu kendinize. Kucucuk ikizler+yeni dogmus bebek+lohusa psikolojisi. İstemeden hata yapmissiniz kiziniza. Sonra da pismanliktan olmussunuz zaten. Benim tek cocuga bakarken sabrim tukeniyo bazen. Kendinize kotu davranmayin lutfen. Bu kadar uzuntu duydugunuza gore, siz mukemmele yakin bi annesiniz bence :)



Cevaplamak için Üye ol