Lütfen yardım 1 yaşş

dilek80 soruyor: 7

Oğlum 1 yaşına gelmek üzere. Bu sıralar inanılmaz huysuz. Şöyleki,

Doğal olarak herşeyi istiyor, ama herşeyi veremiyorum ona hemen ağlamaya başlıyor. Büyük çocuk gibi yere uzanıp hemde.. Dikkatini dağıtmaya çalışıyorum ama o sırada da başka birşey görüp istiyor. 10 saniye oyalanıp yeniden süreç başlıyor. Eve 4'de geliyorum. Çokbilmiş arkadaşımızın dediği gibi kum havuzu yaptım, orda 10 dakika oynalanıyor. SOnra kağıtlar veriyorum onlarıda bir 10 dakika yırtıyor. Sonra bütün çekmeceleri boşaltıyor. Hepsine izin veriyorum ama sonra yine ağlamaya başlıyor. YAni çok zor oyalıyorum, sürekli mız mız. Haftasonu eşimle dyanamıyoruz evde oyalamaktan, dışarı çıkıyoruz hep beraber, dışarıda dha iyi. Sürekli kendine zarar verme girişimde. Evi bayağı ona uygun hale getirdim ama yürürken, emeklerken hep bir yerlere çarpacak gibi, sürekli arkasındayım. Birde eskiden çok sevdiği şeyleri yemek istemiyor, mesala yumurta, ağzına koymuyor. Hiç zorlamıyorum, acıkmasını bekliyorum başka şeyler veriyorum. Yani ben çocuğumu hiç ağlatmamdım, herkes bana çok kızdı, şımarık olur diye... Acaba diyorum bu duurmu ben mi oluşturdum:-( Geceleri zaten kalkardı bu aralar inanılmaz durumdayız. Dİş mi, hastalık mı yoksa bunlar bahane, oğlum her istediği yapıldığı için şımarık mı oldu:-( Yoksa 1 yaş sendromu diye birşey var mı gerçekten... Ne yapıcam, başa çıkamıyorum:-(


7 Cevap


tubavekizlari

naçizane bir öneri çocuklar kendilerine kurallar koyulmasından hoşlanıyorlar bence, yavaş yavaş basit kurallarla yaşamını düzenlemeye çalışabilirsiniz belki, birde ağlayarak istediğinde duymazdan gelip bu şekilde konuştuğunda seni anlayamıyorum, ağlamadan söyler misin diyebilirsiniz. tabi öncelikle çocuk sizin çocuğunuz ve onun için en iyi anne sizsiniz, onu en iyi tanıyan sizsiniz buna göre düşünerek siz davranışlarınızı daha netleştirebilirsiniz.


ediul

bazen görmemezlikten gel..sen dikkat etmesende seni izliyor uygun anında da basıyor çığlığı ve istiyor..bizim ki parmağıyla işaret eder..her düştüğünde ağladığında eğer canı çok yanmadığına yada bikaç saniyede geçebileceğini tahmin edersen..hemen yanına gitme..ufak ufak böyle alıştırmaya çalıştır..zamanla öğrenir sanırım..bende böyle yapmayaçalışıyorum yapabildiğimce


neretva

Tamamen bir dönem bu. Birkaç hafta içinde daha çok yoluna girer. Yeni mi yürüyor? O zamanlar da huysuzlanıyorlar ve uykuları bozuluyor. Birşeyi tutturduğunda açıklama yapmayın. Hemen siz de onunla aynı tonda istiyorsun, istiyorsun, kumandayı vs. istiyorsun diye ağlamaklı bağırmaya başlayın. Ne istediğinin anlaşılması onun için önemli. Böyle yapınca genelde susuyorlar, o zaman da dikkatlerini başka şeye çekmek kolay oluyor.


fistikcik

Bazı yorumlara şaşırdım. 1 yaşındaki bir bebek "Ağlamadan söyle"yi anlayacak, ya da istekleri görmezden gelinecek bir dönemde değildir.

Ama şunu anlar : "O cam bardağı sana veremem canım. Ama bak, bu kitabı sana verebilirim. Gel bak neler varmış içinde, hav hav varmış, miyav varmış, hadi okuyalım".

Bunu düzenli olarak yaparsanız "Şunu veremem, ama bunu verebilirim" şeklinde bir süre sonra itiraz etmeden sizin verdiğinizle ilgilenecektir.

Verdiğiniz nesneler illa oyuncak olmak zorunda elbette değil. Onun için tehlikesiz herşey (buna tencere tavalar, kaşıklar, ve bilimum tehlikesiz ev eşyası dahil) olabilir.

Bazen çocukların ekstra mızmız dönemleri olur, diş çıkarıyorlarsa özellikle. Normaldir.

İştahının azalması da çok normaldir. 1 yaşından sonra büyüme belirgin bir şekilde azalır, bebeğin artık eskisi kadar kaloriye ve dolayısıyla yemeğe ihtiyacı yoktur. Zorlamamakla çok iyi yapıyorsunuz. 2 ay kadar sürer bu süreç, sonra siz zorlamazsanız tekrar normal yemeye başlar.
Disiplin vs gibi konuları 18 aylık olmadan düşünmek için erken. Ama esasında siz ona "Şunu veremem, bunu verebilirim" derken bile çok yumuşak bir disiplin uyguluyorsunuz. Bebek bunu anlar ve uyar. Merak etmeyin.


Sanemm

Bir yaş sendromuyla karşılaşmadık, evet yer yer etki-tepki olayını çözdükten sonra oyuncağı kafasına vurup ağlamaya niyetli şekilde gözlerimize baktığı olmuştur :) Bir fark yaratmadığını anlayınca bu deneme ancak 1-2 defayla sonuçlandı.


Evde her yeri karıştırır, zarar verecek hiçbir nesne yok ortada. Kanepelerden inmeyi de öğrettiğimizden düşmelere karşı temkinli bir tavrı var. Tedbirci bir bebek :) Ola ki canı yandı; İlk önce dikkatini başka bir yöne çekmeye çalışırız, eğer canının ciddi yandığını fark edersek bunun farkında olduğumuzu söyler ve sarılırız.

Bebek dediğin elbette ağlayacak ancak hangi ağlamanın gerçek hangisinin dikkat çekme olduğunu anlamalı ona göre tavır sergilemeli. Bebeğiniz dikkat çekmek için her ağladığında onu hedefine ulaştırırsanız bu hareketi teşvik etmiş olursunuz. Onun yerine dikkatini başka yöne çekmeyi denemek daha makul olur. Yer yer de tepkisiz kalmayı bilmeli elbet.

Yemek konusunda ise her tükürdüğünde, yere attığında tepkisiz kalmak önemli. Zamanla bu olayların dikkat çekici olmadığını anlayacak yemeğine konsantre olacaktır.

Biz oğlumuza hiç yapma-etme demeyiz, yapmasını istemediğimiz şeyler (buzdolabını açmak dondurucudan dolayı tehlikeli ) olduğunda onları açamayacağı/ulaşamayacağı şekile getiririz. Ancak telefonlar için tabirimiz ''tehlikeli''dir. Ona zarar verecek bir şeye dokunmak istediğinde tehlikeli deyince anlıyor ve dokunmuyor.

Bu arada tepki olumlu yada olumsuz fark etmez. Bebeğiniz istemediğiniz bir hareket yaptığında o anda size komik gelip gülmek de bir tepkidir, kızmak da.


tubavekizlari

fıstıkçık senin kadar iyi ifade edememişim, ama bence bebekler her zaman annelerinin neyi ifade ettiğini ve annelerde bebeklerinin neden ağladığını anlar, ayrıca bazı istekleri için ağlamamayı veya sakinleşmeyi birazda böyle öğrenecekler bence. ağlamadan söyle demek net cümleler kurmasını beklemek değildir, ama işaretle bile olsa mızmızlanmadan isteğini anlatmaya çalışacaktır. bebekten bir paragraf uzunluğunda mantıklı cümle kurmasını beklemiyor kimse. zaten anneler kendi çocuklarının mızmızlık mı yaptığını yoksa gerçekten mi ağladığını anlayabilir. mızmızlık yaptığında ağlamamsı gerektiğini söylemek kötü birşey değildir.
bende bayan rottenmayer değilim. ağladıklarında sakinleştiriyorum, sadece mızmızlıklarını duymazdan geliyorum.


dilek80

Çok teşekkürler yardımlarınız için. Bu aralar biraz daha iyiyiz. Sanırım şunu aklımdan çıkarmam lazım. Bebeklerin anı anına uymuyor:-) Bugün yediğini yarın yemeyebilir, bugün uyursa yarın uyumayabilir yada bugün güldüğüne yarın ağlayabilir.... Sürekli büyüme işindeler ve duyguları, davranışları da buna göre sürekli değişiyor:-)

Bu arada gece uykusu için, emzirdikten sonra pış pışlamayı denedim ve uyuduuuu, çok şaşırdım. Sanırım bazı şeylere bizden daha önce hazır olabiliyorlar. Şimdi bu aralar da pışpışlamıyorum sadece yanına uyanıp, gözümü kapatıyorum ve uyuyor (maşşalah, inşallah değişmez:-)). Yani biraz da olsa kendi kendine uyuyor ve gece uyanmaları da azaldı. Şimdi sırada gece emzirmeyi kesmek var, onu da su vereek yapıyorum biraz ama buda emmek değilmi (yani biberonu emiyor sonuçta), aynı kapıya çıkmaz mı ki?



Cevaplamak için Üye ol