Hamilelikte çalışma...çalışmama...???

simge soruyor: 10

Hamileyken önüme sunulan üç seçenek var;

1) Mevcutta süregelen ultra yoğun ve stresli tempodaki çalışmama devam etmem,
2) Bölüm tercihi yapma şansım olmadan başka bir bölüme tayin istemem,
3) Tüm haklarım verilmek kaydıyla işten ayrılmam.


Siz olsanız ne yapardınız? Ya da ne yaptınız?


14 Cevap


ozguranne

Ben ultra yoğun tempoda çalışmaya devam ettim. Şimdi olsa tekrar yapar mıydım bilmiyorum. 3. seçeneği yapmazdım ama o kesin. 3. seçenek için doğum zamanı parasını (4 aylık süreç) hesaba katmanızı öneririm. 


evren

Ben de devam ettim,  hamileliğimin 8. ayına kadar akşam nöbetlerine de geldim. Kendini stresten uzak tutmaya çalış desem mümkün olur mu?  Başka bölüm de olabilir tabi ama yeni yer daha çok stres yaratır mı?
Tan 8 aylıkken de işe yeniden başladım doğum iznimin ardından tüm yıllık izinlerimi kullandım ve üç ay ücretsiz izin aldım. Yeniden çalışmaya başlamak önemli bence. Sadece bebekle geçen izole hayat, annenin psikolojisi için pek iyi olmuyor. 


Damla

Aslında stresi kontrol etmek insanın elinde. Ben hamilelik öncesi evde çalışmaya başlamıştım. Hep iyiki evdeyim, o stresi kaldıramazdım diyordum. Sonra Ilgaz 1 yaşına gelince ofis işine geri döndüm. Annelik beni büyüttü mü nedir, eskiden stres haline getireceğim durumları hiç önemsememeye başladım. İronik ama eğer bu rahat tutumum daha önce olsaydı sanırım çok daha iyi bir kariyerim olurdu (pişman değilim kötü kariyerin de bazı durumlarda çok önemli yararları var :) )

Annelik bir dönüşüm. Öncelikler değişince, çocuğunuzu direk etkilemediği sürece kontrolünüzde olmayan durumlara karşı takındığınız tavır değişiyor. Bir buda'lık geliyor insana. Bence ayrılmak yerine bu dönüşümü şimdi hissetmeye çalışın. Kendinizi bebek meselesine biraz daha kaptırmaya çalışmak, isim aramak, bebek bakımı okumak falan işe yarayabilir.


ozguranne

Stres için hamile yogası işe yaramıştı. Gerçekten kafamı boşaltabiliyordum o dönem. Erken başlamadığıma pişman olmuştum... 




simge

benim iki yılı bankacılıkta olmak üzere toplam 7 yıllık iş hayatımın ilk dönemlerindeki hırsımı iş hayatı törpüledi. Şu an gerçekten tek önemsediğim şey ailem ve bebeğim...Kariyer yapmak istemiyorum. Yapanlara, yapabilenlere saygım sonsuz ama kendim için kariyerin benden ve ailemden çok şey götüreceğine inanıyorum.

Hamileliğimi öğrendikten sonraki fikrim; doğum izninden sonra 6 ay ücretsiz izne ayrılıp, daha sonra çalışma süreleri ve şartları daha uygun bir işe geçmekti.

Ancak bu kararı bu kadar erken vermek durumunda kalmak beni tereddüte düşürdü...



hande

bu tabiki tamamen kişisel bir karar. Ben hamileliğim boyunca oldukça stresli olan işimde sabah 6 akşam 9-10 a kadar haftanın en az 6 günü, duğumumdan 6 gün önceye kadar çalıştım. malesef ücretsiz izin hakkım yoktu ayrıca doğum sonrasıda sık sık işleri kontrol etmem gerekiyordu.

Bu demek değilki işim evimden daha önemli. özelliklede anne olunca ailem herşeyden daha önemli. benim için yapmam gereken seçenek şu idi;

1. Bu işte devam edersin, çünkü maddi manevi beni tatmin ediyor, şimdiye kadar hiç evde kalmadım. param olsa ve evde kalsam muhteşem olurdu böylelikle hayatta yapacak ne çok şey var. ama hem parasız hem evde kalırsam birsüre sonra yapamadığım şeyler ve rutin hayat hem beni hem bebeğimi daha çok üzebilir.

2. evde kalırsın; bir süre sonra eskiden çok rahat ve çok düşünmeden yaşadığın hayat, düşük bütçe ve bebekle ilgili extra masraflardan dolayı ince hesapları gerektirir ve stres olursun. yeni bir işe girer ve alışma sürecinde yeni sıkıntılar seni bekler. bebeğim küçükken extra strese gerek yoktur.

Yoğun çalışmaya devam edersin böylece evde gözünde büyüyen sorunları unutur sadece bebeğini özlersin. ama artık çocuğunun daha iyi sosyalleşmesini sağlayan onunla bol oyun oynayan bir bakıcın vardır. Ev işleriyle uğraşman gerekmez. çoğu yemek bile yapman gerekmez. sadece özel şeyler yaparsın. artık boşta kalan zamanın tamamen ailene aittir. Çocuğunun veya benim bir ihtiyacım olduğunda, hiç kimseye "hadi şuraya" deme ihtiyacı duymadan bebeğinide araba koltuğuna yerleştirir istediğiniz yere gider istediğini alırsın.
Benim için bunlar geçerliydi. Annelik çok özel bir süreç ve bunun geri dönüşü yok.  Herkesin amacıda mutlu bir aile olmak ve mutlu bir birey yetiştirmek tartışmasız. Bu da her insanın kendi durumuna göre değişiyor. En doğru kararı siz vereceksiniz. ben bugünde olsa aynı kararı verirdim. keşke bunun bir ortası olsaydı mesela haftada 4 gün çalışıyor olsaydım süper olurdu ama malesef öylede bir imkan yok. 
size kolay gelsin


YesilAnne

Simge ne kadar güzel bir konuya değinmişsiniz. İçinde bulunduğun şu dönemde (hamilelik = duygusallık) bu şekilde düşünmen çok normal. Muhtemelen doğumdan sonra bebeğin hareketlenene ve ihtiyaçları artana kadar böyle düşünmeye devam edeceksindir( 6aylık olana dek).  Çünkü bu dönemlerde hangi koşullarda yaşıyor olursa olsun inasanın gözü bebeğinden ve ailesinden başka birşey görmüyor. Ama malesef gerçekler var.
Hande'ye tamamen katılıyorum, okadar doğru ve net bir şekilde gerçekleri anlatmış ki bunun üstüne söylenecek birşey yok.
Ben evlenmeden önce Ankara' da hem çalışıyor, hem de yüksek lisans yapıyordum. Evlilik nedeni ile şehir değiştirdim ve hemen akabinde bebeğimiz oldu. Yani henüz bir iş bulamamıştım.Ama hamileleik döneminde yüksek lisansa yani Ankaraya git- gel durumuna devam ettim.Stresliydi ama hayat devam ediyordu.
Ben olsam; kesinlikle iş bırakma seçeneğini seçmezdim çünkü, evde olmaya alışmamışsan bu durum bir süre sonra seni daha çok strese sokacak emin ol. Ben şuan hali-hazırda işim olmadığı için bir süre daha çalışmamayı seçtim. Ama hiç çalışmamayı düşünemiyorum bile. Bunun nedenleri önem sırasını boşver; kendime olan saygım, özgüvenim, daha iyi yaşam koşulları ve dolayısıyla daha mutlu bir çocuk yetiştirmek. Çünkü maalesef günümüzde para çookk önemli..Sevgiler.


simge

Paylaşımlarınız için çok teşekkür ederim.

Damla; ben değişebilsem herşey değişecek biliyorum ama ne kadar istesem de herşeyi ince eleyip sık dokuyan halimden rahat bir tutuma geçiş yapamıyorum. Umarım bebeğim bende de buda etkisi yaratır...:)

Hande; gerçekçi yaklaşımına kesinlikle katılıyorum. eğer beni manevi olarak tatmin eden bir işim olsaydı, bunları hiç düşünmezdim ve kesinlikle çalışmaya devam ederdim. Ancak bu kararı vermek durumunda bırakılmadan önce de işten ayrılmak sık sık düşündüğüm bir seçenekti. Doğumdan sonra bu işte çalışmayı düşünmediğim için şu an bu seçenekleri düşünüyorum.

yesil_anne; doğumdan sonra, senin de dediğin gibi 6-7 ay geçtikten ve bebek toparlandıktan sonra ben de kesinlikle çalışmayı düşünüyorum. Ancak şu an için 1 yıllık bir ara çok cazip görünüyor doğrusu...:)

Bu devam edip etmeme kararı biraz da mevcut işin durumu ile ilgili oluyor sanırım... Bizim ki pek iç açıcı değil şu an...:(


simge

Ben kendi adıma iş hayatıma 1 yıl kadar ara vermeye, bebeğimi evde bekleyip, evde karşılamaya karar verdim. Ancak bu çok kolay verilmiş bir karar olmadı. Eşimle birlikte günlerce enine boyuna düşündük ve bizim için en doğrusunun bu olduğuna inandık. Umarım pişman olmayız.

Karar verme sürecimde benimle tecrübelerini ve fikirlerini paylaşan herkese çok teşekkür ederim.


Damla

Simge hayırlı olsun kararın. Umarım bebeğinle güzel bir yıl geçirirsiniz ve sonrasında da dilediğin gibi bir işe kavuşursun.



Cevaplamak için Üye ol