Bu bunalım ne zaman geçecek?

cassiopeia soruyor: 10

annelik zor hamilelikten itibaren bir önceki ayı ararsın diyorlardı ama bu kadar zor olacağını gerçekten beklemiyordum.hamileliğimin son ayında ah bir doğursam diyip durdum ama şimdi gerçketen arıyorum o günlerimi.kendime bakamıyorum oğlumla ilgilenmekten gün sonunda kan ter içinde giriyorum yatağa ve uyuyamıyorum doğru dürüst bile oğlum gaz sancısı yüzünden hep huzursuz uyuyor çünkü.o kadar çok yoruluyorum ki ben bile şaşırıyorum markete yürüyüp gelsem kaç saat ayaklarım ağrıyo ben ki o kadar atik bir insandım.oğlum zaten çok düzensiz emiyor ve ben göğüs uçlarımdan o kadar acı çekiyoorum kş üzeri çatlak la dolu kendimi kasarak ağlayarak emziriyorum o kadar krem kullandım bana mısın demedi herkes 1 aya geçer diyodu benimkinde hiçbir gelişme yok.Üstelik bu acılara rağmen sütüm yetmiyo bi deüstüne ağlayarak mama veriyorum.ben ki hamileliğimde kesinlikle mama vermem diyodum çok muj büyük konuştum yaa herkes tadını çıkar diyo ama nasıl o kadar azki  tadını çıkarabildiğim anlar çok üzülüyorum çok.Vermek şstediğim kiloları unutmaya çalışıyorum aynaya hiç bakmıyorum ağır egzersiz de diyet de sütü etkiliyomuş çünkü zaten yetmeyen sütümü...geçicek mibu günler ben mi başaramıyorum yada bazı şeyleri?


26 Cevap


CiciAnne

lohusalık dönemindesin ve hissettiklerin çok normal; annenden ya da kayınvalidenden yardım istersen her şeyi daha kolay atlatabilirsin...


Ben postnatal depresyon geçirdim; izin verirsen eğer çok uzun sürebiliyor o yüzden kendini toparlamanın yollarına bakman hatta gerekirse uzman yardımı alman lazım (ben yardımla atlattım); fiziksel ve duygusal durumun benim o dönemlerdeki durumuma çok benziyor; bence derin bir soluk al; en iyisini yapmak zorunda olmadığını kabullen; eşinle duyguların hakkında bol bol konuş ve çevrende yardımcı olabilecek kim varsa yardım iste!!!


cassiopeia

nehir kayınvalidemin yardımı ilk 20 gün herşeyi daha da zorlaştırmıştı annemi ise 6 sene önce kaybettim.sanırım yalnız atlatmam gerekiyo bu dönemi tabi ki eşimin yardımıyla...ben aslında sadece eski sağlığıma kavuşmak istiyorum gerisini zaten hallederim bütün gün evdeyim


CiciAnne

Uyku esnasında salgılanan bazı hormonların eksikliği kişide strese yol açabiliyor; sebebi sadece bu da olabilir; bebeğin her uyuduğunda uyumayı ve dinlenmeyi denesen??


dennis

merhaba, hissettiklerinizi o kadar iyi anlıyorum ki! bebeğim iki haftalıkken çevremde yardım edebilecek herkes çeşitli nedenlerle kendi evlerine gitmek zorunda kalınca (annemler 18 saatlik mesafede oturuyorlar) tek başıma kalmıştım. ilk günüm sürekli ağlamakla geçti. ama ne ağlama, hıçkıra hıçkıra! niye ağladığımı da bilmiyordum. sadece annemler en kısa sürede döner diye umut edip sürekli ağlıyordum. bütün gün bebeğin ihtiyaçları dışında hiç bir  şey yapmadan yattım. zaten daha önce de her şeyi annem yapıyordu. o günün sonunda annemle konuşmamızda onun uzun bir süre gelemeyeceğini kesin olarak anladığımda bir kez daha hıçkırıklara boğuldum. bir saatten fazla ağladım. sonrasında ise "kalk kızım, böyle ağlamakla bu hayat geçmez. bu bebek senin ve bundan sonra daima hayatında olacak. dolayısıyla ortada geçmesini bekleyeceğin bir durum yok. bir an önce yeni hayatını bir düzene koy, bir şeylerin ucundan tut, akıntıya karşı yüzmektense kendini akıntıya bırak ama küreklerin sende olduğunu da unutma. hayatına yön verebilecek tek kişi sensin. kalk şimdi elini yüzünü yıka ve ocağa bir makarna suyu koy. herhalde bunu da yapamayacak değilsin" deyip kendime gelmiştim! o günden sonra da her sabah bebeğim uyandığında doğrudan onun yanına gitmeden önce mutlaka elimi yüzümü yıkar, saçımı toplardım. ağlıyor olsa da bunları yaptığım en fazla 30 sn içinde ağlamaya devam etmesinden bir şey olmaz diye düşünmeye çalışırdım. çünkü bir kez kendinize vakit ayırmayı ertelerseniz gün boyu ertelemeye devam ediyorsunuz ve bir bakıyorsunuz akşam olmuş ama sizin saç baş hala darmadağın. bebeğin ihtiyacını karşıladıktan sonra ise hemen bir çay suyu koyar o arada da üstüme başıma çeki düzen vermeye çalışırdım. akşama eşim işten geldiğinde de hiç bir şey yapmasına izin vermeden hemen bebeği ona emanet eder, duşa girerdim 5 dakika. inanın ilaç gibi gelirdi. aynada kendinize baktığınızda memnun oluyorsanız inanın gününüz çok daha iyi geçiyor. sonra da bebek fırsat verdikçe kendimle veya evle ilgili işleri yoluna koymaya çalışırdım. ama fırsat olmuyorsa da çok da kafaya takmamaya çalışırdım. her gün dört dörtlük sofra hazırlamak zorunda değilsiniz şu durumda. bir gün kahvaltı tarzı, bir gün dondurulmuş yemekler, bir gün de dışarıdan söyleyeceğiniz yemeklerle haftanın üç günü yemek derdinden kurtulabilirsiniz mesala. evin dağınıklığını hiç dert etmeyin. bebekli bir kadından kimse pırıl pırıl ev beklemez / beklememeli.
çok uzattım biliyorum, ama ne kadar sıkıldığınızı tahmin edebiliyorum ve yalnız olmadığınızı bilmenizi istedim. inanın bunları yeni doğum yapmış bayanların büyük çoğunluğu yaşıyor. ve inanın ki hepsi ama hepsi geçici. bunu bana söylediklerinde çok kızardım ama emin olun öyle. bir de şu mama meselesi var: içinizi rahatlatacaksa söyleyeyim benim kızım ilk 15 gün sadece sağabildiğim kadar anne sütü içebildi. sonra bahsettiğim bu yalnız kalma olayı oldu ve olan azıcık süt de gitti. o günden beri sadece mamayla besleniyor ve gelişimi gayet normal çok şükür. evet anne sütü çok önemli ama olmazsa olmaz da değil. nice kimsesiz çocuk yuvalarda mamayla büyüyor ve büyük çoğunluğu gayet zeki ve sağlıklı. sakın yanlış anlaşılmasın, amacım mamaya yönlendirmek değil. sadece dünyanın sonu değil demek istiyorum. ben hep şunu savundum, anne sütü yetmiyorsa çocuğu zırıl zırıl ağlatmak veya aç kalmasına göz yummaktansa mama vermek çok daha doğru bir yöntem. sonuçta tok çocuk = mutlu çocuk = mutlu anne = daha çok anne sütü; bilmem anlatabildim mi?
son olarak geçecek, hepsi geçecek ve siz bu günleri gülümseyerek hatırlayacak; benim gibi internet sitelerinde başkalarına akıl verip "geçecek" diyeceksiniz :)
sevgi ve mutlulukla kalın :))


dennis

yazmayı atlamışım, eklemek istedim (çenem düştü de:)): kilolarınızı kafaya takmayın, henüz çok erken kilo vermek için. aynaya baktığınızda mutlu olmak demiştim yukarda, kastım incecik bir manken vücudu görüp mutlu olmak değil; derli toplu, düzenli bir kılık kıyafet, saç baştan bahsediyorum. bir diğer konu, bebeğinizin keyfini çıkarın demişler ya; açıkçası bebeğiniz henüz çok küçük keyfini çıkarmak için. şu anda onun ihtiyaçlarını karşılayabiliyor olmanız önemli ve yeterli.  siz şimdi "ben niye keyif alamıyorum bebeğimden, niye bana zor geliyor onunla ilgilenmek veya tüm bu işler, bebeğimi yeterince sevmiyor muyum" diye düşünüp suçluluk duyuyorsunuzdur büyük ihtimalle. bunlar da çok normal ve bunlar da geçecek.  biraz daha büyüp size gülücük atmaya, gözleri ile sizi takip etmeye, onunla ilgilenmenize tepki vermeye başladığında istemeseniz bile keyif almaya başlayacaksınız zaten. şimdi gösterdiğiniz once çabaya kapı duvar gibi - kapı duvar olsa yine iyi, çığlık çığlığa ağlayarak- tepki gösteren bir varlıkla ilgilenmek gerçekten çok yorucu olabiliyor :))



sedademirez

dennisin dediklerine aynen katılıyor ve eklemek istiyorum;çok bunaldığınız anlarda bebişi koyun pusetine atın kendinizi sokaklara..inanın ikinize de çok iyi gelecek;)


cassiopeia

dennis çok teşekkür ederim gerçekten çok rahatladım evet herkesin yaşadığını biliyorum ama sadece ben kaldıramıyomuşum gibi geliyodu ve kendimi çok suçluyorum evet.prki sizce bu göğüs ucu yaralarım ne zaman geçecek her kremi denedim sonuç yok.eşim çok yardımcı oluyo bana ama biliyosunuz işte bebek anneye bağımlı.mama konusunda da evet söylediğin doğru aç kalmasındansa  mama vermek en doğrusu ama ben bu gerçeği yeni yeni kabullenebiliyorum


rabisceren

herkes baya uzun yazmış okumadan konuşuyorum,belki konuşulanları tekrarlamış olacağım.lohusalık döneminde depresyon oluyor bendede oldu yeni bir varlık dünyaya geliyor ve yeni hayata alışmak zor oluyor.eskisi gibi deliksiz uyku hayal oluyor.kilolarını dert etme en az 6 ay ile 1 sene vucudun toparlanması sürüyor.hemen kilo vermeyi düşünme emzirdikce kiloların azalacaktır.canını çok sıkmamaya çalış sütünün azalmasına sebep olursun o küçücük bebişine bak ne kadarda masum annelik zor ama herşeye değer inan sedademirezinde dediği gibi al bebişini çık hava al eşinle çıkın dolaşın.daha yeni doğmuş bebeğin zamanla alışacaksın ve keyfini çıkaracaksın.hele bide gülmeye başladımı deyme keyfine:)göğüs için lanomast krem öneririm sürünce emzireceğin zaman silmeye gerek kalmıyor.


Kuzeytu

Herkes çok dogru yazmıs. Napalım ki ilk donemde bu depresyonlar oluyor. Herkes basına geldiginde atlatamayacakmıs gibi de geliyor aynen katılıyorum. Ama atlatılıyor gerek yardımla gerekse tek basına ama atlatabilirsin eminim :))

Benim mem ucu konusunda tavsiyem pompa yapman. Bence ara sıra biberonla kendi sütünü vermenin hiçbir zararı yok boylece goguslerini de daha az hırpalamıs olursun. Zaten mama veriyormussun (ki bence ac kalmasındansa yapılacak en iyi şey) arada kendi sütünü de ver geçici bir süre. Gögüsler emzirmeye aıstıgında acın da kalmayacaktır. Ben kendi tercihim olmasa da mecburiyetten ilk 15 gün pompa yapıp hiç emzirmedim. Emzirmeye başladıgımda gögüslerim hiç acımadı. Gerçi extreme bi durum benimki ama diyecegim o ki pompa bebek kadar yıpratmıyor gogusleri :))


cassiopeia

evet pompa konusunu bende düşünüyorum belki sütüm zannettiğim kadar az deildir ve pompaladığım sütü mama yerine verebilirim ve böyle olursa eminim moral bozukluğumun yarısı gidecektir çünkü mama veriyorum diye içim parçalanıyo.göğüsuçlarımda biran önce geçse geriye sadece kilolarım kalsa razıyım.uykusuzluk da umrumda deil aslında oğlum en iyi şekilde büyüsün dileğim



Cevaplamak için Üye ol