çocuktan sonra

elmasekeri soruyor: 8

çocuk olduktan sonra hayatınızda iyi ve kötü olarak neler değişti. yeni eklenen duygular neler? alışamadığınız şeyler. yada hamileyken hiç tahmin etmediğiniz güzellikte duygular yaşadınız mı? 


önce kendim anlatmak istiyorum. doğumdan sonra bebeğimi ilk kucağıma aldığımda, kokusunu hissettiğimde tamam dedim. hamilelikte çektiğim tüm sıkıntılara değdi bu harika birşey dedim. oğluma bakmaktan kendimi alamıyordum. o kadar saf ve masumdu ki.ve bir o kdarda muhtaç. bundan sonra oğlum için yaşayacağım dedim. ve başladım bir mücadeleye. tam 6 aydır. bıkmadan usanmadam hep onun için doğru olanı yapmaya çalışıyorum. (sanırım ömrüm boyunca bu şekilde olcak) uyku problemi, temizliği, hastalığı şimdilerde ise ek gıdalara alıştırma, oyunları derken kendime baktığımda .çok değiştiğimi görüyorum. artık eskisi gibi kendime bakmıyorum. özen göstermiyorum. benim zevk aldığım şeyler 6 aydır beklemede. eşimle de ilişkimiz çok değişti. en başta artık hiç birbirimiz hakkında sohbet etmiyoruz. sohbetlerimizin tek konusu oğlumuz. bazen özellikle farklı şeylerden bahsetmek istiyorum ama 4-5 dk da laf yine bebeğimize geliyor.sonra artık eşimle de yaptığımız şeyler o kadar birbirinin aynısı oldu ki. sabah kalk işe hazırlan, akşam gel oğlumuzla oynamak, rutin bakımını yapmak ve uyutmak. tüm bunların ardından ne bende nede eşimde hal derman kalmıyor ve oturduğumuz koltukta uyuklamaya başlıyoruz. tüm günler böyle böyle geçip gidiyor. şuana kadar hiç durup düşünmemiştim. ama artık kendimizi gözlemlediğimde açıkcası korkuyorum. arkadaşlar bu durum ne zamana kadar böyle gidecek. tamam oğlum için yaşayacağım dedim ama neticede insanız ve hayatımızdaki bazı alışkanlıkları öteleyebiliyoruz ama tamamen hayatımızdan çıkaramıyoruz. hep aklımızda isteklerimiz oluyor. yada bu benim için geçerli. bencilmiyim diye düşünüyorum bazende. artık evli ve çocuksuz çiftler çocuk olunca nasıl oluyor diye sorduğunda verdigim cevap değişmeye başladı. 
ben böyle yaşamaya mı alışacağım? yoksa bebeğimiz biraz büyüdüğünde rahatlayacakmıyız? benim gibi hissedenler var mı aranızda? neler yaptınız, nasıl aştınız bu durumu? ne tavsiye ediyorsunuz?


8 Cevap


iptal_uye

elmaşekeri yaklaşık olarak bizde de durumlar aynı ancak ben zamanla herşeyin rayına oturacağına inanıyorum. tabiki çocuksuz halimize dönemeyiz ama bu kadar kısıtlanmış da olmayız bence. bebeklerimiz kendi kendilerine birşeyler yapmaya başladıklarında, büyüdüklerinde sanırım kendimize ayıracağımız zamanımız da olmaya başlar. sonuçta en küçük hallerini düşün tamamen bize muhtaçlar, hiçbir şeyi atlamamak lazım, ama büyüdükçe kendi kendine oyalanır, oyun oynar olacak e bu durumda biraz kendimize zaman ayırabiliriz. zamanla konuşmaya ve isteklerini belirtmeye başladıklarında dalgınlığına gelse ya da bi şekilde atlasan bile kuzular mama istediklerini söyleyecekler mesela ya da başka isteklerini. emmeyi bıraktıktan sonra zaman zaman akşam gezmesine çıkabilirim diye düşünüyorum ben. çünkü şuan önce meme keyfi yapıyoruz sonra uyuyoruz. ve onu bu keyiften mahrum edip çıkıp eğlenmek gelmiyor içimden. bana göre zaman birçok şeyi yoluna koyacak. gerçi bebeği bizden büyük olan anneler bu duruma ne der bilemiyorum ama.


Yasemina

Ben ise gitmedigim 4 ay boyut degistirmis, kendimin disinda bir varlık gibiydim. Ne geride biraktigim cocuk-oncesi yasamımı dusunebiliyordum ne de ilerisini. Sadece bebegin o anki ihtiyaclarini, nasıl daha cok sut yapabilecegimi, her an her dakika onunla ilgileniyordum.

Fakat hamileligim boyunca surekli aktiftim, hatta ben bu hayatta eskisi gibi varim, hamilelik viz gelir tiris gecer tavrim vardi, gonlumce herseyi yapabiliyordum hemen hemen.

Bence onemli olan, cocuk-oncesi hayati yakalama istegini hic kaybetmemek ve muhakkak isten dondugunde cocuga 1-2 saat bile olsa bakabilecek birilerinin olmasi. Benim annem bende 3 gece kaliyor, biz o gecelerin cok cok azinda esimle disariya cikmisizdir ( o da dugun dernek vb.) ama 3. bir kisinin bir ihtiyac durumunda cocuga bakabilecek olma dusuncesi bile cok rahatlatıyor.

Ne zaman ki enzirme olayi bitti, ben o zaman eski kimligime donmek icin buyuk bir adım atmis oldugumu gordum, geri donmek de pek zor olmadi.

Bakım dersen, evde sacima dogru duzgun tarak vurdugjm zamani bile bilmem ama kilik kiyafetime ozellikle dısarı cıkarken dikkat ederim. Kendimiz ne kadar cilekes olsak da disarıdan bizi hem cocuk yaparim hem de kariyer modunda tanısınlar isterim.

Ayrıca cocuksuz kisa bir tatile cikmanın, evvelden gittiginiz yerlere mumkunse birkac saatligine bile olsa cocugu goturmemenin esinle butulkuk duygusunu yakalamanızda faydalı olacagı kanaatındeyim. Ornegin ben iznimde yazlıktaydım ve hergun 5-6 saat kulupte yuzdum guneslendim, anneme kizimi son 2-2.5 saat getirmesini rica ettim. Insanın yanlız veya esiyle de kalmaya ihtiyacı var.

Bence sen hic de bencil degilsin ama benim bencil olup olmadıgım tartısmaya acik.
Sevgiler.


elmasekeri

biraz daha sabretmem gerekecek sanırım. hepinize teşekkür ederim. benim için gerçekten önemli bir konuydu. sizin yazdıklarınızı okuyunca rahatladım.


curlygreen

sevgili aishwarya çok güzel yazmışsın ama bir de bebeğin doğduktan sonra görmek lazım zira hamileyken hayat çok daha kolay geliyor insana :) sağlıklı doğumlar dilerim.



Sheeda

aishwarya yazdıklarını okurken hamileyken söylediklerim geldi aklıma benim de niyetim aynıydı ama şimdi elmaşekerinden farksızım. Umarım dediklerini yapabilirsin :)


selencem

aishwarya, ayni ben :) umarim bebeginiz sakin, koliksiz, bol bol emen, uyuyan bir bebek olur da hayatiniz cok degismez. benim oglum emiyor, emmezse agliyor ve hic uyumuyoru. 3 ay burnumuzu cikaramadik. ama simdi hayat daha guzel. soruya gelince... ben cok sosyaldim artik degilim. cok calistigim icin her bos animi ogluma ayiriyorum. 1 sene daha boyle gececek sanirim. 2 yasinda daha cok  anlamaya basladiginda ben de daha sosyal olurum diye umuyorum. eşimle ilk 6 ay cok yakinlastik ama sonra uzaklasma oldu. dogumdan sonra kendimi guzel hissetmemek de bizi uzaklastirdi. sosyalesmeyince dogal olarak tek konu oglumuz ama ben cok sikayetci degilim. arada bir disari cikip kafayi cekesim geliyor ama sonra ertesi gunun azabini dusunup vazgeciyorum. hayatimin bu kadar degismemis olmasini umardim ama ne yapalim. gene de ben zamanla herseyin guzel olacagina inaniyorum.


chroma

aishwarya, selencem'e katılıyorum :) "umarim bebeginiz sakin, koliksiz, bol bol emen, uyuyan bir bebek olur da hayatiniz cok degismez. benim kızım emiyor, emmezse agliyor ve hic uyumuyordu" :) Hamileyken bebek 5 gününü doldursun, hergün 1 saat yürüyüş yapacağım, heryere de yanımda götüreceğim diyordum. Ring sling, wrap sling felan aldım ama ilk 3 ay değil günde 1 saat gezmek, balkona bile çıkamadım kızımla :)) Neyseki 4 aylıkken bitti ağlamaları da rahatladık.
Konuya dönersek, benim doğumdan sonra eşimle aram açıldı. İş nedeniyle günün 12 saatini evden uzakta geçirdiğim için, akşam tüm vaktimi kızıma ayırıyorum. Zaten ben eve geldikten 1-1,5 saat sonra uyuyor Simay. Bir de, bebek yetiştirme konusunda da ayrı noktalardayız. Ben cesur davrandıkça babamız çekingenleşiyor. Mikrop kapar diye dışarı çıkartmak istemiyor, üşütür diye banyo yaptırmak istemiyor, alerji olacak veya boğazına takılacak diye bizim yemeklerden verdirmek istemiyor vs vs vs. Ben yapınca da inatçı olmakla, onu hiç önemsememekle felan suçlanıyorum. Çok şükür ki şimdiye kadar babayı haklı çıkaracak bir durum olmadı ama yine de her seferinde aynı ikazları duyuyorum. Son zamanlarda eşimle neredeyse konuşmaz hale geldik. Nasıl toparlayacağız bilmiyorum.


busraa

bence hiç plan yapmayıp önümüze gelen fırsatları değerlendirmek lazım.Çünkü ilk zamanlar benim için tamamen plan dışı gelişti; tam bir hayal kırıklığıydı.


Doğumumun uzun ve zor geçmesi nedeniyle olsa gerek, -onu çok istememe rağmen-bebeğimi ilk gördüğümde ne güldüm ne ağladım.Çok büyük bir tecrübeydi yaşadığım, dünyam değişti.

İlk zamanlar gece oğlumu emzirirken ayna karşımda, suratsız halime bakardım; hiç gülmeyen, uykulu..İlk günler eşimi de uyandırmadım gaz çıkarmaya yardım etmesi için,bana yarenlik etmesi için. Sonra içten içe öfkelendim beni yalnız bırakıyor diye, halbuki biz her şeyi beraber yapardık.

Bir gün sesimize uyandı, 'beni niye uyandırmıyorsun, yalnız yapılacak iş değil bu!' diye.'Emzir, ver bana yat uyu' İyi hoş da, babamız oğlumuzun gazını çıkarırken çenesine sahip olamıyor, oğlanı severken hepten uykusunu kaçırıyor, sabahı ediyorduk uyanık.'Senin kalkmaman kalkmandan daha hayırlı diyordum' ilk zamanlar ama.Şimdi o da susmayı öğrendi, ben de tahammülü.Şimdilerde oğlum beni uyandırdığında hiç acizlenmiyorum kalkarken, uykularımız hafifledi.Eşimle daha çok görüşüyoruz artık, akşam ve gece :)

Gün geçtikçe heyecanım artıyor oğluma karşı, derin bakışmalar, gülüşmeler..Eşimin de akşam heyecanla eve gelmesi müthiş bir şey.



Cevaplamak için Üye ol