anne olmak, eş olmak, çalışan olmak, peki ya kendin olmak?

ans soruyor: 10

Merhaba. Şu sıralar içimi dökmem lazım birilerine, tarafsız beni tanımayan birilerine. o sebeple yazıyorum...
8 aylık bir oğlum var. Hiçbir zaman keşke anne olsam demedim, hiç cesaret edemedim. Biraz da özgürlüğüm kısıtlanır diye korktum. Bu yüzden de geç evlendim, ama kocamla çok aşıktık birbirimize. Biraz da mecburiyetten, yaş 35 diye :) evlenir evlenmez hamile kaldım. şimdi 8 aylık bir oğlum var, çok güzel maşaallah. Çok seviyorum onu ama çok da bunaldım. Size bu kadar bağımlı birşeyin olması çok zor.
Bebeğim 3 aylıkken çalışmaya başladım. Hem ondan biraz uzaklaşmanın rahatlığı, hem vicdan azabı, hem akşam biriken işler, kocama vakit ayıramama, kendime vakit ayıramama çoklemleri arasında sıkışıp kaldım. Çok uzun zamandır arkadaşlarımla bile görüşemiyorum. kaç aydır kocamla baş başa dışarı çıkamadık. çıktığımda da aklım hep evde oluyor. Eskisi gibi, sevgili gibi olamıyoruz.  son zamanlarda eşim de huzursuzlanmaya başladı. eskiden hiç böyle değildi, şimdi en ufak şeye sinirlenir kalbimi kırar oldu. ya da bana öyle geliyor.
bilmiyorum ama gerçekten kendimi mengeneye sıkışmış gibi hissediyorum ve uzun süre de buna bir çare yokmuş gibi görünüyor :(

Bu soruyu cevapla

24 Cevap


jildando

Kolay degil tabi hepsini birden yurutmek. Ama tum hayatınıza bakınca bu 3-4 sene o kadar kısa bir surecki ve aslında kendi içinde cocukla da cok keyifli ve bir daha yasayamayacağınız bir dönem.
Ben daha cok kabuller üzerine gittim. Bu dönem iki cocukla tabi benim için 3 değil 6 sene oldu. Evet kendinizden cok odun veriyorsunuz. Esinizle ilişkiniz biraz duraksama donemine giriyor. Cocuklar yorucu oluyor ve sabırınız korelebiliyor, olmadık seylere patlayabiliyor insan.
Ama kabul edin, bir çocugunuz var, koşulsuz şartsız sizi çok seviyor ve ilginizi istiyor. Yurumek istiyor yuruyemiyor, o da konuşmak istiyor ama bir turlu konuşamıyor. Sizden baska kimseyi tanımıyor. henuz arkadasları sosyal bir cevresi yok hepsi sizsiniz, ve bir turlu gununu gecirmek durumunda. Aslında en tatlı donemi, bir suru ilki var, heyecanı ve öğrenmeye istegi var ve onun için de tek arac sizsiniz.
Ben hayatımın bu bolumunun bu sekilde gececeğini kabul ettim. Niye yapamıyorum diye dusunmek yerine, şimdi bunu yapıyorum diyerek olabildigince tadını cıkarmaya çalışıyorum.
Tatile gittik mesela, ufak olan bana yapıştı, bacaklarım bol bol denize girdi ben giremedim, ama kızım kendi kendine yuzuyordu denizde. Ne yapalım bu sene tatil boyle olsun seneye farklı olacak diyorum kendime.
Sürekli pozitif , sakin ve bunalmamış değilim bende tabiki de. Ara ara hepsi cok fazla geliyor ama kısa suruyor, hepsini kendime hatırlatıyorum tekrardan. Özellikle önde 4 yaşına gelmiş bir de cocuk olunca biliyorum ki sonunda ufaklıkta oyle olacak. Kızımın o donemlerini hatırlamıyorum bile, sadece tatlı kısımları aklıma kazınmış.
Cok sıkmayın canınızı bu donem gercekten de gecici ve cok kısa aslında, tadını cıkarın olabildigince.


maramara

aslında yazacak cok sey var ama kucagımda cocuk tek parmak ancak bu kadar olur. ans kesınlıkle katılıyorum ve cozum olarakta hduran supersın.....


ans

ne güzel yazmışsınız hduran, böyle düşününce de çok büyük vicdan azabı duyuyorum ben oğlumla yeterince ilgilenemiyor muyum, sıkıntılarımı ona da yansıtıyor muyum diye :( Annelik çok zormuş gerçekten. Ya da biz mi zorlaştırıyoruz bilemiyorum. Belki de herşeye yetişmeye çalıştığımdan, ya da bazı şeyleri ertelemek istemediğimden. Ama öyle ya da böyle geçiyor zaman işte.
Haklısın çocuklar çok güzeller ama onların o çaresizliği öldürüyor beni. dedim ya öyle gelgitler yaşıyorum ki. bazen bencilce davrandığımı düşünüyorum, o öylesine bakıma ve ilgiye muhtaç ve öyle çaresizken ona yeterli olmadığımdan korkuyorum ve bunun vicdan azabını yaşıyorum. Annelik zor zenaaat vesselam.


ans

bebişin bakıcısı var ve kayınvalidemin evinde bakıyor. çünkü kayınvalidem işime yakın ve öğle arası yanına gidebiliyorum. kesinlikle bebekle çok uzun süre birlikte olmak iyi birşey değil aishwarya sana katılıyorum, o zaman tahammülsüz oluyorsun ve sinirler yıpranıyor hakikaten.
çocuklarıyla mutlu mesut herşeye toz pembe bakabilen annelere çok imreniyorum. ama ben yapamıyorum. akşam eve gelince mesela yemek yapmam gerekiyor, oğlum bir taraftan benimle olmak istiyor, onun yemek vakti geliyor ardından uyku saati geliyor, zaten çok zor uyuyor, bazen 1 saat uğraştığım oluyor. ben zaten bütün gün çalışmışım, erken kalkmışım onun yorgunluğu var, diğer taraftan çamaşırları makineye at, mutfağı topla, eşinle biraz zaman geçir vs vs vs.
Allahım affet çok mu şikayet ediyorum. bekarlık gerçekten sultanlık mıymış ne :)


jildando

Size tavsiyem , eve geldiginizde tatlı bir anne olmanız, onunla biraz ilgilemeniz, yemek yaparken yanınızda olabilir mesela, sohbet edersiniz, bunlar yeterli. Etkinlik yapacağım, kaliteli zaman gecireceğim tum dikkat ve ilgimi ona vereceğim diye paralamayın kendinizi. Kendinizi de sıkmadan onu da mutlu ederek, çok zorlamayın kendinizi. Parmakla gösterilen ideal anne falan olmanız gerekmiyor. Gercekten esas önemli olan sizin içinizde mutlu olmanız, sevmiyorsanız zorla oturup  oynamanız gerekmiyor, o oynarken etrafta olun, ne guzel yapmışsın diyip destek ve ilgi gosterin yeterli. Bence esas olan cocuga var oldugunu hissettirmek.
Obje muamelesi yapanda cok gordum ben, yokmuş gibi yapan, birsey soylemeye calıştığı zaman duymayan, en kotusu bu.

aishwarya katılıyorum, neden erkekler işteyken aynı vicdan azabını cekmiyor değil mi, ya da biz niye cekiyoruz. Gerci bende evden calışıyorum ve kendim bakıyorum cocuklara ama bu biraz imkan, biraz tercih durumu. İşe giden ama tum gun evde olan bir anneden cok daha iyi bir anne olabilirsiniz. Bu kişiden kişiye değişen bir durum, çalışma durumuna bağlı değil.
Önemli olan ona o sevgi ve guveni vermek.
Siz işteyken sonucta onunla ilgilenen birileri var, yalnız değilki

mercankedisi çok değil sadece bir sene sonra kollarını kocaman açıp dolayacak boynunuza, minik eliyle sırtınıza pıt pıt vuracak. Hamilelik 9 ay ne cabuk gecti dimi aslında, bu da gececek.



sevfurkereym

bende ikinci çocuğumukucağıma aldığımda allah ım ben ne yaptım nasıl cesaret ettim die düşündüm.1 ay ağladım nasıl başa çıkıcam iki çocukla die.çalışmıyorum bende.öyle çok korktumki artık asla gezmeye ne bileyim bi yemeğe bile gidemeyecem die düşündüm.sonra oğlumla ilgilendikçe bana gülümsemeye başlayınca o minicik elleriyle elimi tutunca düşüncelerimin bencillik olduğunu farkettim.ilk oğlumda çok zorlanmıştım ve bi daha çocuk yapmam demiştim ama hepsi unutuluyo.4 yaşından sonra hayat dahada kolaylaşıyo.birazda bizler çok abartıyoruz kendimizi yoruyoruzx,ayrıntılarda boğulup gidiyoruz.belki biraz rahat olmak gerekiyo.bide şöle düşünmek lazım ya anne olamasaydık???ben böle düşününce kendime geliyorum.çünkü gözümün önünde bi arkadaşım 8 yıldır anne olamıyo ve çok üzgün-mutsuz.etrafında kendinden küçük kuzenleri arkadaşları çocuk büyütüyo oda böle özlem gidermeye çalışıyo.sizler çok şanslısınız kıymetini bilin der herzaman.bence şükür etmemiz lazım şikayet etmemeliyiz.tamam insanız sabrımız taşıyo yoruluyoruz bazen isyan ediyoruz ama yinede hayat çocuklarla güzelll....

 


ans

hduran evdeyken hep yanımda zaten yemek yaparken mama sandalyesine ya da yürütece koyuyorum zaten ama o ısrarla kucağıma gelmek istiyor. ya da sürekli onunla oyalanmamı. onu bir odaya bırakıp öbür odaya geçemiyorum. acaba diyorum erken işe başladığım için çocukta anneyi kaybetme korkusu mu gelişti. bu çok yıpratıyor beni. bir kucağımda o diğer elimle mutfakta birşeyler yapmaya çalıştığım çok oldu.
haklısın mercankedisi kesinlikle bir tatile ihtiyacım var. birkaç gün ama oğlum olmadan gitmem lazım sanırım bunu da nasıl yapacağım bilmiyorum.
sana nasıl imreniyorum ayseylehayat. benim problemim dediğim gibi herşeye aynı anda yetişmeye çalışmak oluyor sanırım. hem oğluma yetişeyim hem güzel ve bakımlı görüneyim, hem eşimi mutlu edeyim. ama olmuyor işte bazı şeylerden feragat etmek gerek ve en önemlisi bunu kabullenmek gerek belki. belki de daha önemlisi rahat olmak ve önemsememek. çünkü ben gerildikçe etrafımı da geriyorum sanırım farkında olmadan ve işler daha sarpa sarıyor.
şimdi ben de 2. düşünemiyorum sevfurker ama haklısın çok şükür allaha hem anneyiz hem evlatlarımız sağlıklı çok şükür. aslında ne kadar şükretsek az. allah sabrımızı ve hoşgörümüzü arttırsın.


angelique

ans: aynen duygularimi anlatmissin. ben 26 yasinda evlendim ve 30 yasinda anne oldum. bende biraz saglik takintisi var, 30'dan sonra belki hamilelik problemli olur diyerek hamile kaldim yoksa acikcasi icimde bir bebek ozlemi falan yoktu. simdi evet kizimi cok seviyorum ama tek basima baktigim gunler cok bunaliyorum (isim part time) sonra da vicdan azabi duyuyorum. bir de uykusuzluk cok zor geliyor bana, ki cok sukur kizim uyuyan bir bebek ama haftasonu 06:30'da kalkinca mutsuz oluyorum elimde degil.. universite sinavlarina hazirlanirken dersane yillarini hatirlatiyor bana :) bu ne kadar boyle gidecek bakalim, rahatlayacagim gunleri iple cekiyorum ben de :) bu arada, ikinci mi asla! diyenlerdenim ama yas 35 olunca hem zorluklar unutuluyor hem de bebek ozleniyormus etraftan gordugum kadariyla. kadin olmak cok zor cidden :)


ozdenin_oykusu

soruyu okuyunca biri beni anlatmış sanki dedi.ek fark ben şu an çaılışmıyorum.ama yanıtları okurken öyle bir huzur geldi ki içime.ans ın sırusunu sahiplenmiş giib oluyor ama  (kusura bakam lütfen.tutamadım kendim.)az önce eşime anlattım ve ben sitedeki anneleri çok ama çok seviyorum dedim.iyiki varsınız.herkes öyle şeyler yazmış ki....


jildando

ans belki evle ilgili işleri bebek uyuyunca yapmayı deneyebilirsin, çok kolay değil bu dediğim ama en azından birkaç pratik çözüm yaratırsın, burda bazı gruplarda bayağı yaratıcı fikirler vardı.
Tatile çıkman mümkün olmayabilir tek başına ama en azından hafta sonu birkaç saatliğine de olsa, mesela uyurken, eşine bırakıp, bir kahve içmeye gitsen ya da sinemaya. Eminim o bile çok iyi gelecektir.



Cevaplamak için Üye ol