Çocuk oldu, iş de arttı, eşimin kaprisleri de! Çare nedir?

Aysegul_Yagmur_Irmak soruyor: 10

Arkadaşlar bilirsiniz çocuk büyüdükçe eşyaları, oyuncakları, annenin iş yükü, detaylar detaylar detaylar, herşey artar, çığ gibi olur. Ben çok titiz bir anne değilim, Yağmur evi darmadağın eder, heryerde oyuncakları, ama oynasın derim, oynarken bozmam hiç. Anne olduğumdan beri yani Yağmur dünyaya geldiğinden beri eskiden bana bazı şeylerde destek olan eşim bırakın çocuk konusunda yardım etmeyi eskiden yaptıklarını bile yapmıyor. İş yüküm çok! Haftasonları kahvaltıyı hazırlarken bir yandan Yağmur çığlıklar atar, Irmak ağlar, bir yandan kahvaltıyı hazırlamaya çalışırım, eşim (eskiden hiç böyle değildi nasıl oldu bilmiyorum) koltukta ayaklarını uzatmış kahvaltı bekliyor olur. Kafam çok dolu, sürekli düşünüyorum sırada ne var, Yağmur ilacını içti mi, kızın altı temizlendi mi, bugün kaka yapmış mıydı, üstü ince mi, ne zaman uyudu, yıkanacak mı vs vs vs. Tabi kafamda bu kadar çok şey varken kapris üstüne kapris yapan eşim daha da deliriyor. Şimdi son olay, biraz önce dışarıya çıkacaktık, mutfağı topladım, Yağmur tüm oyuncak kutularını ters çevirip döktü, evden çıkmadan önce de dönüşte yorgun olacağımdan iş olmasın diye evi şöyle hızla bir toplarım, ben yine hızlıca koştur koştur oyuncakları topladım, eşim yanıma gelip gidiyor gömlek giyeyim mi falan soru üstüne soru. Ben de giy dedim. Bir yandan Irmak ağlayıp duruyordu, emziği düşüyor, geri veriyorum falan. Sonra pantolonla ilgili birşeyler sordu, ben de cevap verdim, neymiş yüzüne bakmamışım, geçiştirmişim, sabahtan beri böyleymişim. Biz üniversiyedeyken felsefe dersinde en önemli şeyin aslında niyet olduğunu okumuştuk, ikimiz de bunu biliyoruz. Tamam belki sabahtan beri böyleyim ama kötü bir niyetim yok ki, farkında bile değilim, bunu güzelce tatlı dille söyleyebilirdi. Bu kaprislerden, anlayışsızlıklardan çok sıkıldım. Hep böyle yapar yapar sonra gelip özür diler. Şimdi bu yazıyı yazarken de geldi özür diledi, sarıldı. Ama biliyorum bu son değil, devam edecek.

Bu durumu birtek ben mi yaşıyorum, sizin de eşlerinizin böyle yaptığı oluyor mu? Kendimi bazen çok çaresiz hissediyorum. Sanki hiçbir şeye yetemiyorum. Zamana yetişemiyorum. Kimse beni takdir etmiyor. Eşim işi abartıp çocuklarını bile sevmiyorsun diyor. Hem evin işleri hem çocuklar tabi onlara ayırdığım zaman kısıtlı oluyor. Çok sıkıldım artık. Evden çıkmak bile istemiyorum. En çok yorulan benim, herşey benim omuzlarımda. Neymiş ben bütün gün evdeymişim, o işte çok yoruluyormuş...

Çare nedir?


157 Cevap


CiciAnne

O kadar haklısın ki... Her ev aynı sanırım...

Biz de Cuma günü tartıştık aynı konu yüzünden; cumartesi ve pazar misafir gelecek bir yandan temizlik bir yandan rutin ev işleri, Ada'nın oyunları, ikram derken; gece saat 12 de ben ütü yapıyordum Ada'yı uyutmuş; Ada ağladı; Allahım sabrımı mı sınıyorsun dedim diye kapıştık; çocuğa bakmak bana zor geliyormuş... Kendisi de TV karşısında oturuyor fakat işten geldiği andan itibaren; yemek hazırlandı, yendi,masa toplandı, bulaşıklar makineye yerleştirildi, banyolar temizlendi, Ada ile oynandı, uyutuldu; Bunları hep tek başıma yaptım, yorgunluktan bayılmak üzereydim artık; bütün gün hiç oturmamışım zaten, hiç yardımcı olmuyor geldiğinden beri, bir de tartışma arasında bana diyor ki surat asıyorsun... Sabrımı sınayan tanrı değil; sanırım; Bülent...


Çaresini bilen bana da söylesin.


Aysegul_Yagmur_Irmak

Offf aynı eşim işte. Sanırım alışıyorlar, biz herşeyi üstlendikçe...


CiciAnne

Senin işin daha zor tabi iki çocuk... tanrım düşünemiyorum bile!!


Aysegul_Yagmur_Irmak

Anlatılmaz yaşanır. Akşam saat 6'ya doğru bunalıma girmeye başlıyorum kadın 6'da gidecek ben 2 saat ne yapıcam yalnız diye. Eşim 8 gibi geliyor, bazen 9'u buluyor. O yalnız olduğum saatlerde resmen kafayı yiyorum.


ekim_

-Sana kimsenin kapris yapma hakkı bulunduğunu düşünmüyorum ayşegül.iki tane birebir ilgiye ihtiyaç duyulan dönemde olan iki yavrun var.Bir tanesine bile yetişmek güçken,iki taneye tek başına yetmek takdir gerektiren bir durum,kapris değil..
-Kapris yerine üzerinde ne kadar yük olduğunu görmeli ve bu yükü seninle paylaşmalı diye düşünüyorum..
-Sana sorulan soruların sana nasıl yardım edileceği konusunda olması gerektiğini düşünüyorum..
-Acilen eşinle hislerini , içinde bulunduğun zor durumu anlatmanı anlatabilmeni diliyorum.

Annelik çok ama çok güzel ve bir o kadar zor bir şey.. duygu yükü bence fizik yükünden de ağır, sorumluluklarını bilen ve yerine getiren bir anne olduğunu gözlemliyorum.Bu yükünü eşin seninle mutlaka paylaşmalı..Konuşmalısın ayşegül.



sevican

Benim eşim de benzer, genellikle yardımcı değil, ne ev işlerine ne de kızıma. İşten geldiği gibi bilgisayarının başına oturuyor, akşam yatarken kalkıyor. Bu yazdıklarımı okusa kendisine çok haksızlık ettiğimi söyleyecektir üstelik. Geçen gün Defne'nin uyumadan önce huysuzluğu tuttu, inanılmaz ağlıyor, ne yapsam susmadı, elim ayağıma dolaştı, sütünü hazırladım verdim ancak öyle sakinleşti ama kulaklarımdan ateş çıktı o derece. Sonra odasına gittim ve insan ne oluyor bi bakar çocuğun başına bişey mi geldi, napıcağımı şaşırdım dedim, cevap- ben geleyim mi diye seslendim sana ama cevap vermedin- ! Yav o gürültü de ben senin sesini nasıl duyayım, bir de sormaya ne hacet, fizanda mısın aç kapıyı gel işte. 

Yani mevzular zaten o kadar açık ki konuşmaya, derdimizi anlatmaya ne hacet diyor insan. Herşey zaten onların da gözlerinin önünde cereyan ediyor. Ve erkekler kadınlara çok haksızlık ediyor, ancak etmeyenlerin kıymeti bilinsin :)


Aysegul_Yagmur_Irmak

Uod çok doğru diyorsun, konuşuyorum ama işine gelmiyor, bilmiyorum çocuk bakmanın kolay olduğuna gerçekten inanıyor olamaz herhalde, sadece işine gelmiyor. Diyorum ki (gayet iyi niyetle) "zaman akıp gidiyor, sonra bu çocuklar ne zaman büyüdüler der üzülürsün", ama laf sokuyorum sanıyor, gülsem mi ağlasam mı...

Sevican, şu son cümlene bayıldım: "Ve erkekler kadınlara çok haksızlık ediyor, ancak etmeyenlerin kıymeti bilinsin" O kadar doğru ki, yardımcı eşleri olanlar bence kıymet bilsinler. Dün annemlerle konuşuyoruz işte babamın ben bebekken benim bezimi değiştirdiğini, beni yıkadığını falan anlatıyor annem, annem de abimle ilgilenirmiş falan, eşim de diyor ki ben bez alıyorum. O zaman bezler yıkanıyordu sürekli bez almak gerekmiyordu mu demek istedi yoksa ben sadece bez alıyorum ne ayıp mı demek istedi tam emin değilim, sadece güldü sonra, "ben bez alıyorum o kadar işte" dedi. Bazen gerçekleri çok iyi görüyorlar da çaktırmıyorlar. Senin eşin de benim eşim gibi nasıl olsa annesi üstesinden geliyor moduna girmiş demek. Biz herşeyi halleder olunca onlar da kıllarını kımıldatmıyorlar. Ve senin dediğin gibi bu yazdıklarımı eşim okusa o da ona haksızlık ettiğimi düşünür. Tamam odun babalardan değil eşim, tabiki yardım ettiği noktalar var, zaman zaman destek oluyor ama yeterli değil. Bir de takdir etmesi lazım beni, saatlerce evde koşturuyorum, diyorum ki totom koltuğa değmedi, yine de umurunda olmuyor. Aman yaaa nurturiayı da baydım. :)))


Marlasinger

Nerden başlasam nasıl anlatsam.Yanlız değilsin diyerek başlayayım.Benim eşim çocuklar olmadan öncede bana yardım eden biri değildi.Çalıştığım halde sabah 7 de evden çıkıp akşam7:30-8:00 gibi evde oluyordum.Hergün Ataköyden Kozyatağına gidip geliyordum.Çocuklar olduktan sonrada değişmedi tabi.Yardım etmediği gibi her işime karışır şunu yaptın mı bunu yaptın mı?diye(mesela çocuğun yüzüne nemlendirici sürdün mü,saçını taradın mı,altını değiştirdin mi,yıkadın mı ....vs)Ve şöyle yap böyle yap deyip öğretir bana sağolsun:S
Bizde bugün atıştık baya sabah 7:30 itibariyle iki minik uyandı,üstlerini,altlarını değiştir,kahvaltılarını hazırla,binbir şaklabanlıkla yemeklerini yedir,tekrar alt değiştir,bizim kahvaltmızı hazırla masayı topla bu arada eşim uyuyor kahvaltı için kalktı kahvaltısını yapıp tekrar yattı.Bu arada ben akşam yemeğini ayarla,kızıma ve oğluma ayrı yemek yap öğle yemeği vakti geldi yedir,ufaklığı uyut.....
Saat 2 oldu kızım uyandı babanın yanına gitti eşim bana seslendi al çocuğu burdan uyuycam diye.Tabi bende şalter attı ve açtım ağzımı yumdum gözümü.Eşimde tabi boş durmadı oda sen nankörsün,ben hep böyleydim,sen çocuklar olduktan sonra çok değiştin,sanki sadece çocuk bakan sensin.Yediğin önünde yemediğin arkanda,bana haksızlık ediyosun.........
Şimdi de konuşmuyoruz ne kadar sürer bilmem ama hep aynı nedenlerle kavga edip barışmaktan yoruldum:S


ekim_

Ayşegül,şurası bir gerçek ki;ben bile bir kadın olarak bu işin bu kadar zor olduğunu anne olduktan sonra anladım..Anne olamayacaklarına göre,anlamalarını sağlayacak bir yol bulunmalı,ama nasıl?


Aysegul_

ben sürekli yardım istiyorum. banyo suyunu hazırlarken üstünü çıkarır mısın diyorum. giydirirken banyoyu toparlar mısın diyorum. dışarı çıkmadan önce ben mutfağı toplayayım sen çocuğu hazırlar mısın diyorum, o şekilde daha çabuk çıkarız yoksa yarım saat daha beklersin beni diyorum. her seferinde mutlaka neyi yapmasını istediğimi söyleyerek yardım istiyorum. faydası olur mu acaba? bizde genelde etkili oluyor. sen yardım istemeden kendisinin düşünüp yardım etmesi zor biraz uod'un dediği sebepten :)



Cevaplamak için Üye ol