Çocuk oldu, iş de arttı, eşimin kaprisleri de! Çare nedir?

Aysegul_Yagmur_Irmak soruyor: 10

Arkadaşlar bilirsiniz çocuk büyüdükçe eşyaları, oyuncakları, annenin iş yükü, detaylar detaylar detaylar, herşey artar, çığ gibi olur. Ben çok titiz bir anne değilim, Yağmur evi darmadağın eder, heryerde oyuncakları, ama oynasın derim, oynarken bozmam hiç. Anne olduğumdan beri yani Yağmur dünyaya geldiğinden beri eskiden bana bazı şeylerde destek olan eşim bırakın çocuk konusunda yardım etmeyi eskiden yaptıklarını bile yapmıyor. İş yüküm çok! Haftasonları kahvaltıyı hazırlarken bir yandan Yağmur çığlıklar atar, Irmak ağlar, bir yandan kahvaltıyı hazırlamaya çalışırım, eşim (eskiden hiç böyle değildi nasıl oldu bilmiyorum) koltukta ayaklarını uzatmış kahvaltı bekliyor olur. Kafam çok dolu, sürekli düşünüyorum sırada ne var, Yağmur ilacını içti mi, kızın altı temizlendi mi, bugün kaka yapmış mıydı, üstü ince mi, ne zaman uyudu, yıkanacak mı vs vs vs. Tabi kafamda bu kadar çok şey varken kapris üstüne kapris yapan eşim daha da deliriyor. Şimdi son olay, biraz önce dışarıya çıkacaktık, mutfağı topladım, Yağmur tüm oyuncak kutularını ters çevirip döktü, evden çıkmadan önce de dönüşte yorgun olacağımdan iş olmasın diye evi şöyle hızla bir toplarım, ben yine hızlıca koştur koştur oyuncakları topladım, eşim yanıma gelip gidiyor gömlek giyeyim mi falan soru üstüne soru. Ben de giy dedim. Bir yandan Irmak ağlayıp duruyordu, emziği düşüyor, geri veriyorum falan. Sonra pantolonla ilgili birşeyler sordu, ben de cevap verdim, neymiş yüzüne bakmamışım, geçiştirmişim, sabahtan beri böyleymişim. Biz üniversiyedeyken felsefe dersinde en önemli şeyin aslında niyet olduğunu okumuştuk, ikimiz de bunu biliyoruz. Tamam belki sabahtan beri böyleyim ama kötü bir niyetim yok ki, farkında bile değilim, bunu güzelce tatlı dille söyleyebilirdi. Bu kaprislerden, anlayışsızlıklardan çok sıkıldım. Hep böyle yapar yapar sonra gelip özür diler. Şimdi bu yazıyı yazarken de geldi özür diledi, sarıldı. Ama biliyorum bu son değil, devam edecek.

Bu durumu birtek ben mi yaşıyorum, sizin de eşlerinizin böyle yaptığı oluyor mu? Kendimi bazen çok çaresiz hissediyorum. Sanki hiçbir şeye yetemiyorum. Zamana yetişemiyorum. Kimse beni takdir etmiyor. Eşim işi abartıp çocuklarını bile sevmiyorsun diyor. Hem evin işleri hem çocuklar tabi onlara ayırdığım zaman kısıtlı oluyor. Çok sıkıldım artık. Evden çıkmak bile istemiyorum. En çok yorulan benim, herşey benim omuzlarımda. Neymiş ben bütün gün evdeymişim, o işte çok yoruluyormuş...

Çare nedir?

Bu soruyu cevapla

157 Cevap


ceren_devrim

ya iranoncum ne kadar ne yaptırabilirsin ki bu adamlara onun yaptığı işten ne olacak benim ki bi kere ev süpürdü süpürgeyi kırdı mesela
bi kere fasülye pişirdi (devrim hastane de yatıyordu ben de başında) domates yerine biber salçası koymuş ve daha daha neler bi de arkasını topluyosun bi ara olsun yine de yapsın lafım yürüsün bari diyordum artık onu da yapmıyorum çünkü yaptığı işleri (bir de çaktırmadan) yeniden yapacak enerjim ve zamanım yok çocuktan sonra


annevebebisi

Bazi seyler insanin icinde vardir, sonradan ogretilemez maalesef. Hele de ogrenmek istemezlerse :) Ben biraz da, kizmayin ama, bizim ulkenin hanimlarini fazla titiz buluyorum. 72 milletin evine girmisimdir bugune kadar; bizim Turkiyeliler'in evleri kadar temiz, titiz, tertipli ev hic ama hic gormedim. Baska milletleri pis olmakla falan suclayip burun kiviririz ama ise bir de su yonunde bakin; diger kadinlar ev icin, temizlik icin bu kadar kendilerini paralamiyor, yorulmuyorlar..

Bir gun, ne oldu tam hatirlamiyorum, "istemiyorum evimde boyle bir sey" gibi bir cumle kurdum esime. Onun yaptigi bir seydi cunku :) O da bana, "burasi benim de evim, ben de boyle istiyorum o zaman" dedi. Dusundum, e hakli adam :) Burasi onun da evi, ben istemiyorum diye illa benim istemedigim gibi mi olacak. Adam isten gelip coraplarini salonun ortasinda birakmak istiyor. Benim toplamami beklemiyorsa, niye bunu sorun ediyorum. Varsin yarin kaldirsin ordan, ne olacak? Bekar olsa, gonlunce yasayacak :) Basinda dir dir etmeye ne kadar hakkim var? Bir arkadasim ablasi ve enistesinin sorunlarindan bahsetmisti; abla cok titiz.. cocuklar da var.. eniste bunalmis. e ama enistem de hakli, adam isten geliyor ablam eline bezi tutusturuyor, surekli soyleniyor demisti arkadas.. valla ben isten gelicem, birisi bana boyle yapacak, kiyameti koparirim :P

Belki erkeklere ev isini yukleyemezsiniz, her erkek ayni degil sonucta ama o zaman ya esinizi, eve yardim edecek birisini tutmak konusunda ikna etmeye calisacaksiniz ve eve gelen kisinin yaptigi kadariyla yetinmeyi ogreneceksiniz; ya da esinize sizden cok fazla sey beklememesini soyleyecek, is yukunuzu azaltacaksiniz..

Herseyin bir bedeli var. Cocuk olmadan once ne ev dagilir, ne insan bu kadar yorulur. Cocuk olduktan sonra eski duzenin surmesine de imkan yok. O duzeni de bir insanin tek basina surdurmesine imkan yok.. O zaman biraz daginikligi, duzensizligi kabullenmek lazim..


Duygu_2706

herkesin aynı şeyleri yaşaması bazen beni mutlu ediyor yalnız değilmişim diye hep aynı hep aynı hep aynı neden neden neden diye söyleniyorum bununla birlikte kayınvalideme çok kızıyorum eşime hiç birşey öğretmeyip herşeyi ayağına götürdüğü için bunun dışında annemin beni taş eşimin annesinin eşimi can olarak doğurduğunu düşünüp daha fazla kuduruyorum. ama sonuç hafta sonu olduğu gibi hepinizin söylediği gibi çalışan bir anneyim ikiz meleklerim var ve ben onların en yakın arkadaşlarıyım çünkü artık abiler ama ilgilenmek vakit geçirmek ev temizlik iş şu bu özel hayat o ne diye cevaplayamadığım bir sürü soru ama bula bula bula.... şunu bilir şunu söylerim bu erkeklere herşeyi ben biliyorum, herşeyi ben iyi yaparım, herşeyin ben üstesinden gelirim demiyeceksin sonunda sen akıllı kadınsın herşeyi yapabilirsin misafirin yanında benim eşimin maşallahı var bana ihtiyacı bile olmuyor diye bilecek kadar mütevazi davranabiliyorlar....
o yüzden ben artık böyle yapıyorum diyemeceğim ama kafama vuruyorum ki annem neden bana her şeyin en iyisini yapmam gerektiğini öğretmiş bilemiyorum.... saat 18:00 işde mesai bitti şimdi en güzeli evde başlıyor oleyyyyyy ..... herkesi çok öpüyorum....


Aysegul_Yagmur_Irmak

Duygu_2706, ben de dün aynısını düşünüyordum. Evde ufak tefek bakım gerektiren şeyler var, birkaç aydır bekliyor. Dün yine bu konu yüzünden tartıştık mesela. Ben kendimce geçici çözümler üretmeye çalışıyorum, vakit harcıyorum, kızıyorum da kendime, çok bilmek de iyi değil, üstüne kalıyor.

Sabah kahvaltı hazırladım (kv bu ara bizde kalıyor), kv ekmek kızartıyor, üzerine tereyağı sürüyor, sonra da bana "işte aslında alıştıran biziz" diyor, ben de tam "biz demeyin, ben deyin" diyecektim ki vazgeçip şöyle dedim "şahsen ben asla büyüyünce Yağmur'un ekmeğine tereyağı sürmem, annemler de ne bana ne abime, hiç böyle şeyler yapmadılar". Öylece kaldı işte. Kv titiz değil, eşim temizliğe alışmamış, kv iş yaptırmamış kendisi de işleri önemsemediği için, eşim evde erkeklerin yapması gereken işlere alışmamış, oldukça tembel.


erenim

ben ev işi ve çocuğu aynı anda yapamıyorum,
çocuğumla daha çok vakit geçirmek istiyorum dedim

sonuç:haftada 5 gün eve yardımcı geliyor,ben çocuğumla ilgileniyorum,bütün enerjimi ona harcıyorum,o da uff puff dır dır dinlemiyor hiçbişey yapmak zorunda da kalmıyor,hepimiz mutluyuz:)

şahsen bu mutluluk için harcanan parayı sorgulamam bile,iki senedir kendimize doğru düzgün alışveriş yapmadık ama herşeyden kısarım bundan kısmam



seddosh

Bütün sorumluluğu üstlendiğimiz için oluyor bunlar sanırım..  Bizde de durum aynı,benimki hamilelik zamanlarımdan başladı..
Birbirimize karşı bir soğukluk,ilgisizlik...
Okumuştum bazı erkekler eşlerinin hamilelik döneminde hassas oluyorlarmış vs.. bu hakkı kendilerinde nasıl buluyorlar bilmiyorum..
benim sorunlarım arttıkça o işlerinin üstüne daha bir düşer oldu. Laf arasında da diyordum doğuma gelecek misin diye... evet ailemize bir birey daha katılıyor,evet hali hazırda borçlarımız var,gelecek kaygısı ... bunları  ben de düşünüyorum,aynı zamanda da hormonlarımla boğuşuyorum.. İlgiye,anlayışa ,yardıma ihtiyacım var..


ben tartışabilen,hatasaını yüzüne açıkça söyleyebilen bir insan değilim..benim sorunum burada başlıyor. ben sustukça kendini haklı gördü..Alttan alayım,kalbini kırmayayım derken ,hissettiklerim yüzüme yansıdı.. Ben surat astıkça o da astı.. Şimdi de öyle..

Oysa benim de beklentilerim var. Hiç doğum günümü  kutlamadı.. eviliğimizin sadece ilk yıldönümünü kutladık o da benim zorumla..
bütün bunlar birikince insanın eşine sevgiyle yaklaşası gelmiyor..

Son örnek bu haftasonuydu mesela.. Karşılıklı anlayış bekliyoruz bakalım.. Haftasonu dışarısı çok güzeldi,çıkamayacak mıyız dedim,neden diye  sordu..aradan 1 saat geçmeden arkadaşıyla buluşma ayarlamış ,ben çıkıyorum dedi çıktı gitti..


Velhasıl,kelin ilacı olsa.. durumundayım ben de..



selencem

bence sorun asiri yorgunluktan dolayi tahammulsuzluk. bizde de var. hemen parlayiveriyoruz. baktim olacak gibi degil, ben artik sorun yansitmamaya calisiyorum. tabi ki arada isteklerim oluyor ama minumama indirmeye calisiyorum. bu arada arada bir ev icin filan yardim alirsaniz siz de biraz dinlenirsiniz.


oykucu

Kocamla ilk evlendiğimizde bu tip sorun yaşadık.işten gelmişiz yorgunuz ama ben yemek hazırlıyorum, bulaşıkları yerleştiriyorum,evi toparlıyorum vs.Ki ben hemen haftada bir gelecek kadın ayarlamıştım.Ütü ve büyük temizlik zaten yapmıyorum.Buna rağmen misaifr ağırla, yemek yap vs tempoya dayanamadım.Açıkça konuştum.Şaşırdı açıkçası.

Yardıma ihtiyacım olduğunu düşünmemiş.Ben ona yaptığım işleri söyleyince farketti.Sonra kızım oldu o zaman da açıkça yardım istedim.Altını değiştirir misin, havlularını asar mısın, kızı biraz oyalar mısın vs.

Kocanız açısından bakarsak o belki sizin ne çok yrulduğunuzun farkında bile değil.Sonuçta sadece surat asan bir kadın görüyor:)

Tabi biraz da kişilik meselesi ama konuşarak aşılamayacak sorun olduğunu düşünmüyorum.Buraya yazdığınız gibi anlatın ama işin sırrı suçlamamak.Hani ben yapıyorum sen oturuyorsun değil de çok yoruluyorum yardım eder misin gibi.Ve olay anında da direk yapmasını istediğiniz şeyi söyleyin.


oykucu

Kocamla ilk evlendiğimizde bu tip sorun yaşadık.işten gelmişiz yorgunuz ama ben yemek hazırlıyorum, bulaşıkları yerleştiriyorum,evi toparlıyorum vs.Ki ben hemen haftada bir gelecek kadın ayarlamıştım.Ütü ve büyük temizlik zaten yapmıyorum.Buna rağmen misaifr ağırla, yemek yap vs tempoya dayanamadım.Açıkça konuştum.Şaşırdı açıkçası.

Yardıma ihtiyacım olduğunu düşünmemiş.Ben ona yaptığım işleri söyleyince farketti.Sonra kızım oldu o zaman da açıkça yardım istedim.Altını değiştirir misin, havlularını asar mısın, kızı biraz oyalar mısın vs.

Kocanız açısından bakarsak o belki sizin ne çok yrulduğunuzun farkında bile değil.Sonuçta sadece surat asan bir kadın görüyor:)

Tabi biraz da kişilik meselesi ama konuşarak aşılamayacak sorun olduğunu düşünmüyorum.Buraya yazdığınız gibi anlatın ama işin sırrı suçlamamak.Hani ben yapıyorum sen oturuyorsun değil de çok yoruluyorum yardım eder misin gibi.Ve olay anında da direk yapmasını istediğiniz şeyi söyleyin.


oykucu

Ekonomik açıdan kadın tutamam diyorsanız bir şey söyleyemem elbette.Ama ekstra çok yük olmayacaksa yardımcı en azından haftada bir gelen bir kadın sizi çok rahatlatır.Üzerinizde çok yük var.

Sizin temponuzu okurken yoruldum.Canınıza yazık değil mi?Üstelik o kadına da çalışma sahası oluşturmuş olacaksınız.

Ben kendi tecrübemi yazıyorum elbette.Ama bana haftada bir gelen Ayşe Abla cidden nefes aldırıyor.Daha sakin bir kadın ve anne oluyorum.Benim verdiğim para da okuma yazması bile olmayan başka bir işte çalışamayacak olan ama çalışması gereken bir kadına yarıyor.

Sonnuru kimse düşünmüyor demişsin.Sonnuru da öykücüyü de en çok kendisi düşünür:)Hayat bu.Kimse kimsenin ihtiyacını kendisi kadar bilemez.

Tabi kendiniz için en doğrusunu yine siz bilirsiniz.

Sevgiler..



Cevaplamak için Üye ol