Çocuk oldu, iş de arttı, eşimin kaprisleri de! Çare nedir?

Aysegul_Yagmur_Irmak soruyor: 10

Arkadaşlar bilirsiniz çocuk büyüdükçe eşyaları, oyuncakları, annenin iş yükü, detaylar detaylar detaylar, herşey artar, çığ gibi olur. Ben çok titiz bir anne değilim, Yağmur evi darmadağın eder, heryerde oyuncakları, ama oynasın derim, oynarken bozmam hiç. Anne olduğumdan beri yani Yağmur dünyaya geldiğinden beri eskiden bana bazı şeylerde destek olan eşim bırakın çocuk konusunda yardım etmeyi eskiden yaptıklarını bile yapmıyor. İş yüküm çok! Haftasonları kahvaltıyı hazırlarken bir yandan Yağmur çığlıklar atar, Irmak ağlar, bir yandan kahvaltıyı hazırlamaya çalışırım, eşim (eskiden hiç böyle değildi nasıl oldu bilmiyorum) koltukta ayaklarını uzatmış kahvaltı bekliyor olur. Kafam çok dolu, sürekli düşünüyorum sırada ne var, Yağmur ilacını içti mi, kızın altı temizlendi mi, bugün kaka yapmış mıydı, üstü ince mi, ne zaman uyudu, yıkanacak mı vs vs vs. Tabi kafamda bu kadar çok şey varken kapris üstüne kapris yapan eşim daha da deliriyor. Şimdi son olay, biraz önce dışarıya çıkacaktık, mutfağı topladım, Yağmur tüm oyuncak kutularını ters çevirip döktü, evden çıkmadan önce de dönüşte yorgun olacağımdan iş olmasın diye evi şöyle hızla bir toplarım, ben yine hızlıca koştur koştur oyuncakları topladım, eşim yanıma gelip gidiyor gömlek giyeyim mi falan soru üstüne soru. Ben de giy dedim. Bir yandan Irmak ağlayıp duruyordu, emziği düşüyor, geri veriyorum falan. Sonra pantolonla ilgili birşeyler sordu, ben de cevap verdim, neymiş yüzüne bakmamışım, geçiştirmişim, sabahtan beri böyleymişim. Biz üniversiyedeyken felsefe dersinde en önemli şeyin aslında niyet olduğunu okumuştuk, ikimiz de bunu biliyoruz. Tamam belki sabahtan beri böyleyim ama kötü bir niyetim yok ki, farkında bile değilim, bunu güzelce tatlı dille söyleyebilirdi. Bu kaprislerden, anlayışsızlıklardan çok sıkıldım. Hep böyle yapar yapar sonra gelip özür diler. Şimdi bu yazıyı yazarken de geldi özür diledi, sarıldı. Ama biliyorum bu son değil, devam edecek.

Bu durumu birtek ben mi yaşıyorum, sizin de eşlerinizin böyle yaptığı oluyor mu? Kendimi bazen çok çaresiz hissediyorum. Sanki hiçbir şeye yetemiyorum. Zamana yetişemiyorum. Kimse beni takdir etmiyor. Eşim işi abartıp çocuklarını bile sevmiyorsun diyor. Hem evin işleri hem çocuklar tabi onlara ayırdığım zaman kısıtlı oluyor. Çok sıkıldım artık. Evden çıkmak bile istemiyorum. En çok yorulan benim, herşey benim omuzlarımda. Neymiş ben bütün gün evdeymişim, o işte çok yoruluyormuş...

Çare nedir?


157 Cevap


gulden_elifsu

bu zamane erkekleri insanı feminist eder...


Aysegul_Yagmur_Irmak

Konuyu açtıktan sonra anladın ki istisnalar hariç erkeklerin geneli böyle. Hep aynı sorunlar. Yalnız değilmişim. :)


eberguc

Ben de yalnız olmadığımı dün öğrendim , demekki her evde benzer durumlar yaşanıyor..İki Çocuğum var ve işe yeni dönmek üzereyim.  Bu konuda bir çözüm buldum mu derseniz "Ummaki küsmeyesin " felsefesi sinirlerimi yıpratmamı engelliyor. Eşimle defalarca konuşmaya çalıştım. Konuşma suçlayıcı modda giderse işler hep daha kötüye gitti.Bağırmak çağırmak da evde sadece huzurun yokolmasına sebep oldu bizde. ikinci çocuk doğmadan öncwe durum çok daha vahimdi. Hatta evliliğimiz 7.0 şiddetinde bir deprem atlattı diyebilirim. ikinci çocuğum doğduğunda  ilk başlarda herşey çok zor gitti. Ama kendimce evde bir düzen oturtmayı başardım sanırım. Birkaç kere evde patlayıp "ben annelikten istifa etmek istiyorum" diye bağırmışlığım var. Birkaç kere de eşime " Dişarı çıkalım , çok bunaldım. Boğuluyorum demişliğim" var Sonrası çocuklarla bir AVM'ye gidiş.Karım tırlattı korkusuyla çocuklarla ilgileniş falan filan. Şimdi biraz daha yardımcı oluyor.  Hiçbir zaan temizlik titizlik gibi takıntılarım olmadı ama benim herşeyin sorumluluğunu alma ve mükemmel anne olma gibi bir takıntım vardı. Bunları dizginlemeye çalışıyorum ama genede insanın yapısı gereği huylar kolay değiştirilemiyor. Benim yakınımda ailem , Kv filan yok. Hatta çoğu zaman etrafıma bakıyorum. Tek başına olup hem çocuk büyüten hem de çalışan birtek benim. Bence yakınlarınızda akraba filan varsa onlardan yardım alın arada bir çocuğu onlara birakın. Dişarı çıkıp biraz hava alın. Evlat dünyanın en tatlı şeyi ama çok zor ve sabır gerektiren birşey annelik.Bir de türk annelerinin klasik herşeyi yapma huyu var. Eğer çocuğunuz 1,5 yaşını geçtiyse mama sandalyesinin altına muşambayı yayın eline kaşığı yemeği verin yesin. Kaşıkla peşinde koşup yemek saatlerini hem çocuk hem kendiniz için işkence haline getirmeye gerek yok.( Bunu buraya yazmamın sebebi eşime " yetişemiyorum bana yardım et" dediğimde bana sen kendin işini artırıyorsun. Ver oğlunun eline kaşığı kendi yesin dediğinde onun haklı olduğunu görmem)Tatil köylerinde yabancıların çocuklarını görmüşsünüzdür. Ufacık bebekler bile kendi başına yemek yiyiyor hem de çok güzel yiyorlar.Bazen gereksiz yere iş yükümüzü artırdığımızı düşünüyorum. Bunu yazarken itiraf etmem gerekirki ben de bazen oğluma kendim yemek yediriyorum. Bu arada kreş bulmak çok zor biliyorum ama imkanınız varsa 3 yaş üstü çocuğunuzu yarım gün bile olsa kreşe verin ( ama çocukalrı gerçekten seven ve bu işi sevgiyle yapan bir kreşe) Bu sizi biraz olsun rahatlatacaktır. Çocuğunuzun özbakım becerilerinin daha hızlı geliştiğini göreceksiniz. Maddi gücünüz yetiyorsa arada temizliğe kadın alın derim. Bu arada çok titiz ve temiz olmanın çocuğunuzun bağışıklık sisteminin daha zayıf olmasına sebep olacağını da unutmayın derim. Kısaca ne kadar şikayet edersek o kadar gergin ve sinirli oluyoruz. Etrafa ve çocuklara karşı tahammül sınırımız da düşüyor. Eşimize kızıp bir anda çocuğumuza bağırırken bulabiliyoruz kendimizi. Sonrada keskin sirke küpüne zarar.


azzraa

Aynı şeyleri bende yaşıyorum.Hatta az önce eşimle şiddetli bir tartışma yaşadık.Benim eşim bana yardımcı oluyor ama o çenesi de susmuyor.Sanki çocuk profesörü,süper dadı,ev kadını o herşeyin en iyisini bilen muhteşem bir insan...Ben evlendikten sonra 3 sene çocuk yapmadım,çalışan bir insan da değilim.Tek hayalim eşimle gezmekti.Ama olmadı düğün borcu vardı.Eşimin işinden yana pek müsaitliği yoktu bende çok üstelemedim ama 1 ay olunca çok bunalıyordum ve markete gezmeye gidiyorduk.Daha sonra geçen sene kızım dünyaya geldi.Başta ikimiz de çok şaşkındık.Evimizde ikimizden başka birisi vardı artık.Eşim kızım 6 aylıkken işi değiştirdi.Hafta sonları evde ve 8 saat çalışıyordu.Neyse bazı konularda yardım ediyor.Mesela çocuk yıkama,çocuk oynatma ki bu onun görevi,işte ne bileyim sabahları kahvaltı yapmadan çıkmaz hamile kaldığımdan beri kendisi hazırlar.Daha böle ufak tefek şeyler.

       Bu aralar o kadar çok tartışmaya başladık ki hepsi çocuk yüzünden.Azra bu aralar gece uyanmalarını sıklaştırdı.bende bir yere kadar dayanabiliyorum.Saaetlerce ayaklarımda sallıyorum yatırıyorum 5 dk sonra uynanıyor.Zaten sinirli bir yapıya sahibim benim sinirler hepten laçkalaşıyor.Ben kızımı uyutmak için 1 saat uğraşıyorum 1 saatin sonunda bağırmaya başlıyorum.Eşimde bu konu da sanki bütün gece uykusunu o bölmüş gibi çocuğa niye baağırıyosun diye bana bağırıyo.Tamam kızıma bağırmam yanlış ama o anda onu mu uykudan kaldırayımda ona mı bağırayım.Bir keresinde yine sabaha karşı kalktık tabii ben kızımın karnını doyurdum onunla oynadık biraz bağırıştık neyse 3 saatin sonunda kızımı uyutmaya çalşıyorum.Uzaktan bir ses karnı aç olduğu için uyuyamıyo olmasın.Vayy bee kocam problemi şip şak çözmüştü bende bu çocuk 3 saattir niye çıldırıyo diye düşünüyodum.Bir kızımın bir huyu vardır ben uğraşırım uyutmak için ne zaman pes etsem uyumak için çıldırı bu seferde.Gel de deli olma..
         Dün sabah başladı tartışmalarımız.Daha öncesinde hava güzel olursa gezmeye çıkarız diye konuşmuştum.Sabah eşimle tartışınca kaldı o iş.Bende kızımı parka götürdüm.Zaten kocam ben demeden poposunu kaldırmaz gezmek için...Neyse kızım bu sabah yine kalktı uyutma faslı yaptık karnını doyurdum uyuttum ve 10 dk sonra uyandı.Feci tuvaletim geldi o arada kız kalktı bende beşikte bıraktım ve gittim.Neymiş efendim yarım saat sonra kalkacakmış niye bağırtıyomuşum.Burdan bir başladı tartışmalarımız.Sonunda bana karşı iyice soğumuş ki kocam bende biteli aylar oldu.annem bana gelecekti annem gelirse evden kovacakmş.Bundan sonra adam olacakmış bende görecekmişim.Falan filan...Ki ben ailesini bu zamana kadar kovmadım.Altlı üstlü oturuyoruz.Bu zamana kadar beim başımda 4 tane kaynanam vardı.Kaynanam kocam kayınpederim ve kaynım.Al birini vur ötekine.Hepsi herşeyi biliyo.Onlar muhteşem insanlar.Daha bir sürü şey.
          Aslında kocam konuşma taraftarı ve sakin bir insandı.Ama konuşsanda kocam yine aynı hatları yapıyordu.Çıkmazdayım ve ne yapacağımı bilmiyorum.


esraeslem

yazacak o kadar cok sey varkı ne yazayım....bıkkınım bezgınım fecı sekılde hayal kırıklıgına ugramıs haldeyım..adam bı de tam gaz sosyal hayatına devam edıyor ya daha cok delırıyorum..evde oldugu zamanlardada ıs adamı ya beyefendı hep kafası mesgul hep yorgun kımseyle ugrasamaz o cooook ısrar edıp dogurttugu yavrumuza ayıracak bır gr vaktı yok.cocuk artık o kucagına aldıgı zaman aglıyor o kadar yabancı yanı..bırak evde yardım etmeyı bırak bırlıkte cocuk buyutmeyı..o kadar sinirliyim ki... cocuk olmasa gosterıcem ona sosyal hayatı gezıp tozmayı yorgun olunca kafa dınlemeyı..ah ama anneyım ıste kıyamıyorum kac aksam cıkabılırımkı , cocugun huzur buldugu bellı bır duzenı var nasıl bozayım...o kadar kızgınım kı nasıl umursamaz davranabıırım bılmıyorum..konusma tartısma kısımlarını coktan gectık...soyle onun benımle bırlıkte vakıt gecırmek ıcın kolladıgı zamanlar da gelırmı acaba..cocgumuzla yardım ıstemeden ılgılendıgı zamanlar ......sadece hayal degılmı???



Tulay_ruzgar

Bizde durumlar arada bir değişkenlik gösteriyor. İlk zamanlar küçük olduğundan pek bir yardımı olmuyor babanın anneye çok muhtaç çünkü, emmek emmek tek istediği.. Ama büyünce işler değişiyor tabi. ev işleri çocuğun malum oyuncakları her tarafta sık sık kendimi o oyuncakları toplarken buluyorum. Çalışmıyorum ama Rüzgar'la uğraşmak yetiyor bana istiyorum ki baba eve gelince tüm yükü o alsın. Ama e insaf diyorum adam çalışıyor yoruluyorum malum ben tüm gün yatıyorum ya, babası da dinlensin, Ama olmuyor işte. İnsan bir şeyler yapsın istiyor. 


Benim en çok istediğim Rüzgarla oyun oynasın. oyun oyun oyun! Çünkü çocuk oyun çocuğu anne yemek yapim, ütü yapim, hay banyosu hay uykusu, onu yap bunu yap iş bitmiyor oyun oynama vakit kalmıyor. Bu aralar eşim çocuğu ile oynuyor ve bunu görmek çok güzel. Hatta dün migren krizim tuttu, ama öyle böyle değil çok kötü oluyorum. sağ olsun Rüzgarla ilgilendi ve Kakasını yaptığında almazdı sen al derdi hep, dün kakalı bezi de aldı. Mecbur olunca yapıyor demek ki. Ama annemi çağırıp bana ve çocuğa bakmasını isteyebilirdi, yakınlar çünkü. Ama yapmadı ve her şeyle o ilgilendi. Sabah kalktığımda ev dağınıktı ama gönlüm mutluydu :)


BERaNA

anlamıorum şu  çalışmayan hanımların çocuklarına  vakit  ayıramamasını .. çalışan anneler de aynı ev işlerini  yapıo  aynı sorumlulakları  var ve  bu kadar beklemiolar kocalarından yardımı:) yemek ütü v.s derken oyuna  vakit  kalmıyormuş  pes doğrusu :)


nilsafak

Şu an çalışmıyorum ama calısıyorken bedenen bu kadar yorulmuyordum,eğer sürekli evdeyseniz evin işi gercekten bitmiyor b, tarafı yapıyorsunuz öbür taraf dağılıyor,gelen giden o bu derken bi bakmışsınız akşam olmuş,çalışıyorken hafta içi üstün körü yatagı topla makineyi doldur boşalt hafta sonu pişirdiğin yemeği ısıt ye evle ilgili beklentileri minimalize etmiş bi halde yasıyorduk,he yine her iş yapılıyordu ama en azından sabah bıraktıgım gibi buluyordum aksam evi,şimdi gün içinde bir kaç kez ev yıkılıp yeniden dikiliyor,akşam işten gelen ' e bi evin işi bi çocukla bas edemedin mi diyince kan beynine sıcrıyor insanın...


fistikcik

Berena, işe gitmeyen kadınların çalışmadığını sanmıyorsunuz herhalde ?  Ev işlerine emek harcamaları kocalarından yardım isteme hakkından mahrum mu ediyor onları ? Bu kadar empatiden ve hemcinslerimizle dayanışmadan yoksun olmayalım.


turkuazz

ev hanımı olsam 5 kat fazla yorulurdum çok eminim.2.den sonra da ilk fırsatta işe dönmeyi düşünüyorum.



Cevaplamak için Üye ol