Çocuk oldu, iş de arttı, eşimin kaprisleri de! Çare nedir?

Aysegul_Yagmur_Irmak soruyor: 7

Arkadaşlar bilirsiniz çocuk büyüdükçe eşyaları, oyuncakları, annenin iş yükü, detaylar detaylar detaylar, herşey artar, çığ gibi olur. Ben çok titiz bir anne değilim, Yağmur evi darmadağın eder, heryerde oyuncakları, ama oynasın derim, oynarken bozmam hiç. Anne olduğumdan beri yani Yağmur dünyaya geldiğinden beri eskiden bana bazı şeylerde destek olan eşim bırakın çocuk konusunda yardım etmeyi eskiden yaptıklarını bile yapmıyor. İş yüküm çok! Haftasonları kahvaltıyı hazırlarken bir yandan Yağmur çığlıklar atar, Irmak ağlar, bir yandan kahvaltıyı hazırlamaya çalışırım, eşim (eskiden hiç böyle değildi nasıl oldu bilmiyorum) koltukta ayaklarını uzatmış kahvaltı bekliyor olur. Kafam çok dolu, sürekli düşünüyorum sırada ne var, Yağmur ilacını içti mi, kızın altı temizlendi mi, bugün kaka yapmış mıydı, üstü ince mi, ne zaman uyudu, yıkanacak mı vs vs vs. Tabi kafamda bu kadar çok şey varken kapris üstüne kapris yapan eşim daha da deliriyor. Şimdi son olay, biraz önce dışarıya çıkacaktık, mutfağı topladım, Yağmur tüm oyuncak kutularını ters çevirip döktü, evden çıkmadan önce de dönüşte yorgun olacağımdan iş olmasın diye evi şöyle hızla bir toplarım, ben yine hızlıca koştur koştur oyuncakları topladım, eşim yanıma gelip gidiyor gömlek giyeyim mi falan soru üstüne soru. Ben de giy dedim. Bir yandan Irmak ağlayıp duruyordu, emziği düşüyor, geri veriyorum falan. Sonra pantolonla ilgili birşeyler sordu, ben de cevap verdim, neymiş yüzüne bakmamışım, geçiştirmişim, sabahtan beri böyleymişim. Biz üniversiyedeyken felsefe dersinde en önemli şeyin aslında niyet olduğunu okumuştuk, ikimiz de bunu biliyoruz. Tamam belki sabahtan beri böyleyim ama kötü bir niyetim yok ki, farkında bile değilim, bunu güzelce tatlı dille söyleyebilirdi. Bu kaprislerden, anlayışsızlıklardan çok sıkıldım. Hep böyle yapar yapar sonra gelip özür diler. Şimdi bu yazıyı yazarken de geldi özür diledi, sarıldı. Ama biliyorum bu son değil, devam edecek.

Bu durumu birtek ben mi yaşıyorum, sizin de eşlerinizin böyle yaptığı oluyor mu? Kendimi bazen çok çaresiz hissediyorum. Sanki hiçbir şeye yetemiyorum. Zamana yetişemiyorum. Kimse beni takdir etmiyor. Eşim işi abartıp çocuklarını bile sevmiyorsun diyor. Hem evin işleri hem çocuklar tabi onlara ayırdığım zaman kısıtlı oluyor. Çok sıkıldım artık. Evden çıkmak bile istemiyorum. En çok yorulan benim, herşey benim omuzlarımda. Neymiş ben bütün gün evdeymişim, o işte çok yoruluyormuş...

Çare nedir?


157 Cevap


BERaNA

nasıl yetişemediklerini anlamıorum sadece.. çalışan annelere diolar ya  bi de  çocuklarınızla  aktivitelere  nasıl  zaman ayırıosnuz die  aslında  onlarınki  anormal gelio bana nası  bunu  başarabiliolar :) çalışmayan anneler çalışmayı  gezmeye gitmik olarak  mı  nitelendiriolar acaba :)


fleez

aynen bende işe tekrar başlayacağım günü dört gözle bekliyorum ki berana gibi düşünen insanlara artık tahammül edemediğimden.




umutyigit


ben çalışıyorum. çalıştığım için çocuklarımın benden mahrum kaldıklarını düşünüp onlarla geçireceğim ksııtlı vakti nitelikli hale getirmeye çalışıyorum. birebir ilgilenmek, aktivite yapmak oyun oynamak kitap okumak vs.

olur da bayram izin vs. sebebi ile 9-10 gün evdeysem o on günün sonunda da delirecek hale geliyorum.ve son 2-3 günlerini tv karşısında tamamlamak zorunda kalıyor çocuklar.

çalışmayan kadın her zaman daha çok yorulur. üstelik tüm gün yaptıklarının hiç bir somut karşılığı yoktur. ne para alır karşılığında ne de emekliliğine yatırım yapar. çoğu kez takdir görmez. sosyal hayatları kısıtlanır. çocuğuna evine kendine bir şey almak isterken kocası da olsa kendini eğreti hisseder. yaptıkalrı görevi haline gelir ve yapmadığında da suçlu duruma düşer. neden berena gibi düşünenler yüzünden.

oysa çalışan kadın sosyal bir ortamın içindedir. hayatı çalışmayanınki kadar monoton değildir. akşam çocuklarına kavuşmak diye bir kavramı vardır. oysa çalışmayanın günleri geceelri bribirine karışır. giyinmek süslenmek için bile bahaneye ihtiyacı vardır.

elbette çalışanın da çalışmayanın da istisnaları vardır.


berena oğlun varsa nolur bu mantıkla yetiştirme. kadınlarımız napsa sizin gibi zihniyetlere yaranamadı.


alidenizzz

oğlum için 2 yıllık ücretsiz izne ayrılmış bir anneyim ben de .birkaç ay kaldı işe dönmeme.ve çevremdeki herkese şunu söylüyorum: Ev hanımlığı zannettiğimden daha zormuş. evin işi ben evede oldugum için hiç bitmiyor ama çalışsam sabah giderim akşam gelirim her işimi vaktinde yapmak zorunda kkaldıgım için daha planlı düzenli olurum şimdi hep evdeyim ama iş hiç bitmiyor işe başlasam da rahatlasam:)


lalena

Mar + 1000 diyorum. Bizde durum böyle ...


nilsafak

Ben titiz bir insanım,evim derli toplu olmalı,eger evdeysem yemeğim günlük pişmeli,ütüm birikmemeli,buzlugumda gelen misafirime cıkaracak birşeylerim olabilmeli,kirli sepetimde bekleyen çamasırlar dağ olmamalıevlenmeden öncede böyleydim değişen birşey yok ,evlenmeden önce 'hele bi evlende bakalım böyle titzlenebiliyomusun diyende,evlendiğimde çocuğun olsun görürüz diyende,çocuk olunca bunun çeşitli versiyonlarını söyleyende oldu hala oluyor,bunları kimseden takdir bekleyerek yapmıyorum,çallışırkende aynı düzendeydim,şimdi evdeyim yine yasantım aynı seyrinde devam ediyor ,ben böyle mutluyum,aksi bir ortamda yasamam mümkün değil,bunları yapmak için çocuğumun vaktinden çalmamaya çalışıyorum işlerimi o uyurken yada evde yokken yapmaya calısıyorum ama neticede insan bünyesi herseye yetişmek istesemde her an mümkün olmuyor,bende yorulabiliyorum,hiçbirşey yapmak istemediğim anlar günler oluyor eşimden çocukla 1-2 saat ilgilenmesini istemek benim istememi dahi gerektirmiyecek birşey olmalı...

  Berena bu arada bedenen çalışmamı gerektiren bir mesleğim var dolayısıyla calısıyor olsam gezmeye gittiğimi zannetmek gibi bir durumum da olamaz (kaldı ki kimsenin küçük cocuğunu basından atmak için gezmeye gider gibi işe gittiğini de sanmıyorum)ama çalışmayan annelerinin bir günüde düşündüğünüz gibi o koltuktan kalk öbürüne otur şeklinde gecmiyor..
 


ozgu_naz

berana eşim bile erkek olarak sizin kadar hoşgörüsüşüz değil doğrusu. Zamanında çalışmış ve şimdide kızına bakmak için evde oturmayı tercih etmiş bir  kadın olarak, 7x24 hem çocuğa, hem eve hem eşe hem de kendine bakmanın çok zor olduğunu düşünenlerdenim.

Eşim de benim gibi düşünüyor olmalı ki evin bir çok yükünü almış durumda.yemeklerimizi yapıyor . çünkü benim öğlene kadar kızımı hem  kahvaltı ettirmem, banyo yaptırmam ve istediği oyunları oynamam mümkün değil. e bu çocuğun yemek yemesi gerektiği düşünülürse bir yapan olmalı di mi? Mutfakta yada her nerede ne iş yapıyorsam yapayım, bu 10 dakikadan fazla süremiyor zira hemen yanına çağırıyor beni oyun diye.

Ben kendine ctesinden ctesiye vakit ayırabilen bir kadın olarak, farklı düşüncede olan birine beceriksiz bile gelebilirim belki. Evde çocukla yaşamak çalışmaktan farksızdır. iş yerinizde patronunuz , evde de çocuğunuz ne derse o yapılıyor.

Bu gülücüklü aşağılayıcı  üslubdan da hiç haz etmediğimi de söylemek istiyorum




Cevaplamak için Üye ol