Çocuk oldu, iş de arttı, eşimin kaprisleri de! Çare nedir?

Aysegul_Yagmur_Irmak soruyor: 10

Arkadaşlar bilirsiniz çocuk büyüdükçe eşyaları, oyuncakları, annenin iş yükü, detaylar detaylar detaylar, herşey artar, çığ gibi olur. Ben çok titiz bir anne değilim, Yağmur evi darmadağın eder, heryerde oyuncakları, ama oynasın derim, oynarken bozmam hiç. Anne olduğumdan beri yani Yağmur dünyaya geldiğinden beri eskiden bana bazı şeylerde destek olan eşim bırakın çocuk konusunda yardım etmeyi eskiden yaptıklarını bile yapmıyor. İş yüküm çok! Haftasonları kahvaltıyı hazırlarken bir yandan Yağmur çığlıklar atar, Irmak ağlar, bir yandan kahvaltıyı hazırlamaya çalışırım, eşim (eskiden hiç böyle değildi nasıl oldu bilmiyorum) koltukta ayaklarını uzatmış kahvaltı bekliyor olur. Kafam çok dolu, sürekli düşünüyorum sırada ne var, Yağmur ilacını içti mi, kızın altı temizlendi mi, bugün kaka yapmış mıydı, üstü ince mi, ne zaman uyudu, yıkanacak mı vs vs vs. Tabi kafamda bu kadar çok şey varken kapris üstüne kapris yapan eşim daha da deliriyor. Şimdi son olay, biraz önce dışarıya çıkacaktık, mutfağı topladım, Yağmur tüm oyuncak kutularını ters çevirip döktü, evden çıkmadan önce de dönüşte yorgun olacağımdan iş olmasın diye evi şöyle hızla bir toplarım, ben yine hızlıca koştur koştur oyuncakları topladım, eşim yanıma gelip gidiyor gömlek giyeyim mi falan soru üstüne soru. Ben de giy dedim. Bir yandan Irmak ağlayıp duruyordu, emziği düşüyor, geri veriyorum falan. Sonra pantolonla ilgili birşeyler sordu, ben de cevap verdim, neymiş yüzüne bakmamışım, geçiştirmişim, sabahtan beri böyleymişim. Biz üniversiyedeyken felsefe dersinde en önemli şeyin aslında niyet olduğunu okumuştuk, ikimiz de bunu biliyoruz. Tamam belki sabahtan beri böyleyim ama kötü bir niyetim yok ki, farkında bile değilim, bunu güzelce tatlı dille söyleyebilirdi. Bu kaprislerden, anlayışsızlıklardan çok sıkıldım. Hep böyle yapar yapar sonra gelip özür diler. Şimdi bu yazıyı yazarken de geldi özür diledi, sarıldı. Ama biliyorum bu son değil, devam edecek.

Bu durumu birtek ben mi yaşıyorum, sizin de eşlerinizin böyle yaptığı oluyor mu? Kendimi bazen çok çaresiz hissediyorum. Sanki hiçbir şeye yetemiyorum. Zamana yetişemiyorum. Kimse beni takdir etmiyor. Eşim işi abartıp çocuklarını bile sevmiyorsun diyor. Hem evin işleri hem çocuklar tabi onlara ayırdığım zaman kısıtlı oluyor. Çok sıkıldım artık. Evden çıkmak bile istemiyorum. En çok yorulan benim, herşey benim omuzlarımda. Neymiş ben bütün gün evdeymişim, o işte çok yoruluyormuş...

Çare nedir?


157 Cevap


seyma_eymen

yazılanları okudum gerçekten annelik çok zor Allah annelere bol sağlık,sabır,güç kuvvet versin


Ulku

alintidir:

Babalar çocukları ile birlikte tek başlarına ne kadar çok zaman geçirirlerse, o kadar çok sıcak bir sevginin tadına vardıklarını, eşlerine olan sevgilerinin derinleştiğini fakat bu duygular arasında bazen bunaldıklarını ama yeni tanıştıkları babalık olgusuna uyum sağlamayı sonunda başardıklarını itiraf etmekteler. (Premberg ve ark., 2008)




Dilekoz

Ayşegül, öyle bir yaraya parmak basmışsın ki şimdiden 10 sayfa cevap gelmiş:) İşin komik/acı tarafı, eşlerinizin yaptıklarını okuyorum ve "bizim evde de bu modelden bir tane vaaar" diye bağırasım geldi. Hepsi aynı tornadan mı çıkıyor nedir :) Etrafıma çocuk istediğimi söyleyip durduğum zamanlarda, hep aynı yorumla karşılaşmıştım: "Çocuğun tüm sorumluluğu sende olacak, kocanı unut. Buna hazır mısın?" Haklılarmış... Evet, kızını seviyor ve sevgimiz derinleşti ama Ülkü'nün alıntısındaki babalık duygusuna uyum sağlama konusunda karamsarım. Babalık, arkadaşlar arasında çocuk bakımı üzerine vaaz vermekten öteye geçecek mi, evde iş paylaşımı dediğimde uflayıp puflamalar bitecek mi? Sanmıyorum. Ben kabullenme aşamasına vardım galiba: onu değiştirmek zor ama kendi önceliklerim değişti. Evim eskisi kadar derlitoplu değil, kuaföre ayda bir gidebiliyorum, zevk için yemek yapmayı bıraktım. Sizlerden hergün yeni  bir pratik evkadını öğüdü alıyorum. Umarım kendime ayırdığım zaman artacak:)


Dilekoz

Ayşegül, öyle bir yaraya parmak basmışsın ki şimdiden 10 sayfa cevap gelmiş:) İşin komik/acı tarafı, eşlerinizin yaptıklarını okuyorum ve "bizim evde de bu modelden bir tane vaaar" diye bağırasım geldi. Hepsi aynı tornadan mı çıkıyor nedir :) Etrafıma çocuk istediğimi söyleyip durduğum zamanlarda, hep aynı yorumla karşılaşmıştım: "Çocuğun tüm sorumluluğu sende olacak, kocanı unut. Buna hazır mısın?" Haklılarmış... Evet, kızını seviyor ve sevgimiz derinleşti ama Ülkü'nün alıntısındaki babalık duygusuna uyum sağlama konusunda karamsarım. Babalık, arkadaşlar arasında çocuk bakımı üzerine vaaz vermekten öteye geçecek mi, evde iş paylaşımı dediğimde uflayıp puflamalar bitecek mi? Sanmıyorum. Ben kabullenme aşamasına vardım galiba: onu değiştirmek zor ama kendi önceliklerim değişti. Evim eskisi kadar derlitoplu değil, kuaföre ayda bir gidebiliyorum, zevk için yemek yapmayı bıraktım. Sizlerden hergün yeni  bir pratik evkadını öğüdü alıyorum. Umarım kendime ayırdığım zaman artacak:)


annevebebisi

Esimin Kanada'da yasayan Turk bir -erkek- arkadasi var. Karisi Kanadali. Bir gun internette konusuyorlar; adam bir yandan esimle konusuyor, bir yandan yemek yapiyormus. Yemegi ben yapiyorum, burdaki hatunlar bizimkilere benzemiyor hic demis esime. Acaba bir Turk kadinla evli olsaydi, yine boyle yemek yapar miydi bilmiyorum. Gecenlerde ogrendik ki bosanmislar, sanirim talep karsi taraftan, Kanadali hatundan gelmis.

Neyse..

Ne alaka diyeceksiniz simdi.. Turk erkekleri genel olarak;
1-Anneleri, aileleri ve toplum tarafindan evde hic bir is yapmamaya programlaniyorlar. Onlarin her isi anneleri tarafindan yapiliyor zaten. Evlenince de ayni gorev karisindan bekleniyor.
2- Turk erkeginin alternatifi cok. Karisi biraksa gitse evlenecegi kisi yine ilk karisi gibi her isini, her yuku ustlenecek bir hatun olacak muhtemelen.

Oysa ki yabanci bir kadin cekmiyor bu sikintiyi. Kafasina uymuyor mu, eziyet mi ediyor.. Birakip geciyor. Bosanmak ayip degil, cocuklarin olmasi sorun degil.. Bosanip bir baskasiyla kolayca evlenebiliyor. Evlenmesi de sart degil, o sekilde rahat bir hayat surebiliyor. Oysa Turk kulturunde boyle bir sey yok, kadin her eziyeti cekiyor, zaten ondan beklenen de bu.

Bizde de kadinlar, yurumedi mi kardesim, tak sepeti koluna; herkes kendi yoluna dese gecse; 1. evlilik, 2. evlilik hep ayni sekilde sonuclansa.. Turk erkekleri de, daha dogrusu dogu kulturunun erkekleri de gorecekler anyayi konyayi :))

Ancak diger yandan... uzerinde hep dusundugum bir sey var..

Gerek bloglardan, gerek cevremden tanidigim, bildigim bir suru Avrupali, Amerikali hatun var.. 3-4 cocuk yapiyorlar arka arkaya.. Kimisi calisiyor, kimisi part-time calisiyor, kimisi calismiyor. Kocalar az cok yardimci oluyor ama butun kocalar full time calisiyor zaten, gunduz butun isler hatunlarin sirtinda.. Burda oyle Turkiye'deki gibi yardimci kadin, temizlikci vs kavrami yok. Herkes kendi isini kendisi yapiyor. Bakici olayi bizdeki gibi degil. Evime gelsin, hem cocuguma baksin, hem yemegimi yapsin vs de yok. Aliyorsun cocugu bakicinin evine goturuyorsun, aksam ordan aliyor eve geliyorsun. Kayinvalide, anne yardimi pek yok. Ya uzaktalar, ya herkes kendi hayatini yasiyor vs. En azindan bizdeki gibi, isten cikayim yemegi de annemde-klayinvalidemde yiyip eve geceyim gibi bir sey yok.. :) Am bu hatunlar yine de sikayetci degiller.. Bizde ise, her turlu kolayliga ragmen (temizlikci, anne, bakici vs) anneler yorgun, mutsuz, hatta depresyonda. Nedir bunun sebebi? Bunu gercekten meraktan soruyorum. Acaba cok mukemmelliyetci bizim kadinimiz? Cok mu mukemmel olmaya, iyi es, iyi anne, iyi gelin, iyi arkadas, iyi komsu.... iyilik melegi olmaya programlaniyorlar, sonra da dogal olarak bunu gerceklestirmeye calisirken bitap dusuyorlar. Hic bir zaman gerceklesmedigi icin de, psikolojik olarak cokuyorlar?

Blogumda bir gun, oglumun mutfak lavabosu basinda bir fotosunu yayinlamistim. Arkadaslar gelmisti o aksam, mutfak zaten salonun bir kosesinden ibaret, yemek sonrasi ortalik bulasik, daginiklik.. Evin her zamanki hali.. Oglumun o halini goren bir arkadasim, fotosunu ceksene dedi.. Cektim, bloga koydum.. Bir yorum geldi :)) 1 saatini ayirip da dolaplarini silsene, vaktim yok bahanesini kabul etmiyorum ben.. tarzindan :) O ana kadar dikkatimi cekmemisti, fotoya baktim.. Oglum stickerlari saga sola, ozellikle mutfak dolaplarina, buzdolabina yapistiriri. Bazen ordan alir baska yere yapistirir, bazen atar vs. Baktim, yerlerinden soktugu yapistirmalarin izi kalmis, kir gibi.. dolaplarin yuzeyinde.. Hic dikkatimi cekmemisti :P Yorumcu bundan bahsediyor :)) Sizi hic taniman bir insanin bile ki muhtemelen kadin, sizden beklentisi temiz olmaniz, duzenli olmaniz.. Huzurunuz, mutlulugunuz pahasina bile.

Bizim evde de her yer her yerde, esimin coraplari oturma odasini bas kosesinde :)) Cogu zaman benimkiler de orda :P

Esime; banyoda olmayan hic bir kiyafeti yikamayacagimi soyledim, orda burda biraktigi kiyafetleri mecbur lazim olunca toplayip banyoya atiyor. Utu yapmiyorum, cogu zaman yikanmis camasirlari yerine kaldirmadan sepetten alip, kirletip, yeniden yikamaya atiyoruz :))

Mutfak tavana kadar bulasikken birakip gezmeye gidiyorum mesela. Umurumda degil. Benim ruh sagligim 2 tencere tabaktan daha onemli. Yani bilmiyorum, umursamaz olmak gerekiyor sanirim.

Tanidigim yabanci anneler, cocugum en organigini yesin, en evde pismisini yesin diye yormuyorlar kendilerini. Tutusturuyorlar cocugun eline, ne yiyorlarsa.. Yerlere dokuyor, saciyor.. Bizde pis damgasi yer bu hatunlar, evlerinin hic bir luksu yok. Ama haftada en az 1 aksam cocuklari kocaya birakip, kendi arkadaslariyla bara gitmek gibi luksleri, kapiyi cekip, evi oldugu gibi birakip cocuklarla haftasonu gezmeye, eglenmeye gitme luksleri var. Aksama 5 cesit yemek yapayim demiyorlar; bugun de buzluktan pizza yiyecegiz, caniniz isterse diyorlar.

Haftada 2 gun evdeyim. Sabah oglan herkesten ocne kalkiyor :) Eline 1 muz tutusturuyoruz, koyuyoruz bardagina, takiliyor oyle. 1 saat muzla, sutle idare etsin, ben yorgunsam yatip uyuyorum. Vicdan azabi falan duymuyorum :) Kalkinca birlikte guzelce bir kahvalti ediyoruz. 1 ana ogun yemek yapiyorum, yanina pilav, makarna.. o sirada camasirlar, bulasiklar makinada.. hepsi bu. Ondan sonra basip cikiyoruz, aksam geliyoruz eve.

3 gun calisiyorum, ise gittigim gunler HICBIRSEY yapmiyorum evde. Cocugun zaten karni doymus oluyor bakicisinda, ben isyerinde yiyip geliyorum eve. Esim de ya makarna yapiyor kendisine, ya yumurta kiriyor vs.

Haftasonlari, temizlige, bilmemneye ayrilamayacak kadar kiymetli benim gozumde. Bazen esime, ben cok yoruldum bu hafta, bakin basinizin caresine diyorum, uyuyorum. Onlar baba-ogul yapiyorlar kahvaltilarini. C.tesi aksamlarini kendi arkadaslarimla geciyorum genelde, gece bazen 3'te, 4'te donuyorum eve. Bir hafta babasi bakiyor ogluma, bir hafta ben yanimda goturuyorum, arkadaslarda uyutuyorum, geceyarisi eve getiriyorum yanimda. Cocuk 1 aksam da misafirlikte uyusun, ben arkadaslarimla takilayim.. dunyanin sonu degil..

Bence Turkiye'deki sorun, kadinlar en son kendilerini dusunuyorlar.. O ne der, bu ne der.. ayiplanir miyim, kayinvaledem laf mi sokar.. rezil mi olurum.. kaygilari. Kim ne derse desin, valla benim huzurumdan daha onemli degil, sikamam canimi, kusura bakmayin deyip gecmek lazim galiba.  Cok titiz, cok mukemmelliyetci ayni zamanda da cok mutlu olunmuyor. Fazla sorumluluk almayin. Ev nasil olsa temizlenir, isler nasil olsa yapilir.. ama sizin psikolojiniz cokerse.. onu kim tamir edecek? Bencil olun biraz.



Fundaaa

ALLAH'IM YUKARDA YAZILANLAR GİBİ Bİ EŞİM OLMADIĞI İÇİN SANA ŞÜKÜRLER OLSUN...BEN EV HANIMIYIM EŞİM ÖĞRETMEN,OĞLUMU BİZ HEP BERABER BÜYÜTTÜK,GECELERİ NÖBETLEŞE KALKAR BAKARDIK (ertesi gün işe gidecek olmasına rağmen sende tüm gün çocukla evle uğraşıyorsun gece bende ağladığında arada bir kalkayım derdi). OKULDAN GELİR HİÇ YORGUNUM DEMEZDİ, GAZI VARSA ÇIKARIR,ALTINI DEĞİŞTİRİR,HATTA YEMEK YAPAMADIYSAM O YAPARDI VE BİZ OĞLUMU 2 YAŞINA KADAR BİRLİKTE BANYO YAPTIRDIK 2 YAŞINDAN SONRADA GENELDE KİM MÜSAİTSE O YAPTIRDI VS...Bunları niye yazdın diye soran olursa eşlerinden şikayet eden bayanların eşlerine örnek olsun diye yazıyorum,Allah hepinizin yardımcısı olsun...


gurbettebiranne

anneve bebesi hanim
siz de baya pasaklisiniz canim cik cik cik

hahaha
saka saka ama haberiniz olsun kayinvalideniz gordu ise bu yazdiklarinizi oglunuza acimistir :)

ben de yurt disindayim
ayni sizin gibi yapiyorum
arkadaslarimi goruyorum, alisverise gidiyorum, oyun gruplarina gidiyoruz
ama yazik tr deki insanlarin huzuru insanlarin dediklerine bagli

ki haklisiniz tr de kadinlar  o kadar rahata cok sikayet ediyorlar
biz burda yardimci temizlikci bulamiyoruz


selencem

annevebebisi, ben de senin gibiyim. zaten gecelere kadar ve hatta sık sık haftasonları da çalışıyorum. yemekleri eşim yapıyor, haftada bir temizlikçi geliyor. yatağımız hiç toplanmıyor :)) ben de evde oldukça oğlumla oynuyorum. azıcık zamanımı başkalarına göre yaşamıyorum, yorgun ve mutluyum :))


sumeyye

baaayan annevebebisi  ;) maşallah de bır yerını kaşı TR de ki hatunlar buna çok alışık değildir :D annem geldi de senin o anlattığın hayatı (daha ccuk yokken) homurdanarak düzenlemeye çalışıyor 2 gündür :D bana göre sorunsuzdu aslında..
seviyorum seni!


serendipadasi

walla ben anne ve bebisi gibi davransam kocam 3.gun kapiya koyar beni:))



Cevaplamak için Üye ol