gece iyi bir uyku mu yoksa anne sütü mü?

nurturia soruyor: 2

Üyenin kendi isteğiyle ya da kurallara aykırılıktan dolayı üyeliği sonlandırılmıştır.


12 Cevap


CokBilmis

Bu konuda da ayrıca düşündüm ben çokça. Ve şu sonuca vardım: Öğrenilmiş çaresizlik kötü bir şey değil ve hatta bence gerekli.

Eğer çocuğum uçmak istiyorsa kanepeden atlayıp atlayıp yere düşecektir ve böylece uçamayacağını öğrenecektir. Ve ancak bu noktadan sonra uçabilmenin başka yöntemlerini aramaya başlayacaktır.

Mesela ben işe giderken kızım arkamdan ağlıyor. Evet, üzülüyourm, yüreğim evde kalıyor. Ama öğrenmesi lazım. Bugün öğrenmese 3 yaşında yuvada öğrenecek, orada ağlayacak. Yuvaya göndermesem 7 yaşında okulda öğrenecek (alt komşum ilkokula başlayan kızı ondan ayrılamıyor diye 3 ay sınıf camının önünde bekledi akşama kadar). Okula da göndermeyeyim, ev okulu yapayım desen, bir gün gelip öleceğim ve o zaman öğrenecek ayrı kalmayı.

Ha, dersiniz ki "ne kadar geç öğrense o kadar iyi". Benim görüşüm ise "erken ama hafifi dozlarda" öğrenmesinin daha uygun olduğu yönünde. Mesela ben işe kızım 9 aylıkken 2 haftada 1 giderek başladım. Sonra yavaş yavaş arttırdım. Eğer böyle yapmasaydım, 3 yaşında yuvaya gidince ya da 7 yaşında okula gidince birden bire pat diye tüm gün benden ayrı kalması gerekecekti.

Uyku konusunda da böyle düşünüyorum: Kendi kendine uyumayı öğrenmesi onun tüm geleceğini etkileyecek bir alışkanlık. Eşim yastığı görür görmez uyur, ben 1 saat sağa sola dönerim (ayakta sallanarak uyutulmuşum).

Yanınızda yatıp yatmaması önemli değil (şu anda kızım yanımda yatıyor), önemli olan kendi kendine uyumayı başarabilmesi.

Kural şu: "Gece olunca insanlar uyur". Bu kurala uymayı öğrenene kadar ağlayabilir. Ben de onun yanında olurum. Tüm üzüntüsüne ve isyanına saygı ile yaklaşırım (ergenliğinde de öyle yapabilmeyi umuyorum) ama toplum ve fizik kuralları vardır ve bunalrı uyduğumuz sürece sağlıklı yaşayabiliriz. Bebeğim de bu kuralları er ya da geç öğrenmek zorunda. Ne kadar erken, o kadar iyi.

Mesela araba koltuğu: Hiçbir bebek isteyerek oturmaz. Hepsi oturmamak için ağlar. Ama öğrenecek. Öğrenilmiş çaresizlik burada da işe yarar: Arabaya binilince anne kucağına almıyor. Nokta. Ağlamadan bunu öğrenen bebek görmedim henüz. Benim kızım şu anda 2 yaşında ve biz İstanbul-Antalya arası yolculuk yaptık. Blog sayfama "Bizimki asla duramaz" diye yazı geliyor. Ağlamak hem rahatlatıcı, hem de öğreticidir. Kötü gözle bakmamak lazım.

Bunlar benim görüşlerim, benim doğrularım tabii. Hiçbir literatüre ya da bilim adamına atıf yapamıyorum :) Ama öğrenilmiş çaresizlik kavramının insanı şekillendiren en önemli kavamalrdan biri olduğunu ve olumlu sonuçları olduğunu düşünüyorum.


zamilooni

SAKIN anne sütünü kesmeyin. çalışan bir anne olduğunuz için bebeğiniz sizi gün boyu özlüyordur ve annesiyle en çok butunleştiği an emdiği zamandır. sadece anne sütü ve karnının doyması olarak duşunmeyin. anne goğsunu emmek çocuğun ruhunu da doyurur. bebeğinizin ruhunu aç bırakmayın. 2 yaşına kadar.




Cevaplamak için Üye ol