Bağımlı anne sendromu!

Banshee soruyor: 10

Merhaba herkese,

Ben sanırım bağımlı bir anne oldum ve bundan kolay vazgeçip dengeleri oturtmam da kolay görünmüyor.Kızım 2,5 yaşına geldi ona kendim bakabilmek adına işimden ayrılmıştım doğumdan sonra.Ha bugün ha yarın derken 30 ay geçti,işe geri dönmek onu kreşe bırakmak düşüncesi bile kaşıntı yaratıyor bende.Hele hele benim önceki iş sektörümde seyahat etmek nerdeyse ekmek su gibiydi,toplantılar,seminerler vs..kızımdan ayrı bir yerde uyumak düşüncesi beni çok kötü etkiliyor,bir yandan da yaşam şartları sebebiyle çalışmaya başlamak zorundayım,anne olmak dışında bir kadın,bir insan olma vasıflarımı tamamen terkettim,çalışmayı hem istiyorum hem de kızımı nasıl bırakırım diye düşünmekten kendimi alamıyorum,eşim de bu durumdan oldukça hoşnutsuz tabii,kendine bakan,güveni tam,hedefleri olan,kariyer peşinde koşan kadın gitti,evde yemek-çocuk-temizlik üçlüsüyle kafayı bozmuş bir kadın geldi...

Tecrübeli arkadaşlar önerilerinizi bekliyorum lütfen.

Bu soruyu cevapla

26 Cevap


kedidirkedi

Çokbilmiş ben de tek çocugum, hem de 16 yıldan sonra bulunan tek çocuk. Annem ben dogunca bana bakacak kimse olmadıgı için meslegini bırakmış. Bunlara ragmen annemin bana hayatını adadıgı, üstüme düştüğü hissiyatına hiç sahip olmadım. Özenirim evladının üstüne titreyen ve bunu gösterebilen annelere. Annem için kıymetliyimdir mutlaka ama ben o üstüne titrenilen tek çocuklardan olmadıgımı düşünüyorum. Belki de bilinçli olarak, hayatta tek basıma, kendi kendime olmayı asılamak için böyle davranıldı, bilemiyorum.

Kızımın ihtiyaç meselesine gelince, kızım kendine çok özgüvenli bir çocuktur, mesela İkea'daki oyun alanına bırakırız, yarım saat ya hiç çagırmaz, çagırırsa da sıkılır cagırır, beklerken oynamaya devam eder ama misal dedesiyle aşk yasamalarına ragmen, ben evdeysem o sırada, benim de gelmemi ister parka beraber. Benimle birlikte olmaktan keyif alıyor diye düşünüyorum, bilmiyorum :) Belki dogumdan beri temel bakımını veren ben oldugum içindir.

Eşini çok takdir ettim, koruma altına alınmalı, kontrollü çoğalmaları sağlanmalı :)

Yarın ne olacagını kimse bilemez, hayat cok bilinmeyenli denklem, yarın bir gün bir bakmıssın, Allah göstermesin, işini yapamaz duruma gelmişsin, kocan sana bakıyor. Ya da yarın bir gün kocam çalışamaz duruma gelebilir, aileye benim bakmam gerekebilir. Bunlar hep aklımızın bir köşesinde ama sen yaş tahtaya basmayanlardan, ben yumurtanın kapıya gelmesini bekleyenlerden :) Ne diyeyim, güzel günler görelim inşallah.


dileksem

cokbilmis+dileksem :) diyorum ben de.


psychomom

 çocugun anneden sıkıldıgı konusu kesınlıkle doğru,ve bellı bı dönemden sonra sosyalleşmesi gerektıği.
  mutlu anne=mutlu bebek olayına ınanıyorum.kızım henüz 15 aylık,deneyımlı sayılmam ama çevreme baktıgımda çalışan, özgüvenı yüksek ,bagımsız annelerın çocukları daha sosyal ve saglıklı.evde kalan kadın kendını sadece anne olarak tanımlıyor ve bu onun baskı altında olmasına yol açıyor,en mükemmel anne olmaya çabalıyor,bu da pimpirikli,depresif bı kadın halıne dönüşmesıne yol açıyor.Ürküyorum böyle kadınlardan,sadece anneyım,evımın çocugumun kuluyum trıplerınde olanlardan..herşeyın ötesınde biz birer bireyız,annelık dışında da farklı rollerımız kişiliklerımız var değil mi?
   sınıflandırmalar,önyargılar çok çok yanlış..evde kendını mutlu hısseden,kendıne yetebılen anneler varsa onlara da  bravo..
   kızım 15 aylık ve evdeyım,hala süt verıyorum,2 yaşına dek onunla olmak ıstıyorum..ama daha sonra istedıgım işi bulursam kesınlıkle çalışıcam.


CokBilmis

"çevreme baktıgımda çalışan, özgüvenı yüksek ,bagımsız annelerın çocukları daha sosyal ve saglıklı." demek? Şimdi bir kediyi çağırayım da tırmıklasın seni bir güzel :))))

Var tabii 8 çocuk doğurup deli gibi üretken olan ve anneliği bir iş olarak gören kadınlar. Ama ben ısrarla saksıda çiçek yetiştirir gibi tek bir çocukla evde olmanın sağlıklı olamayacağını düşünüyorum.

Bak ben de yiyeceğim şimdi bir tırmık :)


Banshee

@cokbilmiş : kendi adıma ikinci çocuğu hiç düşünmüyorum,büyük konuşmak istemem ama kafamda bir huniyle gezme taraftarı değilim :))

son 5 aydır yoğun bir biçimde iş arıyordum zaten ama korkarak...ya başlarsam ne yaparım diyerek...bu arada benim tüm bu vesvelerime karşın-iyi ki- kızım özgüveni çok yüksek,çok sosyal bir çocuk yani farklı bir yaşam tarzına adaptasyonu kolay olur diye düşünüyorum bu da bir nevi şansım aslında...

umarım ev-iş dengemi koruyabileceğim bir iş ve kızımı gözüm arkada kalmadan bırakabileceğim bir anaokulu bulabilirim de kendimi toplarım biraz



CokBilmis

Umarım çok çok çok seveceğin bir iş bulursun. O zaman şaşırarak kızının tamamen aklından çıkıp gittiği zamanları yaşayacaksın. Hiç de gözün arkada kalmaz, takma kafana boşuna :)


Banshee

Çooook teşekkürler,umarım!! :)


CokBilmis

BU arada kedidirkedi, taktım sana kafayı ben :) aradım buldum Perihan Mağden'in tek çocuklarla ilgili yazısını. Çok isabetli yazmış. Biz birbirimizi biliriz diyeyim sana :)

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=242987


nadia

cokbilmise katiliyorum. benim de zaman zaman benzer soylemlerim olabiliyor cunku ben de akademisyenim :) saatlerimi diledigim gibi ayarliyorum. ama diger arkadaslarima bakiyorum mesela bankada calisan birinin ben cocuguma zaman ayiricam her gun 5'te cikarim deme luksu yok malesef. o zaman da ya cocugu sadece haftasonlari gorme ya da is hayatina ara verme arasinda secim yapmalari gerekebiliyor.. herkesin sartlari kendine, ben evde dogum iznimde bile kafayi yemistim, ama herkes kendine gore karar verecek..


kedidirkedi

Ahh, ahh çokbilmiş! Bilmez miyim hiç bu yazıyı ben. Hayatımdaki dönüm noktalarından biridir bu yazıyı okumam, bir nevi aydınlanma anı, kafamdaki bazı soruların cevabı. Müthiş bir analiz.



Cevaplamak için Üye ol