Bağımlı anne sendromu!

Banshee soruyor: 6

Merhaba herkese,

Ben sanırım bağımlı bir anne oldum ve bundan kolay vazgeçip dengeleri oturtmam da kolay görünmüyor.Kızım 2,5 yaşına geldi ona kendim bakabilmek adına işimden ayrılmıştım doğumdan sonra.Ha bugün ha yarın derken 30 ay geçti,işe geri dönmek onu kreşe bırakmak düşüncesi bile kaşıntı yaratıyor bende.Hele hele benim önceki iş sektörümde seyahat etmek nerdeyse ekmek su gibiydi,toplantılar,seminerler vs..kızımdan ayrı bir yerde uyumak düşüncesi beni çok kötü etkiliyor,bir yandan da yaşam şartları sebebiyle çalışmaya başlamak zorundayım,anne olmak dışında bir kadın,bir insan olma vasıflarımı tamamen terkettim,çalışmayı hem istiyorum hem de kızımı nasıl bırakırım diye düşünmekten kendimi alamıyorum,eşim de bu durumdan oldukça hoşnutsuz tabii,kendine bakan,güveni tam,hedefleri olan,kariyer peşinde koşan kadın gitti,evde yemek-çocuk-temizlik üçlüsüyle kafayı bozmuş bir kadın geldi...

Tecrübeli arkadaşlar önerilerinizi bekliyorum lütfen.


26 Cevap


kedidirkedi

@psychomom: +10000 tırmık! :)

Öncelikle tespitine katılmadıgımı belirtmek isterim. Bu annenin tamamen kişilik yapısıyla alakalı, çalışıp çalışmamasıyla değil. Ama sen çalışmak=özgüven=bagımsızlık olarak baktıgın için olaya ve etrafında o ürktüğün kadınlardan gördüğün için böyle değerlendiriyorsun sanırım

"evde kalan kadın kendını sadece anne olarak tanımlıyor ve bu onun baskı altında olmasına yol açıyor,en mükemmel anne olmaya çabalıyor,bu da pimpirikli,depresif bı kadın halıne dönüşmesıne yol açıyor.Ürküyorum böyle kadınlardan,sadece anneyım,evımın çocugumun kuluyum trıplerınde olanlardan.." demişsin ya, ürkmelisin bence de. Çünkü sağlıklı bir kafa yapısı değil zaten bu. Ama her kendini anne olarak tanımlayıp çalışmayan kadın böyle değil. Misal ben :) İnanılmaz rahat bir insan, anne ve ev hanımıyımdır. Tanısan çok seversin :))


handepamuk

Çok yoğun çalışan bir diş hekimiydim, cumartesi çalışmak bizim işin temel gereklerindendi..Hamileliğin neredeyse son günlerine kadar karnım burnumda çalıştım, göbeğimi hastaların üstüne koyarak..:)Tabi planım hemen geri dönmekti..Bu arada çalıştığım özel hastane el değiştirdi ben doğum iznindeyken ve tüm çalışanlar değiştirildi..Böylece ben de evde biraz daha kalmak için güzel bir bahane buldum...Bu arada kızıma delice bağlandığımı hiç de işe gitmek istemediğimi fark ettim..Tam kızım 1 yaşına geldiğinde part-time bir iş buldum, ve bir ay sonra annem kanser tanısı aldı..Ve işi bırakıp gece gündüz annem ve bebek arası mekik dokudum..Gece refakatçi kalamazdım en azından gece kızımın yanında olayım diye ama bir yanım da kalmak isterdi..Uzun lafın kısası kızımı bir yaş sonrası bakıcıya istemeye istemeye bırakmak zorunda kaldım...(Bu arada ben de tek çocuğum anneme bakacak bir kardeşim daha yok)...Hayatta ne olacağı belli olmuyor sözü çok doğru..Allah sağlık versin gerisi teferruat..Önceden şöyle yaparım, böyle olur demek doğru değil..Bir günde insanın hayatı kökten değişibiliyor çünkü..


coffetea

merhaba, 
bence bu duygular içinde ve bu kararsızlıkla işe başlasanızda bisüre deneyip tekrar istifa edersiniz-edebilirsiniz- .kararsızlık duygusunu iyi bilirim...

aynı şekilde ece doğunca ben de  istifa ettim.-banka-
önce bütün izinleri kullandım.annem kesinlikle karşıydı işi bırakmama "başla, bi dene olmazsa ayrılırsın" dedi hep.çook kararsız kaldım uykularım kaçıyordu karar veremekten.anne sitelerini, blogları hep bu konu için araştırıyordum.aslında şimdi farkındayım  boşuna üzmüşüm kendimi. kararımı zaten vermişim çoktan içimden de dışardan onay bekliyorum sadece...gece 9-10 da evde olmak,c.tesi full mesai.pazar eğitim vs. yapamazdım ben.herkesin beklentisi şartları  farklı kariyer ve para beklentim yok şuan m
 haa süper bi maddiyatta değiliz.herşey ortalama ama  çalışsam da değişen bişey olmayacaktı maddiyat olarak...
örn.çocuğumu özel okula gönderemem şu an ,çalışsaydım yine gönderemezdim ... ama evde de olmuyor bi süreden sonra ..ben çok yalnız kaldım ailem de şehir dışında bu yalnızlık mutsuluk sebebim oldu şuan  
2 yaşa kadar evde süper ama ece 19-20 aylıkken "dönebileceğim bir işim olsa dönsem"dedim...(banka değil)
ve şimdi kpss kursa yazıldım ...memur olsam  ,hem bir işim olacak,az maaş ama 5-te 6da işten çıkış, hem de ist.dan kurtulup küçük şehir= annemlerin yanına doğru,  beklentim bu
birde bu süreçte mutsuz olmamın yalnızlık dışındaki  diğer faktörü işe dönmem lazım fikrinin beynimi yemesi... sizi de strese sokan bu düşünce olabilir...yani tercihiniz kariyer v epara değilse,az zamanlı bi iş ,memurluk süper:)sevgilerimle...


sunny

sanki beni anlatmışsınız..

işe başladım 2 ay istifa edip etmeme kararından sonra her gün acılar çekerek işe gittim ve en sonunda işi bıraktım..kızımı minicik kızımı işe bırakıp gitmek, hem de maddi açıdan idare edebilecekken bencillik ötesi birşeydi... az olsundu ama o minik annesinin yanında olsundu..

  hala kendi ihtiyaçlarım için bile dışarı çıkıp anneme bıraktığımda koşa koşa geri geliyorum...veya gene kızıma alışveriş yapmış oluyorum...etrafıma bakıyorum kimse benim gibi değil millet çalıştığı halde haftasonları da bakıcılara bırakıp fellik fellik geziyor.. bu yazıyı gördüm de kafayı üşütmediğime karar verdiğim için çok mutluyum...bu kadar kadın delirmiş olamaz heralde :)


benim asıl sorum acaba 2 yaşında işe döndüğümde kızım çok zorlanır mı ? benim için zor olacak tabi ki ama ben de bir kadının ayakları üstünde durabilmesi gerektiğine inananlardanım...ne olursa olsun kadın parasını kazanabilmeli.. çok sevdiğimiz çocuklarımızla birlikte yarın aç kalmayacağımız ne malum ? paramızı kazanabilmeliyiz ki onlara en güzel geleceği verebilelim..gönül ister ki hem kazanayıma hem çcouğumun yanında olayım....artık 2 yaşına annesinin bakmış olması bile çocuklar için çok büyük lüks...Kaç kişi bunu yapabiliyor ki benim çevremde herkes çalışıyor 5. ayllıkken....işten çıkıp evde oturmak güzel de  tamamen işten çıkıp bir ömür boyu kocasının kahrını çekmek zorunda kalmak bence kötü.. çünkü maddi güç tek taraflı olunca dengeler bozuluyor bunu hep görüyoruz. kadın 2. plana düşüyor.



Banshee

Herkes ne de güzel anlattı tecrübelerini,hepinize tek tek teşekkür ederim,insan yalnız olmadığını anlayınca biraz da olsa rahatlıyor.Bu soruyu sorduğum günden bugüne 2 iş görüşmesine gittim ben,hatta yarın bir tane daha var.En azından görüşmelere giderek bile "ben de yapabilirim" e inandırmaya çalışıyorum kendimi.Ama görüşmelerde nasıl titizlendiğimi görseniz,mesai saatleri,haftasonu çalışıyor mu,eve uzaklığı gibi bir ton şey geçiyor aklımdan ve sonra kendime diyorum ki "sen çalışmak istemiyorsun! hem bulunduğun şartları değiştirip bir sonraki adıma geçmek istiyorsun hem de kızını başkasına bırakıp gitmeye cesaretin yok" Yarın ki iş görüşmeme gitmemeyi bile düşündüm,kızım hasta gerçi annem ben idare ederim diyor ama kimselere güvenemiyorum ve o hastayken ben nelerin derdindeyim diye kendime kızıyorum...Sizleri okudukça rahatlıyorum ama inanın hala kafam çooook ama çooook karışık,kızımla yapışık yaşayacağım bir dünya yok sanırım :((( Daha görüşmeye gitmeden bugün eşime şu cümleleri kurarken yakalıyorum kendimi "Ama iş olursa her konuda anlaşırsak kızımız hastayken ben onu bırakıp işe başlayamam ki!" Derdim ne ben de anlamadım ama umarım hepimizin hayatında herşey yolunda gider...


baharryy

Merhaba,


Aynı duygulari paylastigimi soylemeliyim (gerci yazinizin uzerinden 2 sene gecmis :)
Kizim suan 25 aylik , cok seviniyorum bu kadar zamani birlikte gecirdigimize. Ama dediginiz gibi iş olsun, sosyal hayat olsun alistigim duzenleri aramiyor degilim. Bir firsat olup da sosyallestigimde de aklim kizimda ve evet sucluluk hissi hep var biyerlerde..Bir yandan kendi zekamdan da suphe etmeye basladim sonucta hayatim cocuk diyaloglari, muzikleri, kitaplari esliginde geciyor..Kesinlikle birseyler yapmak istiyorum ama eski işimden de cok koptugumu hssediyorum. Ve bu kadar ara verdikten sonra neden beni işe almak istesinler diye dusunuyorum. Aradan 2 sene gecmis, siz ne yaptiniz merak ettim :)




Cevaplamak için Üye ol