Kürtaj mı? 2. çocuk mu?

Bu sorunun cevabı sende saklı.İyice düşünmeni tavsiye edebilirim sadece.Kızın 15 aylık +9 ay ekle 2 yaşında olacak,doğum izni filan derken neredeyse 3 yaşına gelecek.İleride pişman olmayacağın bir karar vermeni diliyorum.Kolay gelsin...

bir arkadaşım 5 aylıkken bebegi hamile oldugunu ogrendı ve 20 gun once de 2. bebegini dogurdu. kendisi de öğretmen,çalışıyor.ve eşinin görevi geregi il il tayinci olduklarından burda hiç akrabası yok. tek bakıcı ıkı bebege de bakacak. buyuk 13 aylık kucuk 20 gunluk ıste.
kararı sen vereceksın ama bunu yasayan ne ilksin nede son olacaksın. ıkı yonde de karar veren insanlar var. kararın ne olursa olsun inşallah mutlu olursun. ıyı gıden bır ewlılıgın varsa 2 çocuk bir anda buyuyuverir gibi.....

2.çocuk kulağa çok hoş gelmiyormu???

ben olayın her iki cephesini de yaşamış bir anneyim.

yaşınız dikkate alındığında, doktorunuzun durumu çok iyi özetlediğini düşünüyorum. öncelikle kendi arzunuz hangi yönde, buna karar verin. sonra da eşinizle oturup etraflıca konuşun. bu çok önemli bir karar, ve bebek ikinizin. tek tarafın diretmesiyle sonuca varamazsınız.

Allah yardımcınız olsun.

aslında siz bu çocuğu istemiyorsunuz. yukarıda yazdığınız bir sürü eksi neden var.dünyaya gelecel olan bir cana bence siz engel olmamalısınız. yaşınız itibariylede bir daha anne olma şansınız giderek düşüyor. eşinize ve size kalmış birşey ama geri dönüşü olmayan birşey...bende gebeliğimde çok sıkıntı yaşadım ve tam 30 kilo aldım. sezeryanla doğum yaptım ve düşünün bir refakatçim bile yoktu, dikişlerimden çocuğımu alıp emziremiyordum ki çocuğum sarılık oldu.halen tek başımayım, gebelik sonrası depresyona girdim. aylar oldu 2 saat kesintiye uğramadan uyumak ve tabi en önemlisi parasal sorunlar. hergün yeni bir ihtiyaç ve kocaman bir çaresizlik.sizin yerinizde olsam kesinlikle doğururdum.ki bunu hamileyken bir daha asla hamile kalmak istemiyorum diyen ve bir canavar bebekle tek başına mücadele veren bir anne olarak söylüyorum. birde düşünün ki bir bakıcınız var, benim o da yok, şuan bebeğime kendim bakabilmek için heyet raporu arıyorum.
anne ve baba olarak işiniz zor ama erkekler biraz da kendilerini düşünürler...

Ben 35 yaşında olsam, ikinci çocugu ileride de olsa düşünüyor olsam, şimdi 15 aylık bir çocugum da olsa aldırmaz dogururdum.

Niye?

* 35 yaşındasınız, zaten gebelikle ilgili risk faktörleriniz var, planladıgınız gibi doguracagınız varsaysak, 40-41 yaşında gebelik yaşayacaksınız. Risk faktörleri çok daha fazla artmış olacak. Bu yüzden şimdi dogurmanız daha makul.

* Şimdi zaten dipte sayılırsınız, ikinci bir çocuk sorumluluklarınızı agırlaştırmakla birlikte  durumunuzda bir değişiklik yapmayacak. 5 sene sonra, tam rahatlamışken, sil bastan yapmak zorunda kalacaksınız. 40 ından sonra kafa götürmeyebilir.

* Maddi olarak ve çalışma koşulları olarak 5 yıl sonra ne durumda olacagınızı bilememekle beraber koşullarınızın değişmeyecegini varsayarsak, yine sizin ön planda olmanız gerekecek, yine yetememe durumu yaşayacaksınız.

Ancak,

sizin çalışma koşullarınızda olsam, sizinki gibi uzun saatler çalışan ve şu anda bebek istemeyen bir eşe sahip olsam, ikinciyi ne şimdi ne de ileride kesinlikle düşünmezdim.

Asıl karar vermeniz gereken nokta bu aslında. Bu koşullar altında bir çocuk bana ve eşime yetmez mi?

Yetmez diyorsanız, ikinciyi yapacagım diyorsanız, doğurun diyorum.

35 yaşındasın ve bence bu bebek senin hayattaki ikinci şansın. hayat herkese ikinci bir şans da vermiyor.bakıcınıza biraz daha fazla ödeyerek 2 sine de baktırabilirsin.  kızın 15 aylık o yüzden ikinci bebeğinede fazla masrafın olmayacaktır.üstelik doğumdan sonraki ewde olduğun zamanlarda büyük olanlada rahatça ilgilenebilceksin.  yinde en doğrusu senin içindeki ses. en doğruyu kalbin göstercektir.

sanki karar vermisseniz de destek bekliyor gibisiniz. Siz bu cocugu istemiyorsunuz cunku plansiz ve zamansiz ve daha bir cok eksi yonlerinden bahsetmissiniz. Hem hakli hem haksizsiniz nede olsa bir canin dunyaya gelmesine sebep yada engel olacaksiniz ve emin olun bunun sorumlulugunu en cok siz tasiyacaksiniz her iki kosuldada cevreniz size sadece yardimci olabilir. Ona can vermek mi yoksa vermemek mi hangisini hayat boyu tasimak daha kolay? Benim bir kizim var plansiz ve dusununce zamansizdi da, yasim daha ilerisinde bebek sahibi olmak icinde musaitti. Bebeklerle o kadar alakasizdim ki kucagima ilk aldigim ilk optugum ilk kokladigim kendi kizim oldu :) Ondan hic vazgecmeyi dusunmedim ama tabiki o benim icin ilkti benden ilgi bekleyen bana muhtac baska bir can yoktu evde genede biliyorum ki ikinci cocugu su an hi dusunmememe ragmen su an yine hamile kalsam yine de getiririm dunyaya onu obur secenegi cok uc noktalardaki saglik sorunlari yada maddi sorunlar olmadigi surece dusunemem. Tabiki bu benim dusuncem benim hayattaki onceligim ; sizin once buna cevap vermeniz gerekir aslinda tam olarak neden istemediginize?

Son derece hassas bir konu, geri donusu yok..Her secim bir vazgecistir , neden vazgecmeye hazir oldugunuza karar verin, herseye ragmen hayirli olsun ..

öncelikle hakkınızda hayırlısı olsun. eninde sonunda 2. çocuğu yapmaya niyetliyseniz boşuna bu vicdan azabını çekmeyin derim. Çocuklar arasındaki yaş farkının veya ileri yaşta anne olmanın hem avantajları hem de dezavantajları var ve bunlar bir şekilde dengeleniyor. çalışma koşulları ve maddi durumlar için de gelecekte iyi mi olacak kötü mü bilemezsiniz. O zaman bu noktada şunu düşünmek gerekiyor. hayatımın geri kalanını 2 çocuklu mu geçirmek istiyorum, tek çocuklu mu? Tek çocuk istiyorsanız alacağınız karar bellidir ama 2 çocuk istiyorsanız, sırf bir kaç yıl sonra biraz daha rahat ederim diye  (ki gerçekten arzuladığınız rahatlığa kavuşabilecek misiniz, belli değil) bu vicdan yükünün altına girmeyin derim.

merhaba,aynı sizin gibi bir durumda kalmıştım bende,benim yaşım sıkıntı  değildi ama bebeğim 2.5 aylıktı hamile kaldığımda ,henüz bebeğime yeni alışmışken bir bebek  fikri daha katlanılmazdı benim için,aldırmaya karar verdim,randevu,dr,hastane her şey ayarlandı ama son dakika kendime şunu sordum:ben ikinci bebeği istiyor muyum?cevabım evetti,bu kadar erken istemiyordum tabiki ama kızımın kardeşi olmasını çok istiyordum ve akşam doktorumu arayıp doğurmak istediğimi söyledim ve doğurdum da,sıkıntılı bir süreçti hala da öyle ama öyle huzurlu ve mutluyum ki,kızlarıma baktıkça çok mutlu oluyorum,çok yorucu ama değer,hayatım tamamen değişti tabii ama ben çok memnunum,velhasıl karar sizin,yalnız kalıp bir düşünün,ama bence mantıksal değil de kalbinizle düşünün,işiniz çok zor,kolay gelsin,sevgiler...