annelik bana göre değilmiş sanırım:-(

lopikcim soruyor: 10

:-(( endişelnmekten , üzülmekten, koşturmaktan , uykusuzluktan yoruldum artık..Telaş ve kaygı içindeyim sürekli..Acaba yemeğini yedi mi? Acaba gündüz uykusunu yeterince yaptı mı? Acaba kaksını rahat yapabildi mi? İş yerimde sürekli anne ve bebek platformlarını takip edip neyi nasıl en iyi şekilde yapabilirim , en iyi dr u nasıl bulabilirim nasıl daha iyi anne olabilirim uğraşı içindeyim, öğlen 5 dk da iş yerimde yemek yeyip ( boğazıma dizilerek, eyvah çok mu geç kaldım????)eve koşturuyorum ki ablam da 2 dk nefes alsın ve kızım beni çok özlemesin diye, bu arada yemeğini veriyorum...akşam 4, 30 da işten koşup her gün migros a gidip ( ne bitmez ihtiyaçları oluyormuş evin!!!!) alışveriş yapıyorum, sonra yemek derdi ( Tabi ki Beste uyuyorsa)...Beste uyandığında da meyvesini vs yedirmek, oyunlar oynamakla akşam yemeğini zor ediyoruz( bazen ne oynayacağımızı da bulamıyorum artık, oyuncakçılardan çıkmıyorum acaba onu geliştirecek ne bulabilirim diye, migrosta bile hergün muhakkak oyuncak ve kitap reyonuna uğrarım)..akşam yemek bana haram, çünkü mama sandalyesinde yarım saatten fazla duramaz kızım, sonrası ise elimden tutarak evi turlamak, bir kaç lokma yedim yedim sonra ne iştah ne birşey:-(((45 kiloyum haliyle...Ş;İmdi de dünden beri soğuk algınlığıyla boğuşuyoruz, nefes alamadığı için uyuyamıyor gece, serum fizyolojik spreyi kullandırmuıyor uyku sersemi:-((( ANNELİK bana göre değilmiş sanırım, bu kadar endişeyle ne kadar daha dayanabilirim bilmiyorum..ben mi çok takıyorum yoksa annelik özünde böyle midir hep????:-(((((


26 Cevap


Duygu_2706

Lopikcim, sen bir tane çocukla bu şekilde isyan ediyorsan benim ikiz yada üçüz anneleri ne yapsın emin ol herkes çocukları için endişe halin de ben kreşi günde 3 kez arayan bir anneyim eğer evde kaldılarsa 20 kez annemi arayıp nasıllar diyen bir anneyim her gün rutin senin yaptıklarının 2 kat fazlasını yapmaya çalışan bir anneyim ama yeterli ve geliştirici bir anne olmadığımı bende bazen düşünmüyor değilim! Şirkette arkadaşlarım bana yeter artık bu kadar üzerine düşme diyerek beni sakinleştiren bir anneyim ama annelik çok farklı be lopikcim allahıma bin şükür ki bize melekleri vermiş ve iyiki varlar diyorum.... öpüldün ...


Sueren

Lopikcim, seni çok iyi anlıyorum oğlum şu an 15 aylık Eşim lohusalıktan yeni çıktığımı söylüyor :) gececek yüzdün yüzdün kuyruguna geldin.. istersen bir doktorla görüş hafif rahatlatıcı bişey al bu son dönem için..


lopikcim

zaten ben her zaman 2 -3 çocuklu annelere hayranım, gerçekten nasıl beceriyorsunuz?Anne olmadan önceki hayatınızı hiç özlemiyor musunuz? Ben çok mu bencil ve mızmız davranıyorum?


taburcu

Ben de 13 aylık bir kız annesiyim. Aynen senin gibiyim. Nereye yetişeceğimi ne yapacağımı şaşırmış durumdayım. Bu kadar evham aşırı stres yapıyor ve onunla da başa çıkamıyorum. Hem kendimi hem kızımı üzdüğüm zamanlar çok oluyor. Sonra kuzenime bakıyorum üçüzleri var. 3 erkek. Tek başına hem çalışıyor hem onlarla uğraşıyor. Sonra diğer kuzenime bakıyorum. Araları 14 ay olan iki küçük çocuğu var. Sonra bir diğeri... Benden daha fazla işleri, daha fazla sıkıntıları var ama gülümsüyorlar. Benim kadar sızlanmıyorlar. Bu benim karakterimle ilgili, ben mesele yapıyorum. Suyun akışına bırakmayı bilmiyorum. Eşim iki çocuk istediğini söylediğinde bir daha mı asla demiştim. Kendimi değiştiremezsem bir daha anne olamam.


lopikcim

13,5 ayın sonunda  eşimle ilk defa dışarı yemeğe gittik, saat 9 gibi evi aradım, ablam( bakıyor) tüm akşam elimi tutup evin tüm odalarını, balkonu dolaştırdı, sanırım sizi arıyor dedi; yemek dizildi boğazıma, yanlış biliyorum ama insanın elinde değil ki..Bu kadar bana bağımlı olması da doğru değil elbette...yardım almam gerek çok doğru:-((



lopikcim

taburcu çok haklısın karakterle ilgili bu, rahat olmak lazım bunca koşturmacayla başa çıkabilmek için...bana da kardeş lazım diyorlar etraftan, asla diyorum..büyük konuşuyorum evet ama buna yetemezken onunla nasıl ilgileneceğim, allahtan yaşım 41 de artık çok zor deyip yırtabiliyorum:-)


ediluj

SEvgili lobikciğim gayet ilgili ve iyi bir annesin yazdıkların bunu gösteriyor,belki kaygı biraz öne çıkmış ve seni yıpratmış,yormuş..Küçük değişiklikler ile oda gecer,kendine haksızlık etme sakın

Sevgili  anneler,insanın endeğerlisine kıyamaması,onu düşünmesi,onun için en iyisini istemesi,kaygılanması tabiki  normal..Ama bu düşüncelerin aşırı olması,kişinin psikolojisini ve bedenende rahatsızlık boyutuna ulaşması ise hem kişi ve hem çevredekiler açıısndan hayatı zorlaştırmakta,yine o en değer verdiği yavrusuna zarar vermekte..O bebeğin en çok ihtiyacı olan yere sağlam basan sağlıklı anne&babalar..
bende sizden farksız değildim, hatta evlenmeden önce eşim ciddi bir rahatsızlık geçirdiği için benim daha bebeğim olmadan eşime karşıda aynı kaygılarım vardı..gece buyuzden az uykusuz kalmamışımdır,nefes alıyor mu diye dinlediğimde cok olmuştur.
 Benim bu kaygılarımın azalması,hayata bakısımı değiştirmek için hamileyken kişisel gelişim kursuna bile gitim(NLP kursuydu)Orada eğitmenimizin dediği hayatı biçimlendirmenin elimizde olduğuydu.Kısaca olumlu düşün olumlu olsun.Ama Hasta olmasın demek olumlu değilmiş bunu öğrendim sağlıkla buyusun olumlu imiş..Birde nasıl dedi çok rahat insanların çocuklarına bir şey olmaz çünkü kaygılanmazlar dedi..
pediatrist arkadaslarımda hep der bir anne ne kadar pimpirikse,ne kadar titizse olmayacak herşey onun başına gelir dediler,deneyimlerinden örnekleriyle..

Şİmdi okuyorum araştırıyorum deneyimli annelerin tecrübelerinden faydalanıyorum,ama kaygıyı minumuma indirmeyi başardım:))

Birde  Sinem Olcay kademoğlunun Merhaba Bebek kitabını okumuştum oda annelrin kendine yaptığı haksızlar konusunda rahatlatmıştı beni(özellikle işe başlama konusunda)
Aslında bildiğimiz şeyler ama bazen başkalarının söylemesi daha da rahatlatıyor..Bebeklerimizn ve kendi hayatımızı sıkıntıya sokuyorsa ve gerilemiyorsa profesyonel yardım almakta gerekebilir..Yine en kıymetlimiz için..

Birde gözlemlediğim ve inandığım bebeklerimiz şanslı bir şekilde korunuyorlar onlar:))


lopikcim

çok naziksin ediluj, dün gece 10 dk da bir ağlayarak uyandı kızım, soğuk algınlığı , nefes alamama dolayısıyla, sanırım bir ağlama duvarına ihtiyacım vardı, yazdım biraz rahatladım:-)


ediluj

oluyor arada isyan:))uyku sorunları olan iki küçük çocuga sahip bir arkadasım hersabah anne olduğuma pişman uyandığını ama öğleden sonraya kadar iyi ki doğurmuşum,ne kadar mutlu bir aileyiz diye düşündüğünü söylemişti:))
geçmiş olsun tekrar.bu arada bu burun tıkanıklıkları için cold mix ti sanırım adı yastığa damlatılan çocuğu çok rahatlatılan bir ilaçtan bahsediliyordu güncellemelerde dene istersen..
sevgilerimle


Yenidenanne

Annelik zor, temel nedenlerinden birisi bence tanımının olmaması. Neler yaparsanız iyi annesinizdir, yeterli annesinizdir tanımlı değil. Böyle olunca, çocuğunuza en iyisini vermek isteği belirli bir zaman sonra ya da belirli durumlarda tüketici olabiliyor. 

Ne yapılabilir(, ben yaptım): kendi sınırlarınızı fark edin, fiziksel ve zihinsel. Çocuğunuz için yapabileceklerinizi bu sınırlara bakarak değerlendirin. (Tabii sağlığı ise söz konusu olan insan canını dişine takıyor, o ayrı.)

Yararlandığınız kaynakları azaltın. Kitapsa birkaç kitaba sağdık kalın. Diğer annelerse size feyz verecek bir ya da iki anne belirleyin. Seçtiklerinizin dışında sizden daha iyi, fedakar vs anneler olacaktır, kaçınılmaz. Onları sadece izleyin artık, örnek almayın, herkesin sınırları, tercihleri farklıdır... Siz kendi sınırlarınız ve seçimlerinizle ayrı bir ekolsünüz artık.

Bir de, kriter çocuğunuzun sağlıklı, huzurlu ve mutlu olması. Sizin sağlıklı, huzurlu ve mutlu olanız.  Bu benim yapacağım şey bizi sağlıklı, huzurlu, mutlu tutacak mı diye bakın. Bunlara katkısı yoksa yapmayın.

Benim düşüncelerim böyle.



Cevaplamak için Üye ol