kreş krizi

firuz soruyor: 5

merhaba, oğlum 20 aylık, şimdiye kadar ben baktım, bana çok düşkün, fakat artık kursa başladığımdan kreşe yarım gün vermek zorunda kaldım, ilk 3 gün ben de onunla gittim, 1-2 saat kaldık oynadı, problem yoktu. sonra 3er saat bıraktım çıktım. ama bırakırken karambole getirdik.(vedalaşmadım yani). 1 hafta böyle denedik, fakat oğlum çıldırmış gibi şuan, dizimin dibinden 1sn ayrılmaya tahammülü yok. huy değiştirdi resmen. öğretmeni 1 saat falan iyi oynadığını, sonra bir anda aklına benim geldiğini söylüyor ve ne yapsalar da avutamadıklarını. ağlamaktan sızıp kalıyormuş. son gün onu kreşten alırken çok yıprandığını gördüm ve ççooook üzüldüm. gece gündüz uyumamaya başladı. sorum şu: geçici midir? sabretmelimiyiz? yoksa kreş için çok mu küçük? yanlış zamanlama mı? yani kreşten bi süreliğine alayım mı?? deneyimli anneler fikirlerinizi bekliyorum

Bu soruyu cevapla

15 Cevap


heroina

selam ben de kızımı yavaş yavş kreşe alıştırma sürecindeyim. şimdilik haftanın hergünü 1 er saat götürüyorum. ilk gün birlikte oynadık. daha sonra 10,15 dakika oynayıp yukarı cıktım yavaş yavaş yokluguma alıstırmaya calısıyorum. ama diğer arkadasların da dediği gibi el sallayıp cıkıyorum sınıftan ki geleceğimi anlasın.
bu işin egitimini almadım ama cocugun hiç tanımadıgınız bir yabancıya tek basına bırakmaktansa bu konuda egitim almış güvendiğiniz yerlere bırakmak daha mantıklı. bir de cocugun kendi yasıtlarıyla olma durumu var. bir de cocugun 1,5 yas itibariyle algıları cok acık öğrenmeye yatkın oluyor. Masal da 1 haftada kayda deger şeyler öğrendi. siz de bence tekrardan ilk basta yanında kalarak sonra kısa süreli bırakarak denemelisiniz.
inş. kısa sürede uyum saglar...


firuz

merhaba, bugün gittik oğlumla, hiç içeri girmek istemedi, girişte çocukların giyindiği oturulan bir yer vardı, orda oturduk birlikte, öğretmenlerine hiç müdehale etmeyin dedim, o inmek istediği zaman gelsin; önce kucağıma yapıştı, etrafı izledik birlikte, sonra indi ama içeri girmedi, s,onra kısa kısa gitti hemen geldi, salatalık hatrına mutfağa gitti ben bu sırada girişte oturuyorum, mutlu gözüküyordu beni sık sık yokladı, max. 10 dk gitti oynadı yanıma geldi, sonra (1,5 saat falan kaldık) artık çıkmak istedi, aldım geldim.

kreş için küçük olduğuna katılıyorum fakat bir yandan da hayatın gerçekleri var, ben 4 yaşındayken yalnız başıma evde kalıyordum. evet çılgınca manyakça abuk bir şey ama insanın çaresiz kaldığı durumlar olabiliyor. ve anne baba da çocuk da uyum sağlamak zorunda kalıyor, benim bu işi bir şekilde (en az zararla) çözmem lazım. çok duygusal davranınca da insan sonrasında pişman olabiliyor. ben onu üzmeden alıştırmaya çalışacağım, kolay olmayacağı belli ama yapmak da zorundayım:( 

ben de öğretmenim öğretmen olmak da şart değil aslında kocalarımıza bakınca da görebiliyoruz, ana kuzusu erkeklerin çok  korumacı anneler tarafından yetiştirildiğine inanıyorum, 0-3 yaş evet güvenin oluştuğu yaş ama şimdiki nesil fecii, her şeyden çok erken zamanda anlıyorlar; bana sanki bazen de şartlara göre davranmamız gerekiyor gibi geliyor tabi en az zararla..

yazdıklarınızı çok mantıklı buldum, yukarıdaki paragrafı aslında biraz da tartışma ortamı olsun diye yazdım, çünkü yorumlarınız bana farklı bir bakış açısı kazandırıyor


neretva

Yazınızı ilgiyle okudum ben de 18-20 ay gibi işe dönmek zorundayım, bizimki de kreşe başlayacak. Öncelikle tabii ki ideali 0-3 yaş arası annenin bakması, evden çalışabilmek, evden çalışırken yeter para kazanabilmek, her günün güneşli olması vs. Ama ideal dünyada değiliz ne yazık ki. Bebeği 3 aylıkken işe başlamak zorunda kalanların yanında biz çok şanslıyız. 18-20 ay bayağı iyi Türkiye koşullarında. Bu aylardan sonra bebeğe bakılacaksa bunun anneanne-babaanne veya bakıcı değil kreş olması gerektiğini düşünüyorum. Büyükler sizin koyduğunuz düzeni istemeden bozabiliyorlar, bakıcılar da kendi canları gibi bakamazlar tabii ki ve bu işin eğitimini almış birini bulmak da güç. Kreş konusundaysa üç faktör çok önemli: çok iyi bir kreş olması (pedagoglu, çocuk başına düşen öğretmenin belli bir sayıda olduğu bir yer), çocuğun sosyalleşme derecesi ve çook yavaş alıştırılması.

Biz şimdiden vedalaşma, ger gelme ritüellerini oturtmaya çalışıyoruz. İnşallah kreş dönemini az sorunla hallederiz. Çevremde çok güzel örnekler var. İnşallah oğlunuz da en kısa zamanda uyum sağlar.


sevcanvet

tartışmamı istediniz hemen girerim :)))  şimdi ben veteriner hekimim, kendi mesleğindem örnek vereyim, toplulumumuzun köpeği sadık ve saldırgan yapma anlayışı sevmemek, karanlıkta yalnız bırakmak vb. davranışlardır buda köpeği korkak  ve saldırgan yapar, şu anda polis köpeklerinin sadık ama korumacı yapmak için bebeklik döneminde löpeğe bol sevgi ve sosyalleşme sağnalanıyor, kendini sevgi ortamında güvende hisseden köpek daha atik davranıp daha korkusuzca sahibini koruyor yani saldırıyor, bence erkek bebeklerdede aynı sorunu yapıyoruz... nedense toplumumuzda erkek bebekler daha az kucaklanıyor, daha cesaretli olmaları bekleniyor, bence en doğrusu aynı mantık üzerinden bol sevgi ve güven duygusu verip sonrada sosyalleşmesini sağlamak... kreşe başlama yaşı hakkında değişik söylentiler var kimi anne 2 yaşın çocuk için idael kimi annede 3 yaşın ideal olduğunu söylüyor benim bebeciğim henüz 4 aylık olduğundan annelik içgüdülerim neder henüz bilmiyorum, (her uzmanda bu konuda farklı konuştuğu için annelik içgüdülerimizi dinlemek zorundayız sanırım).. yalnız burda sosyalleşme kısmında yapılan hata birden bire olmuş olması, eminim yavaş geçiş olsaydı bu sorunlar hiç yaşanmazdı... geldik ana kuzuluğu olayına onun sınırlarını zorlayıp cesaretlendirmek annenin görevi değil (ben değil uzmanlar öyle diyor), anne hep korumacı davranırken, babaymış sınırları zorlatan (baba yoksa, onun yerini alan baba-rol model, amca, dayı, dede vs.), örneğin anne parkta aman dikkat et oğlum düşersin derken, baba dahada yükseğe tırman dermiş.. benden bu kadar :))


gunesulus

merhaba 

sizi çok iyi anlıyorum. çok benzer zamanlardan biz de geçtik çünkü. 
arkdaşlara çok katılıyorum azar azar orada kaldığı süreler arıtılırsa çok daha faydalı olacağını düşünüyorum. 
bir de onunla vedaşlamadan çıkmak da çok negatif etkiliyor. 
ben de birkaç gün gerçekten sürükleyerek bırakmıştım. ve aynen sizin gibi hislere kapılmıştım. 
belki de hazır değildi ama belki de ben hazır değildim :) 
aslında bu konuda birkaç yazı yazdım son dönemde.. bizim maceralarımız bunlar tabi. herkesin hikayesi farklı oluyor.. 
umarım sizinki de yakında adapte olur okula mutlu bir şekilde 
çok sevgiler
gunes




Cevaplamak için Üye ol