Doğum-çocuk sonrası normal hayata geri dönüş

sayna soruyor: 10

selam arkadaşlar,
doğum sonrası eski hayatına ne kadar geri dönebildiniz? tabi tamamiyle bu mümkün değil ama duruma ne kadar zamanda adapte oldunuz? doğum öncesi ve sonrasının iyi ve kötü yanları neler?
ben 36 yaşında ilk bebeğimi 4 ay önce dünyaya getirdim. şuana kadar yaptığım ve sahip olduğum en güzel şey diyebilirim. ancak şöyle bir sorun var: bebiş gece-gündüz aklımda:) şuan çalışmıyorum ve bir müddet daha çalışmıycam. işim çok yoğun çalışmayı gerektirdiğinden bir müddet için böyle bir yolu tercih ettik. şimdiye dek çok yoğun bir şekilde hep çalıştım. şimdi birden hayatımı tek bir kişiye endeksleyip evde oturunca devreler karıştı:) hem durumdan çok memnunum (bebeğimle rahatça ilgilenebiliyorum). hem de bazen kafayı sıyırma noktasına geliyorum.  dışarı çıkmak, başka şeyler de yapmak,sosyalleşmek istiyorum, ama olmuyor. hem imkan yok (burda yalnızım, arkadaşlarımın hepsi izmirde kaldı,ailem orda vs.) evde kalınca da sıkıntıdan yedikçe yiyorum :) doğumda almadığım kilolar şimdi geliyor.tek sosyalleşme alanım nurti kaldı. konuştuğum tek kişi de bebiş ve eşim.eskiden bakımlı ve sosyal bir kadınken şimdi tam tersi oldum. ve işin kötü yanı bu durumdan kurtulmak için bir çaba da harcayamıyorum.
sizler nasıl aştınız doğum sonrası bu psikolojiyi?
belki bir çeşit iç dökme oldu bu yazı ama şuan bu konuda knuşabileceğim sizden başka kimse yok:) fikirlerinizle bana destek olursanız sevinirim...


48 Cevap


coffetea

benim kızım 3 yaşına girecek,aynı şeyler...
bankadan istifa ettim. eve kapandım ,yalnızlık cabası,bebeği 5 dak.bırakacak kimse yok,eşim akşam geç geliyor.

keyifli olan bebeğime kendim bakmam asla bi pişmanlık duymadan her anını yaşadım...ama yalnızlık kısmı berbat... memlekete  tayin istiyoruz 1 yıldır beklemedeyiz.. ozaman herşey süper olacak bana...ama kuşum da büyüdü zaten yarımgün kreşe başlayacak,geçen dönem de kısa bi süre gitmişti.

zamanla daha kolaylaşıyor, ama bizim tayin çıkmak zorunda o umutla yaşıyorum...
işe de geri dönme planlarındayım artık şu kesin ki 2 yaşı atlattıktan sonra evde olmuyorrrr.ama tabi akşam 9da çıkılan bir işle de olmyor...  :(  
evde durmayın tabi bol bol gezin, eş erken gelsesa eve ,
spora gidicektim,yazıldı m ona bile gidememiştim  


kuzusum

Kendi durumumu yazsam ancak bu kadar olurdu sevgili sayna :)) Aynı durumdayız üstelik benim bebiş 10 aylık olmaz üzere. Eylülde işe döneceğim o zaman bir şeyler değişir belki. Azıcık toparladım gerçi. Saçımı kestirdim, diyetisyene gitmeye başladım. Hatta geçen gün ayak tırnaklarıma oje bile sürmek geçti içimden. Gerçi sadece geçti, uygulama yok :)) Demek istediğim bir yerde bir şekilde toparlıyoruz yoksa sonu yok bu durumun.
 Bebeğinle sağlıklı günler.


happypipek

ben 6 ayda anca kendime geldim. o da iki oje surmek biraz daha bakimli gorunmek vs. sanirim hicbir zaman eskisi gibi okunmuyor. ama ben kizim buyudukce daha rahatliyorum. kendisi oyalanmaya basladi biraz biraz. bende evde yapabilecegim kadar sosyallesmeye calisiyorum. su an 4 ay zor bana gore. ne tam oturabilir. ne iletisimi vardir. sabir arkadasim. kimisi buyudukce zor diyor. ama ben tam tersi diyorum.


ipekkusgoz

Hikayemiz benziyor.Ben de 36 yaşımın içindeyken hamile kalmıştım.36 yaşımı bitirdikten 2 ay sonra da doğum yaptım.Benim bu kadar geç kalma sebebim çok sevdiğim ve çok çalıştığım işimdi. Hatta oğlumun 1.yaş gününde açtığım anı defterine patronum' bu kadar geç aramıza katıldığın için annen hep beni suçladı ' diye yazmış.Neyse bu ayrı bir başlık konusu.Ama ben bu kadar iş bağımlılığıma rağmen 32.haftada izne çıktım.Hatta öncesinde aldığım yıllık iznim bir haftalık bayram tatiliyle de birleşince tam bayram olmuştu bana.Çok stresliydi işim.Ben sürekli birileriyle tartışmak, birilerine laf anlatmak ve bir şeyleri yetiştirmek zorundaydım.Çok korktum bu stresten bebeğime zarar verecek diye ve fiziksel olarak iyi olmama rağmen doğum öncesi iznimi tam kullandım.Doğumdan sonra bir gün patron aradı ve izin sürem bittiğinde dönüp dönmeyeceğimi, iznimi uzatıp uzatmayacağımı sordu. kesin bir dille döneceğimi söyledim. Çünkü bunun 16 haftası da birdi +6 ayı da.Ve öyle hissediyordum ki geri dönüşü ne kadar geciktirirsem o kadar zor olacaktı. Bir tek bebeğimi sağdığım sütleri biberonla içirme alıştırmaları sırasında ümitsizliğe kapılır gibi oldum ama sonra bilmem kaçıncı biberonla almaya başlayınca 2 ay 3 haftalıkken işe döndüm.Ha çok mu iyiydim, değildim tabii. Hala haftada 4 gün çalışıyorum 3 gün oğlumlayım.Geçmiş yılların fazla mesailerinin geri dönüşü bu şekilde oldu bana. Ama benim de kendime baktığım söylenemez.Benim de uzun, kıvırcık saçlarım vardı ama artık toplanacabilecek en kısa boydalar.Ama genel olarak şikayetçi bir durumum yok.Galiba çocuklu hayatın böyle olduğuna inandırdım kendimi.Tabii ki haftada 4 gün de olsa varolan iş hayatı psikoljimi dengeliyor sanırım. 


hip

Ben de ayni sikintilari yasadim fakat tek farkla ben kendimi bol bol sokaga,alisveris merkezine atiyordum.Avm gezmenin en kotu yani insanin elinin bos donmemesi:)Birgun hava sartlarindan dolayi falan cikamazsam o gun kafayi usutuyordum.Arkadaslarin dedigi gibi en guzeli disarda uyumaya alistirmak.Benim ki gunde iki uyku uyuyor.Ilk uykusunda ben de dinleniyordum cunku sabahin korunde kalkiyordum(halen oyle kalkiyorum).Uyanir uyanmaz yemegini yedirip kendimi sokaga atiyordum. ikinci uykusunu arabada veya pusette uyuyordu.Uykulari  bu sekilde duzenli hale gelmeden onceki zor uyudugu donemlerde,mamasini yanima alip daha erken disariya atiyordum kendimi cunku bebek arabasinda daha iyi uyuyordu.Bu sekilde bu kisi gecirdim.Bu kadar gezmeme ragmen yine de konusabilecegim,beraber gezebilecegim bir arkadas olmadigi icin cok bunaldim.Bu kis icin daha guzel planlarim var.Oglumu haftada birkac gun krese verip,spora gitmeyi ve kendime zaman ayirmayi dusunuyorum.



mezguashe

33 yas 2 aylik bebek, istanbulda 2. Yilim zaten kimseyi taniyorum... Dogumdan once de karsida calistigimdan iste edindigim tum arkadaslar karsida. Butun gun evdeyim aslinda iznim bitmek uzere ise donunce topuklu ayakkabilarima donecegimi ve kendimi hizli toparlayacagi da biliyorum ama daha cok kucuk kopru trafigiyle o kadar saat ayri kalmak icin cok erken. Ama boyle de 2 gunde bir dus almaya zor vakit bul, saclar kece gibi taranmadan baglanmis, ustte ter kusmuk sut kokan kiyafetler hatta memeler iyilesmedoginden acikta... Disari cikayim desem bi tane ustume olan kiyafetim yok ne hamilelik oncesi kiloma donup eski kiyafetlerimi giyebiliyorum ne de aldigim 25 kilonun son 7si kaldigindan hamilelik kiyafetlerimi giyebiliyorum. Her disari cikisim bir stres. Zaten duz ayakkabidan da nefret ederim! Pfff kendimi buldum sizde. Ayni zamanda dogum yaptigim bir tanidigi her gorusumde kendimden utaniyordum full makyaj verilmis kilolar tiril elboseler saclar yapili... Sadece ben bu kadar carpildim gibi dusunup cok uzuluyordum AMA anlasilan o ki hepimiz ayniyiz... Sevinsem mi uzulsem mi bilemedim...


turkuazz

kilolar - eve kapanma-uykusuzluk üçlüsü doğum sonrası depresyonumun nedeniydi.15 aylıkken oğlum işe başladım ve mecburen toparlandım.Bir de kilom normale yaklaşınca bir stil danışmanından yardım aldım.çok faydasını gördüm.hala da görüyorum.yine de bence çocuk sonrası normal hayata dönüş diye  bir ihtimal yok :)


oykm_08

işe döneli 1 ay oldu, yeni yeni toparlıyorum kendimi iş arkadaşlarım çenemden bıkacaklar yakında ((: daha çok erken sizin için ama yaz aylarındayız daha özelliklke sabah ve akşamüzeri yürüyüşlerine çıkın bebeğinizle çok iyi geliyor eşafman+ tişört + güneş gözlüğü çok cool gösteriyor (: ayrıca herkes size hayran kalacak bebeğinizle görünce emin olun.. ben de çok dert yanardım ve hala ara ara yanıyorum aynı nedenlerle ama sonra düşünüyorum isteyip de sahip olamayan çabalayan çok kişi var diyorum, allah'ı gücendirmemek lazım..


ece_g

ne kadar da çok aynı durumda anne varmış,ben maalesef beylikdüzündeyim size uzağım,evi yakın olanlar mutlaka buluşun ben de buradan bir nurti annesiyle buluştum şimdi yenileriyle de tanışacağım,çocuklu annelerle biraraya gelmek iyi oluyor.

Ben artık bebek kitaplarını bıraktım sevgili sayna,aynı anda 3 tanesini okuyordum bebeğim ilk doğduğunda biri tuvalette biri salonda biri yatak odasında,anladım ki hepsini boşver çocuğun zaten seni yönlendiriyor ve annenden ya da arkadaşlarından öğrendiklerin daha iyi..geçen gün gittim ahmet ümit in son kitabını aldım çok da sürükleyici bebişimi uyuturken elime alıyorum beni başka yerlere götürüyor sna da tavsiye edderim son çıkan best seller lardan edin daha zevkli :)


asyaperi

ben de kızım dogdugu gun bırdaha hayatmızın eskısı gıbı olmıcagını anlamıstım ılk 4 ay dedıgınız gıbı kılolar uykusuzluk gaz sancıları endıselerle gectı esımle elele bıle tutusmadık dıyebılırım sonra bırgun evde otururken dedımkı kendı kendıme dur bakalım ılk cocuk doguran sen degılsın sonda olmıcaksın karsında dunyanun en gusel seyı uyuyor ve sen onu dunyaya getırmek ıcın nasıl emek verdın sımdı yanında ve sen onu bahane ederek saldın kendını gıttın toparlan dedım once kızım uyuduktan sonra esımı aldım karsıma kapattım tv yı bılgısayarı acık acık konustum onunla onu cok sevdıgımı toparlanmaya ıhtıyacım oldugunu onu cok ozledıgımı ve bana destek olmasını ıstedım oda bunu beklıyordu sanırım ertesı gun aldım kızımıda koydum pusetıne gıttım evımın yakınlarında bır kuafore sacımı boyattım kestırdım manıkurumu yaptırdım  evet kılolarım tam olarak gıtmemıs olabılırdı ama bende gıttım butceme gore kılolarıma uygun bırkac sey aldım ustume basıma suan kızım 20 aylık hergun suslenıp puslenıp kocamımı karsılıyorum hayır ama en azından haftada bır aksam bırbırımız vakıt ayırıyoruz kızım uyuduktan sonra fılm ızlıyoruz arada kızım uyanıp fılmın yarım kaldıgıda oluyor olsun dıger gun dıger yarısını ızlıyoruz yasadıgınız sey cok normal sadece kendınıze bıraz vakıt ayırmaya calısın ve hayatınızı artık bebegınızle bırlıkte kabul edıp onunla olan bır yasam programı cızın ve en onemlısı esınızle aranızdakı bagı koparmayın konusun anlatın yardım ısteyın



Cevaplamak için Üye ol