Duygusuz muyum - Hazır mı değilim?

nurturia soruyor: 10

Üyenin kendi isteğiyle ya da kurallara aykırılıktan dolayı üyeliği sonlandırılmıştır.


34 Cevap


fistikcik

Hem Tiara'nın dediği gibi annenizin yasını tamamlamamış olmak, hem de ona en çok ihtiyaç duyduğunuz bir dönemde yanınızda olmayacağınızı bilmek bu düşüncelere sürüklüyor sizi. Bunları dile getirmeniz onlarla başa çıkmanın ilk adımı... Doğru yoldasınız, korkmayın. Naçizane tavsiyem, annenizin yaşına yakın (yani sizden biraz büyük) ama kafa dengi bir hanımla ahbaplık etmeniz. Özellikle bebek doğduktan sormak isteyeceğiniz milyon tane şeyi ona sorabilirsiniz. (Tabii Nurturia'yı da unutmayın !).
Nereden bulacağım o arkadaşı derseniz, çevreniz en az 8 kişi büyüyecek zaten :
http://pratikanne.com/2012/03/anne-olmak-arkadas-cevresini-8-kisi-buyutuyormus.html#more

Doğa herşeyi o kadar iyi düzenlemiş ki... Doğum ve hemen sonrasında emzirme sırasında salgılanan hormonlar sizi bebeğinize aşık edecek. O zamana kadar "aşk" sandıklarınızın yaşadığınız duygunun yanından bile geçmediğini anlayacaksınız. Oksitosin hormonu üzerine biraz araştırma yaparsınız neden bahsettiğimi görebilirsiniz.


ceyla

cevapların hepsini okuyamadım.

bende süpriz bir hamilelik yaşadım plansız ve daha 9 aylık evliydim
.teste çift çizgiyi gördüğümde sevinç ve mutluluktan çok hazır değilim duygusu bol endişe vardı.aylar geçip karnım büyüdükçe hamileliği çok sevdim tabi bebeğimide :) ama bende bebeğimle fazla konuşmazdım anlatacak şey bulamazdım :) sevgi sözcükleride fazla yoktu dilimde .endişelerim korkum ve hazır değilim duyguları hep vardı. ama bazı şeyler ters gidip btün gün yatmam gerektiğinde bebeğimi kaybedceğim korkusu bin kat daha fazlaydı.bebeğimin sevgisi herşeyin üstünde şimdi. ve zorluklara rağmen hamileliğimi bebeğimin yalnız benim olduğu günleri çok özlüyorum :)

her insan her kadın farklı kişilikler yaşanmışlıklar farklı dolayısıyla hissedilenler farklı.kendinize ve bebeğinize zaman verin hamileliğin tadını çıkarmaya bakın zira bebeğini sevmeyen anne yok yersiz endişelere suçluluk duygusuna kapılmayın

sağlıklı mutlu huzurlu bir hamilelik ve sağlıklı bir doğum dilerim...


selencem

Ben de aynen hissiz gecirdim hamileligimi. Tekmeler hosuma gidiyordua ama anne sefkati filan duymadim. Dogumda hissetmeye basladim anca lohusa depresyonum sirasinda maalesef gene az hisseder durumdaydim, ama simdi onu dusununce bile kalbim pir pir atiyor. Standart olmak zorunda degilsiniz, herkesin farkli surecleri var, endise etmeyin :)


domer

Kızıma hamile kaldiimda aynı duyguları yasadım doğduktan 2ay sonra ancak jeton düştü bende de ama sonra cevremdeki neredeyse herkese göre gördükleri en özverili en sabırlı en sevgi dolu anne oldum kızım 4,5yasindayken oğluma hamile kaldım ve bişeyde bı anne olmama ragmebnyine hissiz depresif bı hamilelik geçirdim anlarının hormonlar beni bu hale getiriyor yoksa hislerle bu isin alakası yokmuş doğumda gerekecek eşyaları bile gorev bilinciyle aldimama şimdi cocuk magazasiina her girdikler yenidogan kıyafetlerine bakıp bayiliyormm yani bu hisleri yada hissizligi sana veren şey hormonların bence sende her anne gibi anne olunca anliycaksin hayirlisiyla bebeğini kucağına Alman dileklerimle..


batuhanuras

diğer arkadaşlara katılıyorum geçecek bu duygular yerini çok büyük bir aşk alacak inanın...ben hamileliğim boyunca o heyecanı duymadım, görmediğim bişeyi nasıl severim deyip durdum, hatta doğumdan sonra bebeği kucağına alıp ahh bütün ağrılarım geçti diyenlere halen şaşkınım...bebeğinizle vakit geçirdikçe bağlanacaksınız ;)

 



babu

Bence sorunuzda 2 ayri konu var:

1- annelik duygulari: ben bastan itibaren cok heyecanlanip daha once oyle olanlarin yapay oldugunu dusunsemde pek bir anac olanlardanim ama sizinkinin aksine cok ugrasilmis ve umit kesilmisken gelmis mucize bir bebekti. Bununla beraber etrafimda hamileligi boyunca ve dogumdan soraki ilk aylarda bile hic bir sey hissetmeyen arkadaslarim da var. Kuzenim bir ara o kadar cok aslinda istemiyorum tedirginligine girmisti ki esi onu soyle teselli etmisti sonunda 'basta beslemeydi, uykuydu derken ne oldugunu anlamayiz, 1 yas civari sevimli oluyorlar ilka ki severiz, daha buyuyunce sevmezsek unv.ye kadar disimizi sikariz, baska sehre gondeririz' elbette bunlar herkesin aslinda boyle olmayacagini bildigi sakalardi. Elbette simdi kizina bayiliyor kuzenim ve cok iyi bir anne ama hic bir zaman da hayatindan cocugu icin vazgececek bir anne olmadi ama olmak da gerekmiyr.

2- annenizin kaybindan sonra guclu olma mucadelesiden dolayi duygularinizi kaybettiginiz endisesi. Bebekle ilgili heyecan duymamaniz bunu gostermez bence ama boyle bir soru varsa zihninizde buyuk ihtimalle gerceklik payi da vardir. Ben cok cok uzun zaman uzuntuyle basetme yolu olarak bastirmayi sectim. Bunun sonucunda eskiden cosku, duygu ve heyecan dolu bir insanken robota donusmeye basladim. Ben sunu gordum, gercekten aglamayan gercekten kahkaha da atamaz. Annenizle ilgili duygularinizi, endiselerinizi biraz rahat birakip, acinizi kabullenip yas duygunuzda sonraki asamalara gecmeniz gerekiyor sanirim. Dogumdan sonra onun yoklugunu daha cok hissetmeniz muhtemel. Bence de danisacak size sahip cikacak bir anne modeli bulmaya calisin. Akrabaniz yoksa bile Mesela bakici tutacaksaniz biraz ileri yasta olsun. Ya da yaslica bir bebek hemsiresinden destek alin.

Cocugunuz size bastirdiginiz duygulari mutlaka hatirlatacak ve sizi yasama baglayacaktir. Muhim olan hormonlarin ve uykularin karmakarisik oldugu ilk donemi biraz kolaylastirmak.

Bebeginize saglikla kavusmanizi dilerim.


jildando

bende yazamadan geçemeyeceğim.

benim kızımda çok istenilen, planlı bir hamilelik sonucu dünyaya geldi, oğlumda öyle ama ondaki duygular biraz daha farklı, yeri gelince onu ayrıca anlatırım.

Hamileliğim boyunca hergünümü sıradan bir gün gibi yaşadım diyebilirim, sadece karnımda büyüyen bir bebek vardı, arada tekmelerdi, hoşuma giderdi ama gözlerim falanda dolmazdı.
Zaten ben öyle çocuklarla süper anlaşan, çocuk görünce sevmeden duramayan biri olmadım hiç. Hatta bir yandan çocuk isteyip bir yandan da nasıl analaşacağım ben bu çocuk milletiyle diye de çok düşündüm.

Sonuç olarak normal doğumla kızımı doğurdum. Bu detay biraz önemli çünkü etrafımdan hep duyduğum, " evet doğum sancısı çekicen ama doğduğu anda hepsi geçecek" falan gibi özlü sözlerle doluydu kafam. Doğum anı kesinlikle kutsal olmalıydı vs.

Nitekim bende şöyle oldu. Doğum bitti, kızımı yan masaya alıp apgar testlerini falan yaptılar, bana da dikişlerim atılıyordu. Sonra benim işlemlerin hala bitmemişken kızımı kucağıma verdiler.
O an kafamda iki ayrı ses konuşuyordu diyebiirim. Biri ,duygusal olmalısın, hatta biraz göz yaşı fena olmaz, ay ne duygulandı, tabii kutsal bir an demeli herkes, vb. gibi şeyler söylüyordu.
Kafamdaki daha gerçekçi olanda, şu dikişler ne zaman bitecek. evet kızım kucağımda ama haliyle yeni doğmuş ne kadar güzel görünebilir ki, zaten sırtında da tüyler gördüm. kolumda ağrıdı acaba hemşireden almasını rica etsem ayıp mı olur? gibi o an ki gerçekliği anlatan laflar geçiyordu.
Oğlumda da bu anda ilk düşündüğüm amma beyaz oldu, kendi doktoruma ilk söylediğimde bu beni burda son görüşünüz oldu...
ama sonuç olarak, depresyona falan da girmedim, ilk günden itibaren oldukça mutlu ve huzurlu bir anne olarak hayatıma devam ediyorum.
herşeyden önce anladımki insanın kendi çocuğu bir başka oluyormuş, hala benimkilerle yaşıt olmayan diğer çocuklarla çok da iyi anlaşamıyorum. Ama benimkilerin yaş grubunu çözdüm onlarla aram gayet iyi.


CeylinSedef

Benim tecrubem de tam tersi sanirim. Ben de isteyerek hamile kaldim, o karmasik duygulara ragmen genel olarak hevesli ve duyguluydum. Sonra dogum gerceklesti, normal dogum yaptim, hem de epidural bile almadim. Bebegimi daha kordonu kesilmeden kucagima verdiler. Bu ani onceden hayal ettigimde bile gozlerim dolardi ama gerceginde bir anda kocaman bir bosluk hissettim. Esim dogum sirasinda her an yanimda idi, birlikte ikindik neredeyse, o da ayni seyi hissetmis. Amaa sonra, daha yarim saat gecmeden, anne oldum! Anne oldum derken, hemen tadini cikarmaya basladim degil, muthis bir sorumluluk hissi. Bebegim viklasa, saniye bekleyemiyordum ihtiyacini karsilamak icin. Onun korunmasizligi, bana ihtiyaci canimi acitiyordu. Artik tamamen bana yapisik, muhtac kucucuk bir varlik vardi. Annelik zevki sonradan basladi, baslarda sadece merhamet diyebilirim.  Onun ihtiyaclarini karsiladikca zevk almaya basladim. SOnrasinda da, zevk ile aciyi bir arada yasiyabilirsiniz. Mesela, Ilk haftalarda gogus uclarim yara oldu, cok canim aciyordu, bazen iskence gibi geliyrodu emzirmek. Ve bunun gibi baska sikintilar.. BUnlarin hepsini normal kabul etmek lazim sanirim. 


OLBEY

hamilelik basli basina bir karmasa. dogumdan sonrasi ondan daha buyuk karmasa.


hamileligimde super mutluydum, boyle biseyse hamilelik ben 5 tane daha yaparim diyordum. okumadigim kitap gezmedigim blog kalmadi bebek bakimi, annelik konularinin hepsine hakimdim. icimdeki mucizeye ise inanamiyordum.. allahim insanlar bir bebegi iclerinde tasidiktan tum bunlari hissettikten sonra hala nasil normal gozlerle hayata bakiyorlar diyordum.

dogumuma 2 ay kala saglik problemleri yasadim bi dunya terslik oldu. oglumu alacaklardi falan derken pek cok fedakarliklarla 38e kadar icerde tutmayi basardik. oglum dogdu ve ben hicbirsey hissetmedim :( icimdeyken herseyimdi, heyecanla beklemistim, odasina deli gibi ozenmistim, butun gun sohbet etmistik, tum hayatim oydu. simdi ne oldu boyle neden iki yabanci olduk, neden onu beslemek dahi istemiyorum, niye herkes bana veriyor, neden son durak benim, iki pispislayip neden kollarima birakiyorlar, of allahim tum ozgurlugum ellerimden kayip gidiyor, neden yaptim ki bunu kendime... neden neden neden.. 

bebegim 4 ayini bitirmek uzere ve ben daha onun varligini yeni yeni kabullenmeye basladim. 3 kisi olacagimiz fikri yeni filizleniyor kafamda. hala super keyif almiyorum ama en azindan artik surekli bizimle olacagi konusunda kendimi ikna ettim sayilir.

ozetle sunu anlatmaya calisiyorum. hamilelikte ne hissettigin bebegini ne kadar sevecegini belirlemiyor. elbetteki onceki yasadiklarin belirli bir birikimdir ama bu durum tamamen hormonal. sonrasi da oyle. sanslisin bebegin yaz bebegi olacak. acik hava insana yasama sevinci veriyor. simdiden sonrasini dusunme. ben hep super anne olacagim diyordum simdi koca bi enkaz gibiyim. 


sedaozkan

Olbey, benzer şeyleri hissediyoruz. Benim de hamileliğimin 3. ayı bitti 4. aya girdik. Tabii ki bebeğimi çok seviyorum, varlığı beni mutlu ediyor. Ama daha yeni yeni adapte olmaya başladım. Adapte oldum diyemiyorum. İlk zamanlar, acaba annelik bana göre bir şey değil miydi? Hata mı yaptım böyle bir karar vermekle? gibi düşünceler kafamı çok kemiriyordu. Ancak şu anda bunlar azalmaya başladı tamamen adapte olduğumda geçicek diye düşünüyorum.
  Sevgili slnkaa, hamileliğinde yaşadığın bu duygular normaldir ancak doğumdan sonra da "kucağıma aldım dünyam değişti" hissiyatına kapılmazsan endişelenme. Dürüst olmak gerekirse, ben de o duyguları yaşamadım. "Eyvah, ne yapacağım ben şimdi?" oldum. Evime sürekli gelip giden misafirler, değişen hayat düzenim, herkesin mıç mıç oğlumu mıncıklaması, ah yavrum canım torunum diye etrafta gezinen sevgi pıtırcıkları sinirlerimi ziyadesiyle bozuyordu.
  Annelik duygusu sanırım zamanla katlanarak büyüyen bir duygu. Akışına bıraktım. Şu an daha mutluyum.



Cevaplamak için Üye ol