calisan anneler evden nasil cikiyorsunuz?

Ben salonda oynarken öpüp ben işe gidiyorum, akşam parka geleceğim diyordum. Sonra 2-3 dakika oyalanıp dikkati bende değilken çıkıyordum. Kapıya gelirse işkence ediyormuşum gibi geliyordu... Şimdi yeni bir yöntemimiz var. Sabahları eşim beni metroya bırakıyor, artık oğlumuz da geliyor. Arabada bana el sallıyor ben inerken. Gene de arada ağlama-kaçma kaçınılmaz oluyor.

Biz de yaklasik olarak Selen gibi yapiyoruz. Onlar da benimle cikip parka veya dolasmaya cikiyorlar annemle.evde kalir ve ciktigimi gorurse cok uzuuyor, bacaklarima sariliyor gitmeyeyim diye :(

biz kapıdan el saalayarak çıkıyoruz biz gidiyoruz akşam gelicez diyoruz. sabiha paktunanın  anne işte adlı kitabında da böyle diyordu , sakın kaçmayın hatta o uyurken evden çıkmayın diyor , eline bir oyuncak verebilirmişiz gelince seninle bunu oynayacağız şeklinde. Güven duygusunu kaybetmemesi için bu önemliymiş. 

Benimki anneanne düşkünü olduğu için beni gözü görmüyor giderken. Fakat işten eve gelince sevinçten çıldırıyor :) Hemen kucağa atlıyor ve oyun oyun çekiştiriyor oyuncaklara zaten zevkle eller yıkanıyor ve halının üzerine uzanılıyor :) Zaten sabah 7 de çıktığımdan bazen de uyuyor oluyor hiç görmüyor. Alıştı herhalde :)

beni sabahlari giyinmis olarak gorunce el salliyor, sonra uzuldugunu belirten bir ses cikariyor. aksama eve gelecegimi soyluyorum, sonra tekrar el sallıyor, kesinlikle kacarak cıkmıyorum evden.

Bizimde anne-baba olarak sıkıntımız oldu biz çıkarken uyanıksak apartmanı yıkıyor, 3 kat alttaki bile seslerini duyuyormuş, sabah işe gideceğimi bildiğinden sürekli peşimde oluyor kucağıma gelmek istiyor başka kimseyede gitmiyor, evden çıkarken görürse kendi montunu işaret ediyor. anneannesinin kucağında kapı önünde ağlamaya başlıyor, akşam geleceğim diyorum el sallıyorum ama halen ağlıyor, aşağı inince camdan beni görüp gülmeye başlıyor o zaman artık rahatlıyoruz. genelde uyurken gitmeye çalışıyoruz.