bebeklerde-çocuklarda sinir.

Bizim kız da aynı anlattıgınız gibi.
genetigin onune gecebilecegimize inanmıyorum.
Erken donemde dogru-yanlıs disiplinini sozlu olarak vurgulayarak vermeye calısmak gerek diye dusunuyorum.
Kızım bu hareketleri benden de gormus olabilir tabii ki, ama eger her gordugunu kopyalıyorsa babasının bunca sevecen hareketlerini neden kopyalamıyor bilemiyorum.

bunların hepsi benim oğlumda da var birde istediği birşey olmayınca kendini yere atıp kafasını yere vuruyor :(

ilgisini dağıtmayı deneseniz?

Tuzluğu elinde gördüğünüzde tuzlukla hiç ilgilenmiyor gibi yaparak, ilgisini çekecek başka bir şey gösterirseniz tuzluğu bırakıp koşarak onu almaya gelir... Böylece başlayacak bir krize de meydan vermemiş olursunuz diye düşünüyorum... Ada için bu yöntemi denedik ve her zaman da başarılı oldu sonuçları...

hmm genelde biz de öyle yapmaya çalışıyoruz ama bazen neye kızacağı belli olmuyor. bir anda kızıyor. her zaman da bu yöntemi kullanmak mümkün değil. arada kendini yere atıp ağlıyor, o zaman ilgilenmiyoruz. sonra kalkıp kucağıma geliyor. biraz öpüşüyoruz, emiyor sonra geçiyor.
mesela yemek yedirmeye çalışırken anneme kızmış, telefonunu fırlatıp kırmış :(

şimdi ben böyle ukala ukala yazınca çok muntazam sakin bir çocuk yetiştirdiğimi falan düşünmeyin; oğlum 2 yaşın getirdiği hırçınlık ve "ben" duygusunu dibine kadar yaşayan bir çocuk. Ben sadece krizleri asgaride tutmaya çalışıyorum. Önceden kestirebildiklerime müdahale etmeye çalışıyorum. Dönemsel bir durum bu sonuçta. Adet öncesi sendromu gibi düşünüyorum.

Yapabilirim durumları boldur mesela Ada'nın; her şeyi kendisi yapmak istiyor; makul karşılanabilecek kısmına karışmıyorum; halletmeye çalışıyor, halledemediğinde bazen sinirlenip fırlatabiliyor, atmadan önce dikkatini dağıtma yöntemini deniyorum mesela. o daha uğraşma aşamasındayken başka bir şey bulup uğraşmaktan sıkıldığını sezdiğim anda ilgisini çekiyorum, elindekini alıyorum böylece. Ama bunu öğreninceye kadar ben de çok uzun zaman boğuştum bu hareketlerle.

Yemek zamanlarında da artık stres yapmıyorum; mama sandalyesinde kıpırdanmaya başladığı anda önünden tabağı alıp yere indiriyorum onu. Son zamanlarda tabakta kalan yemeği için ağlamaya başladı. Yemek istiyorsan gelebilirsin deyip tekrar oturtuyorum; kıpırdanmadan güzelce yiyor. Savaşmayı bıraktım onunla artık. O da yemekte problem çıkartmayı bıraktı.

Bir de üstümü çıkarmam, ayakkabımı giymem, bezimi değiştirtmem krizlerimiz var, onları da kandırabildiğimiz kadarını kandırarak- oyalayarak, olmadığı zamanda da ağlatarak yapıyoruz ne yapalım. Sınırlarını da bilsin; ben böyle davranırsam her istediğim olur aşamasına gelmesin durum.

evet aslında o sınırı korumak gerek. yani ne onun dediği ne bizim ama öğrenmemiz gerek zamanla..

merhabalar , kızımda tarif ettiğiniz krizler oluşmaya başladı, elindenbir şey alındığında  çığlıklar, kendisine  veya bize vurmalar, elleriyle yeri dövmeler yada bir şeyle uğraşıp beceremediğinde fırlatmalar..Arkasından uf oldu deyip elini öptürüyor ya da bize vurduysa gelip cici yapıyor...2 yaş sendromuna çok benziyor ama henüz 14,5 aylık bir bebek için erken değil mi?