İki çocuklulara bir soru?

tubavekizlari soruyor: 10

ben küçük kızımı ihmal ettiğimi düşünüyorum. büyük olan üzülmesin derken küçüğü ihmal ediyormuş gibi hissediyorum. böyle düşünen başkaları da var mı?


18 Cevap


aytul79

ilk zamanlar öyle hissetmeniz çok normal. küçük olanın uyku saatlerindeki zamanı büyük kızıma verimli bir şekilde kullanarak onu da ihmal etmedim. bunu da ona ziyadesiyle hissettirdiğimi düşünüyorum. şu an çok rahatım. ikisi arkadaş gibi gayet güzel oynuyorlar. darısı başınıza.


dincelay

Benim büyük gerçekten büyük ve okula gidiyor o nedenle bütün gün küçükle ilgileniyorum ve akşam da büyükle. Gene de bana büyüğü ihmal ediyormuşum gibi geliyor . Sanırım vakti eşit dağıtsak bile böyle şeyler hissedeceğiz. Ben işe başlayınca ikisini de ihmal ettiğimi düşüneceğime eminim mesela:((


mimicha

iste annelik denen sey bu .. ben ikinciye hamileyim dogum yaklastikca korkularim dahada artti.. suan hamileligin verdigi yorgunluktan bile bazen onu ihmal ediyorum .. oyle zamanlarda bile yuzune baktikca aglayasim geliyor .. bu konuda esimle cok zit dusuyoruz ona gore hersey yerinde ve yeterli cok abarttigimi dusunuyor .. ben ise herseyin en fazlasini vermek istiyorum tum anneler gibi, yapamadigim zamanlarda icimi bi yetersizlik duygusu kapliyor .. bebis olunca ruh halm ne olcak hic bilmiyorum :(


aslidenizcan

mimicha bebek olunca da bebeğe bakıp acıycaksın çünkü o sütünü içip uyuycak sen büyüğe hizmete devam ediceksin çünkü büyük küçüğü hırpalamak istiycek ilgi göstermezsen hatta göstersen bile ama  sen ikisini de çok sevdiğini biliceksin ve ilerde onlar da birbirini çok çok sevicek diye için rahat olucak ;)


mimicha

insallah kolay bi donem olur aslidenizcan ..
ben normalde gucsuz bir insan degilim ama cocuklar soz konusu olunca asiri duygusal bir yapim var .. oglum dogdugunda yaklasik 2 ay lohusa depresyonu denen olayi yasadim, o zaman cok yalnizdim ve cevremde esimden baska bana yardim edip beni anlayacak kimsem yoktu .. simdi doguma annem gelicek yaklasik 2 ay bizimle kalicak ona cok guveniyorum ama ogluma guvenemiyorum ..
2 yas sendromundanmi yoksa hamileligimi hissettigindenmi bilmiyorum cok cok degisti .. benim butun korkum bu yuzden .. surekli kucagima gelmek istiyor, oturuken bilekucagimda oturmak istiyor herseye agliyor, son  3 haftadir tirnaklarini kestirmek istemiyor(gece uyurken kesmek zorunda kaliyorum) banyoya bayilirdi simdi asla yikanmak istemiyor yani cok zor bir donem geciriyoruz ..birde bebek gelince bu yasadiklarimiz dahada katlanicak ve ben ogluma yetemiycem diye cok cok korkuyorum :(  insallah hersey cok daha guzel olur ve tum korkularim bosunadir ;)



tunaras

Yalnız degilmisim, sagolun:)


cano

bende aynı şeyi düşünüyorum bebeğim doğmadan önce hep acaba kızımı ihmal edecekmiyim diyer düşünüyordum ama oğlum doğduktan sonra kızımın yanında çocuğu sevemiyorum kızım uyuduğundada ev işlerine bakıyorum .kızım 3 yaşına girecek oğluşumda doğalı 5 ay oldu ama kıskançlığı arttıkça artıyor devamlı üzerine çıkıp öpüyor anlatıyoruz olmuyor sabrım tükendi artık akşama kadar anne anne devamlı hiç durmuyor .çok yordu çok tüketti beni  .gerçekten tükendim .onunla devamlı ilgilenmekten oğluşumu hep ihmal ediyorum


tubavekizlari

cano seninle birebir aynı şeyleri yaşıyoruz galiba, yoruldum yıprandım, pes etmek üzereyim. cırtlak bir anne oldum çıktım


aslidenizcan

mimicha aynııı benim kızım hepsini yaşadım. hamileliğim o kadar stresli geçti ki çocuk kesin huysuz olur falan diyordum. ilk çocuğumda ben de her gece deli gibi ağlıyordum aslında rahatlama ağlamasıydı ama deli gibi gözümden yaş fışkırıyordu. ikinci de hiç te öyle olmadı lahusa depresyonu gibi bişi yaşama lüksüm de olmadı sanırım. yaralar bereler iyileşince haldır haldır iş güç o yesin bu sütün içsin uyusunlar vs derken zor bi iki ay geçti. ama ikinci çocuğa tepkim daha farklı oldu. birinci de daha duygusaldım ikinci de daha coşkuluyum evde iki çocuk birden daha güzel . daha neşeliyim . birinciye olan aşkım da depreşti aaslında o farkedemesede . soracııma birnicide uykusuzluktan geberirdim. ikinci de uykusuzluğun ne olduğunu bildiğimden o kadar dokunmuyo. biraz da alışkanlık oluyor bu zorluklara, o yüzden ikinci daha kolay derler ya bence kolay diil, eziyete alışmak bu :)) ama iyki de ikinci olmuş . belki de hep evdeyim diğer hayatımı unuttum o yüzden de bu tek hayatım oldu alıştım bilemiyorum ama gerçekten çok daha güzel bişey iki çocuklu olmak . sık dişini bi kaç ay vücudun doğumdan sonra kendine gelsin sonra hem büyüğe hem küçüğe yetersin. Aslında büyük te yetmediğinden diil paylaşmak istemediğinden huysuzluk yapıyor yoksa inan tekken bu kadar çok üstüne düşmüyordum kendi kendine oynardı. neyse çok konuştum umarım içini rahatlatmışımdırım biraz :))


mimicha

aslidenizcan takipteyim seni :)) .. ilkinde ayni seyleri yasamisiz, birden bire hayat degisiyor ve o kadar zor adapte oluyoruz ki o hayata depresyonda bu nedenle oluyor sanirim .. oglumu emzirirken sebebsiz aglardim gozyaslarim bebegimin uzerine dustukce dahada cok aglardim, ben nasil anneyim diye :) simdi ayni gunleri yasamaktan cok cok tirsiyorum cunku bebekden cok kucuk veledim korkutuyor beni .. sanirim 2 yas sendromu birde + hamilelik cocuklarida anlamak lazim aslinda ..



Cevaplamak için Üye ol