çalışan annelere soru

benim bıdıklar 4 yaşındalar ve 1 yaş ve sonrası nerdeyse 2,5 yaşına kadar devamlı ağladılar yakama yapıştılar merdivenleri yalın ayak çıktıklarını biliyorum bana ulaşmak istedikleri için peşimden koşuşturdular ağlayarak şükür geçti o dönemler :)

Ben bebeğim üç aylık olunca çalışmaya başladım.7. ayımızı dolduracağız,Doğum izninde gelenimiz gidenimiz çoktu,hep evde birileri vardı,şimdide evde bakıcımız sürekli durmakta,onun haricindede babaannemiz,bakıcımızın kızı sürekli uğramakta.Ve tabi herkes onunla oyun oynayıp,gezdirmekte,keyfi cok yerinde olduğu içinde benden ayrılırken hiç ağlamıyor,kapı açıldığında merakla nereye gidiyorum diye bakıyor.Ben eve geldiğim zamanda bana sarılıyor, sadece karnımı doyurup uyuyana kadar beraber oyun oynuyoruz,kendi işlerimi o uyuyunca hallediyorum.
Ya daha cok küçük olduğundan bilemiyor,veya keyfi ben gidincede yerinde olduğu için sorun çıkarmıyor..
Sevgilerimle..

Benim kızım da büyüdü fakat 2,5 yaşına kadar ağladı çünkü o yaşlarda birşeyleri anlatmak ve çocuğun kabullenmesi zor oluyor diye düşünüyorum.büyüdükten sonra gidipde geleceğinizi bildikleri için böyle bir sıkıntı olmuyor.içiniz rahat olsun zamanla geçecek bir durum bu...

Eğer uyanıksa kesin ağlıyor ve gitmiyim diye bana yapışıyor ama gece çok geç yattığından genelde o uyurken çıkıyorum sırf bu yüzden akşam erken yatırmaya korkuyorum sabah erken kalkmasın diye

bende sabah anneanneye götürüyorum onlar oynarken kaçıyorum farketmiyor yoksa evden çıkmam mümkün değil zaten sonrasında telefon edip konuşuyorum işe geldim filan diye ama umrunda olmuyor.

aslında kesinlikle işe gittiğini söylemek gerekiyormuş. uyurken veya oynarken kaçmak iyibişey değilmiş. bende her sabah söylüyorum gerçi benim oglum cok minik henüz ama.

anlamıyor sanırım gittiğimi ama yinede söylüyorum. anlayınca ağlamalar baslıycak sanırım, işte o zaman daha kötü olucam muhtemelen.


hala sabah onu bırakıp işe gitmeye alışamadım ben. alışılıyormu onuda bilmiyorum???? 3 ay oldu işe başlayalı.  suçlu hissediyoum kendimi çok fazla

benim kızım gün geçtikçe daha zor ayrılmaya başladı benden, özellikle son bir aydır bağımlılığı arttı bana karşı..İşe giderken en baştan beri( 4.ayında çalışmaya başladım) işe giderken işe gidiyorum ama öğlen gelicem ya da akşam 16.30 da gelicem diyorum, bana bye bye yaptırıyor ablam ( o bakıyor) , öpücük verdiiriyor ama artık az da olsa suratını ekşitmeye muhakkak benim kucağıma gelmeye çalışıyor, ama henüz kandırılabilir durumda ( gel bobiye bakalım camdan  diyor ablam ya da anneye el sallayalım vs)..Sanırım daha da zorlaşacak durum..oysa hani cee lerle , saklambaç oyunlarıyla sizin yok olup tekrar ortaya çıkışınıza alışması sağlanabilirmiş diyorlar, o kadar oynamışızdır ki onları ,hala da oynuyoruz...

bakıcımızı cok seviyor bende begeniyorum aslında ama yinede içimdeki sesi susturamıyorum.
şimdilik tepki vermiyor gidişime. 9 aylık çünkü daha.  sanırım büyüdükçe farklı şeyler yasıycaz

herkese teşekkür ederim.

1 yaşından sonra çocuğun ağlaması gerekiyor. Eğer sizinle arasında doğru bir bağlanma ilişkisi kurmuşsa, ağlaması sağlıklı olanı. Ama güven ortamında bulunuyorsa, sizin yokluğunuzun uzunluğunu fark etmeyecektir. Çünkü oyuna dalmış bir bebek için 5 dk ya da 8 saat yok olmuş olmanız fark etmez; zaman mefhumlarının olmadığı söyleniyor :)

Ben gideceğimi söylüyorum ama o oynarken çıkıyorum. Zorla bana el sallattırmak için kapıya kadar getirttirmek anlamsız geliyor. Bu sefer de sanki "Senin ağlaman önemli değil, ben istediğimi yaparım" dermişim gibi oluyor. Hoşlanmıyorum.

1 yaşından sonra yürümeye vekonuşup derdini anlatmaya başladıkça, senden bağımsızlaştıkça daha rahat olacaksın. Eskiden aklımdan çıkmazdı, ama şimdi bazı zamanalr hayretle kızımın tamamen aklımdan çıktığını fark ediyorum.

Anneler tarihte, her zaman için çalışıyorlardı. Tarlada çalışan kadının o sıcağın altında bebeğini sırtına bağlayıp çalıştığını düşünmek, fazla iyimserlik olur. Hatta Ege bölgesinde anneler bebeklerini emzirirken, kokulu çiçeklerden yapılmış bir çelenk takıyorlarmış boyunlarına ki kendileri yokken bebek o koku ile kendini rahat hissetsin. Yani eskiden beri kadınlar bebeklerini bırakarak üretime katılıyorlardı. Bu hem bebek için, hem de anne için en sağlıklısı inanın. Ve ayrıca eskiden bebeklere kadınlar toplu halde bakıyorlarmış. Bebeğin birden fazla kişiye bağlanması bebeğin ve annenin psikolojik sağlığı açısından en iyisi. Bebek babasına, bakıcısına, anneannesine, dedesine ya da evdeki 2 yaş büyük abisine veya evin köpeğine bağlanabilir. Annenin yeri her zaman ayrıdır elbette ama çocuk ne kadar çok kişiye bağlanırsa, kendini o kadar güvende hissedecektir.

Gönül ister ki 1 yaşına kadar çocuklarımızla kalalım,  1 yaşından sonra yarı zamanlı çalışabilelim. Babalar da çocuk bakabilmek için izin alabilsinler ve bizler gönül rahatlığıyla bebeğimizi babasına emanet ederek işe gidebilelim. Ama ne yazık ki kapitalist sistem bir yere kadar yumuşayabiliyor :) Her insan kendi koşulları içinde büyüyor ve kimse bu nedenle anormal olmuyor. Ben de bir çalışan anne çocuğuyum ve bundan her zaman gurur duydum. Sizin oğlunuz da sizinle gurur duyacak ileride.

Benim oglum 10-11 ay civari bana resmen cok kotu davrandi bir ay kadar. Kucagima gelmiyor, agliyordu. Meger işe gittigim icinmis. Simdi ona gidecegimi ve aksam donecegimi soyluyorum. Bye-bye yapiyoruz ama kapida degil. Kapiya gelirse agliyor, gerek yok. Bu arada babaya cok duskun, esim evde calistigi icin cok yakinlar. O gidince cok agliyor, bazen kacmak zorunda kaliyor. Biraz da cocuga ve duruma gore davranmak gerekiyor sanirim.