çalışan annelere soru

annederya soruyor: 10

merhaba, çalışan annelere benim sorum.  sabahları evden çıkarken bebeğiniz ağlıyormu? yoksa kabullenmiş şekilde sadece seyrediyormu?


31 Cevap


chroma

Ben de özledim :(
Akşam kapıda beni gördüğü zaman ki gülüşü, heyecanı, çığlığı tüm yorgunluğumu unutturuyor bana.


annederya

evet çığlıklarla karsılanmak kadar güzel bişey olamaz bencede

bazen düşünüyorum, hayatta kim seni bu kadar sevebilir ve sen kimi bu kadar cok seveblirsin

cevabı sadece oglum

( umarım eşim okumaz bu yazıyı:))))


ceyll

benim kızım anlamayacak kadar kucuk sabahları beni ugurlarken kapıya bakıcı getiriyor birlikte bana bay bay yapıyorlar. beni gorevlendiriyorlar "annesi hadi sen calıs gel bakalım" diyor bakıcı. Ama 1 yasından sonra asıl tepkisini gorecegim. Gorevlendirmeyi arkadasımdan duydum ve deniyorum bakalım işe yarayacakmı. Arkadasım her gun işe giderken bakıcı ile beraber kızı "anne 2 ekmek 5 yumurta al gel" diyor, sanki kendi eliyle gorevlendirmiş gondermiş gibi oluyor bu yuzden genelde ağlamıyor.  Kesinlikle o gormeden cıkmamaya calısıyorum o gondersin beni diye. degilse kaçtıgım terkedildigi gibi cıkarımlara varabilir, simdiden alıssın. Cok zor çalısan anne olmak:(( evde işten dolayı yarımsın hep aklında birseyler var, işte evden dolayı yarımsın aklın bebeğinde...


annederya

evet hep yarım yasıyorum gibi geliyor

bazen nefes almak için eşime bırakıp 1-2 saat alışverişe gideyim diyorum. ama hiçbişey anlamıyorum gittiğimden.  kalbimde hep oğlusum var. sanki bi parcam evde kalmış gibi kosa kosa gidip geliyorum

cok acayip bi hismiş.

sizde de öylemi?


CokBilmis

O his gitgide azalıyor.


Şu anda kızım 20 aylık ve bazen işten, hayretle, kızımın aklımdan çıkmış olduğunu fark ediveriyorum.



annederya

ama sonucta 1 veya 2 saatlik bir yogunluktan bahsediyorsunuzdur.

tüm günden değil di mi???


lopikcim

 iread sormayın hep aynı sanırım, kuaföre gitmek zorunda olduğumda  defalarca tel açıyorum eşime, yedi mi, uyudu mu? Ama çok yorulduğumda da eşime dırdır ediyorum sosyal hayatım sıfır diye ( oysa o bana' gitme mi diyorum sana ben bakarım' diyor) Ama güven vermiyor ki insana, iki kaşık verip yemedi bu diyor, uykusu geldiğinde saatlerce uyutamıyor vs vs..


CokBilmis

Elbette, tüm günden bahsetmiyorum. Ama yine de koşa koşa eve gelme durumu, sürekli evi düşünüp meraklanma hissi yavaş yavaş azalıyor. 


Mesela artık iş çıkışı oyalanıyorum, arkadaşlarla yemeğe gidiyorum, spora vakit ayırıyorum, akşamları anneme bırakıp çıkıyorum, haftasonları babasına bırakıp işlerimi hallediyorum.

Ama 1 yaşından önce bunlar hayal gibiydi. Aklım hep evdeydi, içimde hep bir eziklik hissi vardı, burnunun direğinin sızlaması nedir anlamıştım o dönemde. 1 yaşından sonra 3 ay bana yapıştı. O dönem de zordu. 15. ayından sonra rahatladı, ben de rahatladım. 18. ayında yavaş yavaş konuşup, bana gününü anlatmaya başladı; iyice rahatladım.

Bir de ben tuvalet konusuna takıntılıydım; kimseye altını değiştirtmek istemiyordum. 1 yaşından sonra kakasını söylemeye, 18. ayından sonra da çişini az yapmaya başladı (günde 2 bez değiştiriyorum). O zaman daha da bir rahatladım.

Yani diyeceğim o ki; bebeğin her bir bağımsızlaşma adımı, annenin bağımlılık hissini biraz daha azaltıyor. Zamanla rahatlayacaksınız tabii ama kötü haber: Zamanından önce ne yaparsanız yapın rahatlayamayacaksınız :)


selencem

Ben de zorla da olsa her hafta bir adet sosyal aktivite yapmaya çalışıyorum. En kolayı öğle yemeği oluyor, zaten işteyim. Ama 2 haftada bir bir akşam arkadaşlarla yemek de yiyorum. Yoksa çok daralıyorum. Genelde cuma akşamını tercih ediyorum, nasılolsa ertesi gün beraberiz diye :) Cokbilmis, sanırım 18-24 aydan sonra daha kolaylaşıyor. Konuşabilmek çok önemli, ben o günleri sabırsızlıkla bekliyorum.


nisa06

benimki el sallıyor öpücük atıyor.büyüğü de öpmeden yollamaz beni.



Cevaplamak için Üye ol