neden yalnız kalamıyor?

mrloyku soruyor: 10

merhaba sevgili anneler...


kızım yarın 7ayını dolduruyor.sorunumuz yaklaşık 10 günden bu yana bana aşırı derecede bağlanması:( mama hazırlamak için 5 dakikalığına mutfağa dahi gidemiyorum:(arkamdan ağlamaya başlıyor, kapının arkasına emekleyip geliyor ve ben gelene kadar gözyaşlarıyla ağlıyor:( alıştırmak için biraz ağlattım :( ama olmuyor.alıp yanımda götürüyorum.mama sandalyesinde oturmuyor, yere indiriyorum hemen gelip bacaklarıma tutunuyor, tabi ben de hareket edip işimi yapamıyorum :( hatta babası varken bile ben odadan çıkınca ağlıyor.burada yalnızız ailelerimizden kimse de yok.ne yapacağımı şaşırdım.yemek ve temizlik yaparken çok zorlanıyorum.uyku saatlerinde de yetiştiremiyorum.sizce bu durum geçici mi?


10 Cevap


tiara

bebeğiniz ayrılık kaygısının doğal olarak yaşandığı bir döneme girmiş. bu normal ve geçici bir durum. henüz nesne sürekliliği yok, yani gittiğinizde döneceğinize emin olamıyor. yavaş yavaş öğrenecek. ce-e oyunu oynayın bol bol böylece nesne sürekliliğini öğretmek için bir adım atmış olursunuz, başka odaya geçerken onunla konuşun, şarkı söyleyin, ki sesinizi duysun, orada olduğunuzu bilsin, şarkı söyleyip kayıt yaparak odasında çalabilirsiniz. yavaş yavaş kaygısıyla başa çıkmayı öğrenecektir.


puleri

6 aylıkken biz de aynı sorunu yaşadık, ayrılık kaygısını yani.. Salonda arkamı döner dönmez ağlamaya başlıyordu. Ben de Tiara gibi ce-e oyununu öneriyorum. Bizde işe yaramıştı. Salonun kapısından kafamı uzatıp uzatıp ce-e diyordum. Bir de onun olduğu yerden her cıkışımda "mutfaga gidiyorum ama geleceğim" , " 2 dakika sonra yanındayım" gibi seyler soyledim. Böylece geri doneceğimi söylediğimde anlamaya başladı.


ozlemada7

Benimki de oyleydi,moral bozmak gibi olmasin ama hala oyle,mumkun oldugunca yanimda goturuyorum,alismadi hala bir dk.bile kalamiyor yalniz


sunkey

Tracy Hogg'un eski programlarını izliyorum, hazırlık  olsun diye :)

Bir bölümünde annesine aşırı derecede bağlanmış, aynı odadayken bile ten teması olmadığında kaygı yaşayan 8-9 aylık bir bebek vardı. Tracy de sürekli konuşmayı ve iş yaperken yürütecine bindirmek yerine (çok ağlıyordu anneden koptuğu için yürütece bindiğinde) yerde bırakmayı, anneye dilediği zaman ulaşabilmesi gerektiğini öğtülüyordu . Zamanla bebek düzelmeye başladı. E tabi ki bu bir tv programı belki böyle pat diye çözülmez ama umarım sizinki de  çabuk çözülür.


CokBilmis

Demek ki kızınız son 10 günde zihnen bir gelişim göstermiş: Artık annesinin kendisinden ayrı bir varlık olduğunu, gidebileceğini ve dönmeyebileceğini anlayabiliyor.

Muhtemelen akşam uykularında da sorun yaşamaya başlamışsınızdır.

Bunun adı "ayrılık kaygısı" (separation anxiety).

Bu konuda yapılan tek öneri: Ayrılık kaygısı yaşayan bebekle ayrılığınızı olabildiğince azaltın şeklinde. Yani ağlamaya bırakmanız bu kaygısını daha da tetikler. Ne kadar yapışık yaşarsanız, o kadar erken ayrılır sizden. Ne kadar zorlarsanız zorlayın, ayrılmayı kabul edecek yaşa gelene kadar ayrılmaya böyle tepki verecektir.

Sizin için "Mutfağa kadar gitmiştim ama?" olsa bile, onun için siz yok oldunuz. Annesi onun tüm özbakımını sağlayan insan. Anne yoksa, o da yaşımını sürdüremez. Böyle anlatınca ben bile korktum ayrılıktan :)

Yavaş yavaş azalarak kaybolacak bu tepkiler.

Mutfağa bir battaniye serip, mkutfakta işiniz olduğunda beraber gidin. Tezgahta yapacağınız işleri yerde bebeğinizle beraber yapın. Ocakta filan işiniz olduğunda bebeğinizi sırtınıza bağlayın.

Çok zor bir dönem. Yaşarken insan çıldırıyor. Ama tahmininizden çok daha kısa sürüyor (yaşarken pek de kısa gelmese de). Sonra insan özlüyor o günleri. Benim dana artık öptüğümde elinin tersiyle yanağını siliyor, nerde kaldı yapışık günlerimiz? :)




ZeynepYenice

maalesef bizde de durum aynı, hatta geceleri bile aynı, memede uyuyor horul horul yatağına yatırdığım an basıyor çığlığı, hakikatten sorluyor hem gece hem gündüz sanki ablamızda hiç böyle olmamıştı yada çok çabuk unutmuşum o günleri :)
Gündüzleri aynı odanın içindeyken bile ten teması mutlu ediyor onu.
umarım çok uzun sürmeden atlatırız bu ayrılık kaygısını, yoksa tuvalate gitmek bile çok zor.


ema

Oğlum 10.ayını doldurdu halen durum aynı.Her gittiğimde söyledim anlattım ama arkamdan ağlıyor bende tuvalete bile yanımda götürüyorum öğrettim ona çiş çiş diye şimdi banyonun önünden geçerken çiş diyor:)))


sunny

Benim kızım 21 aylık ama hala yapışığız. Ama bir yere gitmek için ananesine bıraktığımda gayet keyfi yerinde oluyor arkamdan ağlamıyor. Ben olduğumda yapışığız ,3 yaşına kadar çok normal bence bu durum..Keyfini çıkarın derim.



fistikcik

Nergiskokusu güzel özetlemiş... 15 sene sonra "Anne benimle birlikte yürüme yolda, arkadaşlarım görsün istemiyorum !" sözünü duyup şok geçirdiğinizde bu günleri arayabilirsiniz :))


mrloyku

yorumlarınız için çok teşekkür ederim.anladım ki sorunun çözümü bol sabır...


Cevaplamak için Üye ol