nE kadar dogruyuz?

merbor soruyor: 10

meraba sevgili anneler..Ben paranoyak yada rahatsiz anne olarak falanmi tanimlamaliyim acaba kendimi..hatri sayilir derecede pimpirikli oldugum dogru..aslinda mesela okuduklarima bakacak olursam normal gibi gorunuyor bu hallerim..fakat bendeki sIkInti surekli bebegime karsi kendimi eksik hissetmek..surekli okuyorum,herseyini en dogrusunu yapmaya calisiyorum her konuda..zaten son derece bilincli bi insan oldugumu dusunuyorum fakat bunun derecesi ne olmali sizce?? ben herhangi birseyi gec ogrensem niye daha once okumadim ogrenmedim,neden boyle yapmadimki bebegime diye kendime kahrediyorum,kendimi sucluyorum..ay cok yorgunum oglum bi uyu artik yaa vs gibi 40 yilda bir yaptigim soylenmelerden sonra kendimi cok sucluyorum..kimselerle gorusmek istemez oldum duzeni bozulacak,yada istemedigim seyler yapacaklar vs diye biyere cikamiyorum..hele ki annemler ve kayinvalidemler gorusmeyi hic hic istemiyorum cunku resmen cocuga saldiriyorlar..korkuyor,urkuyor,agliyor,ellerini sapur supur opuyorlar..surekli kucakta tutmak istiyorlar..cildiriyorum..ama en onemlisi ben bukadar herseyini mukemmel yapmaya calisirken( ki ben evimi bile temizleyemiyorum aman yalniz kalmasin yada ses olur uyanmasin diye) nedenhala kendimi eksik ve suclu hissediyorum..nekadar uzerine titremeliyiz sizce cocuklarimizin???ya da ben napicam bu surekli konusan beyinle:(((

Bu soruyu cevapla

21 Cevap


sltn_sultan

yazdıklarınızı okuyunca klasik olarak çoçuğunuzun ufak olduğu düşüncesine kapıldımki öleymiş:)) genelde 3 5 aylarda bebeği olunca daha taze anneler herşeyin en mukemmelini isterler keza bu hep böledir ama o dönem bu en üst seviyedir..loğusalıktan da kurtulmamış oluyoruz bu aylarda ve ne kendimize ne de çoçuğa yettiğimizi farkedemiyoruz..bence kendi fikrim hoş görün bazı şeylerin üstüne bu kadar gitmeyin anane babane sevsinler torunlarını tutsunlar kucaklarında çoçuklar o kadar çabuk büyüyolarki sonra sevmek için fiske yiyorsunuz kaçıyorlar koklatmıyorlar..kendi dünyanıza çekilip kitaplarla boğuşmak yerine sosyal takılın derim mesela anane gelir toruna bakar koklaşırken siz ev işlerini yaparsınız veya babane gelir torunu uyutrken siz çamaşırları hallledersiniz duş alırsınız bir çay yapar dedikodu yaparsınız..kocanızın ufaklığını anlatır kıkırdarsınız..bence bir an önce silkelenin ...


bcos

bu zamane annelerinin laneti.... herşeyi doğru yapma takıntımız ve sürekli eksiklik hissetmemiz... birbirimizi coşturuyoruz, forumlarda sürekli yazıp yazıp duruyoruz... ben bunu yaptım, sen yaptın mı? O bunu yaptı, ben yaptım mı?? Eksiğim var mı? Araştırmadığım birşey kaldı mı?? O yöntem senin bu yöntem benim dönüp duruyoruz... En iyi anne, en iyi eş, en iyi çalışan...

Nereye kadar? Çocuklarımızı delirtene kadar mı? bir dur demek lazım buna.. bir durup dinlemek, dinlenmek lazım... yanlış olsun bazı şeyler de, ne çıkar?? sürekli üzerine titreyip mükemmeli aramaktansa doğallığın izi olsun üstlerinde.. sağlıklı olduğu sürece azıcık şımarık olsa ne olur mesela? kucakta tutulmuş olsa, bir gece geç yatsa, kaşığın ucuyla ağzına gizli gizli dondurma süren bir dedesi olsa mesela? Hiç elleri öpülmemiş bir cocuk olmasından daha iyi değil mi?
 
Biraz daha rahatlık, bence bebeklerin ihtiyacı olan şey bu....


mert_mert

açıkçası ben oğlum 3 aylıkken akşamları çay börek yapar parka giderdik ..o genelde uyurdu uyandığında kucağımızda tutardık sonra yine uyurdu filan..ben çoçuğum oldu diye hayatımda değiştirdiğim tek şey evi güvenilir hale getirmem ve işten ayrılmam oldu gerisi tüm hızıyla devam..misafir gelicekse gelir benim gitmem gerekirse giderim.haftasonu market bakkal pazar olucaksa olur yani hiç ertelemem ve çoçukda yanımda olur(eşimde tabi)..bazen 2 saat anneme bırakıp eşimle kahve içmeye giderdik ...öpme koklama mıncıklamaya zaten hiç itirazım yoktur heleki bu anane babane ise ..


neretva

Mutlu musunuz? Çünkü siz mutluysanız bebeğiniz de mutludur. O kadar. Eğer gezip dolaşmadığınız için mutsuzsanız e ne oldu şimdi o kadar sakınmak? Mutsuzluğunuzu hissetmeyecek mi? Hepimiz pimpirikliyiz, hepimiz paronayağız. Annelik, hiç bitmeyen bir kaygı hali. Ama buna ara vermek için bizim de nefes almaya ihtiyacımız var. Yoksa ilkokula giderken yastık mı bağlayacağız çocuğun her yanına? Anneanneler, babaanneler, dedeler yapıyorlar dediğiniz şeyleri. Ama birincisi öğrendiklerinizi onlara da aktarmaya çalışabilirsiniz. Bir de bırakın biraz şımartsınlar, bebeğinizin o tür sevgiye de ihtiyacı var, sizin disiplinli sevginize de. Ara sıra evden çıkın, ara sıra düzeni bozulsun, farklı ortamlarda uyumaya alışsın mesela. Siz ondan ayrı da çıkın, gezin, dolaşın. Sağın sütünüzü verin büyüklere baksınlar. Rahat bir nefes alın.

Unutmayın, siz bebeğinizin sahip olabileceği en mükemmel annesiniz, çünkü onu canınızdan çok seviyorsunuz.


turkuazz

böyle davranmak sizi yormuyor ya da germiyorsa devam edin,bebek küçükken öyle hissediyor insan.Ben oğlum 6 aylık olana kadar kimsenin kucağına almasını istemiyordum,7 aylıkken dışarı çıktım babanneye bırakıp,döndüğümde büyük teyze mama yediriyordu,öyle garipsedim ki benden başkasının onu doyuruyor olmasını(15 günlükken oğlum başbaşa kaldık,9 aylık olana kadar kimse yoktu yanımızda)..hatta ilk 3 ay adını sorduklarında içimden ''adını ne yapacaksınız o benim bebeğim,bir parçam '' diyordum ..zamanla geçiyor,büyüdükçe sizin de bebeğin de ruh hali değişiyor.Dışarıya,sosyal hayata ihtiyaç duyuyor iki taraf da.


Çok fazla okumayı kendim için zararlı buluyorum şu anda,her yazar her ekol farklı şeyler söylüyor,kimi asla anneyle yatmasın diyor kimi asla yanınızdan ayırmayın diyor..o sizin bebeğiniz,içgüdüleriniz söylüyor doğru olanı.

ve evet mar,mükemmel diye bişey yok:)



fistikcik

Diğer arkadaşlara katlıyorun, ek olarak şunları belirteyim isterim. Bebeklerin düzene, uykuya ihtiyacı olduğu kadar şefkatli akrabalara, anneanne, babaanne, dedeye, eş dosta, dünyayı keşfetmeye, yeni yerler ve şeyler görmeye de ihtyacı var. İlk 3 ayda sadece kendi içlerine dönükler, bu yüzden bu yazdıklarım ilk 3 ayda elzem olmayabilir. Ama bebeğiniz artık 3 aylık olmuş, tam sosyalleşme zamanı. İçinizdeki pimpirikli sesi bebeğinizin buna da ihtiyacı olduğunu kendinize tekrar ederek susturabilirsiniz.

Şu an konuşmuyor bebeğiniz, ama konuşunca ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız. Eve dedesi gelince sevinçten deliye dönüyor kızım. Bazen gün içinde eline telefonu alıp "Dedee" diyor. Bunlar önemli şeyler. Bebeğinizin dış dünyayı keşfetmeye, ona sevgi ve ilgi veren başka insanlarn varlığını da bilmeye ihtiyacı var. Kucağa almalarında hiçbir sakınca yok. Alışır diyenler uyduruyorlar. Şu an kucağa alınmak onun ihtiyacı. İstemediği anda zaten belirtir bunu.
Bırakın çevreniz bebeği sevsin, siz de biraz dinlenin. Dışarı çıkmak size de iy gelecektir.


MCA

bcos78+1

hele ki birbirimizi coşturma konusunda süperiz:)


ipekkusgoz

eylül aynın annelik sanatı dergisinde Gülüş Türkmen 'bilinçli annenin tuzağı, bildikleri mi ' başlıklı bir yazı yazmış.Son paragrafından bir kaç cümle yazabilecek kadar vaktim var ancak.

''Bencil,tatminsiz,mutsuz bir nesil yetişmesine farkında bile olmadan önayak olan,çocuğunu hiç üzmediğine inanan,kendini çocuğuna adamış nice anneler var.Hepsi de okuyan, bilgi toplayan,seçim yapan anneler.İşte onlar için tuzak cehalet değil bilgi...Daha doğrusu,yarım bilgi,eksik bilgi,çarpık bilgi,kişiselleştirilmiş bilgi...''

 

İnsanın şapkasını önüne koyup düşünesi geliyor,değil mi?

 


asyasena

bende henüz yeni anneyim ama annemden tecrübeşiyim ben annemin ilk bebeğiydim köyde yaşamamıza rağmen benim üstüm başım hiç batmazdı çamurla oynayamazdım terleyemezdim evde oyuncaklarımla bile oynasam üstüm değiştirilirdi, bırakın gürültülü ortamda uyumayı ben loş ışıkta bile uyuyamazdım hala uyuyamam  ve sonuç alerjik bir bünye toz, çimen, yün, polen vs. doktorun anneme bu çocuğun mikrobada ihtiyacı var dediğini bilirim... ben bu nedenle kızımın üzerine titremekle beraber biraz rahat bırakıyorum ilk iki ayımızı temkinli geçirdik 60. gün sokağa çıkmaya bir başladık neredeyse hergün sokağa çıktık birtek sokakta oynayan komşu çocuklarının yüzüne ve ellerine dokunmalarına izin vermedim ama sevmek isteyen sevdi kucağına almak isteyen aldı... yüzünün öpülmemesini istedim öpmediler... gündüzleri salonda kanepede müzikle sesle konuşmalarımız arasında uyuyor ama gece odasında yatağında uyuyor.. yani sevgili anneler bebeklerimizi korumaya çalışırken belkide gelecekte hoşlanmayacakları şeylere sebebiyet veriyoruz ama tabi annelikte başka birşey ona yetememe korkum var benimde bu nedenle şu sıralar ingilizcemi geliştiemeye çalışıyorum, daha çok okuyorum ama yine de korkuyorum ya sorduğu bir soruyu yanıtlayamazsam diye... anneliğin sınırı yok ama mutlu olmaya çalışın o mutluysa gerisi teferruat :))


merbor

oncelikle hepinize tesekkur ederim..sizlere yurekten katiliyorum..zaten buyuzden bunu paylasmak ve fikir almak istedim..tabi kendime soz gecirebilir ya da yapmak istediklerimiz hayata gecirebilirsem..kucak konusunda simarmasindan korkmak diil benimki..ben 2 ay boyunca bebegimi kucagimdan hic indirmedim uykusu bile kucagimdaydi..cunku o oyle istedi..simdi ise yine ne zaman istese nekadar istese hep kucagimda..ama dogdugu ilk gunden beri aile buyukleri surekli kucaklarinda sevmek istediler,bide hadi simdi sen al sira sende hadi biraz daha ver diye uzun uzun hic indirmeden kucaaklarinda sevmek istediler..bu esnada ben sinir krizi geciriyordum tabiiki..bir antipati olustu o gun bugundur kucaklarina aldilarmi ki en cok ta aile buyukleri deli oluyorum...bide sigara icen insanlar olduklari halde ellerini yikamayi yeterli buldular fakat ilk gunlerden itibaren hep yuzune yuzune yakin mesafe konusarak sevdiler yine deli oldum..ben herhangi bsy soylesem ki her ne konuda olursa olsun bozuldular,surat astilar,biz boyle buyuttuk bsy olmadi ne olacakki dediler,saygi duyduklari cok cok az oldu...bende haliyle boyle sinir kupu bir anne haline geldim..surekli elestiri,surekli bi alinganlik..lohusa benmiydim onlarmiydi bilemedim..zaten 5. gunumde de hepsi birden gittiler...o gunden beri esin oglum ve hep yalnizdik...daha 40 i cikmadan disari cikarmami istediler.40 ini beklicem dedim...babalar gunuydu 20 gunlukken cikardik kimse kirilmasin diye...40 i ciktigindan beri surekli bize hadi gelin cikin gelin niye gelmiyorsunuz baskisi...usandim..diyorumki siz cikin gelin ne zaman istiyorsaniz sevin torununuzu..ama yok illa her ortama sokacam cocugu..yani bunlar dogdugundan bu yana yasadiklarimiz...simdi simdi artik bizi anlamaya ya da en azindan tepkimizden oturu israr etmemeye basladilar ki buda artik iliskilerde sogukluga kadar gitti ne yazikki...ben lohusalik sendromumu atlatamadim...cunku esimden baska kimseye nazlanamadim..kimse anlamadi,anlayisli davranmadi..benim en cok istedigim sey aslinda cocugumu rahat buyutmek..ama dedimki birazcik serpilene kadar izin verin,biraz buyusun serpilsin,hic diilse bi 4-5 aylik olsun oper,koklar nasil isterseneiz seversiniz ama simdi bu zaman diil...ya aglicak dedigim halde kucaklarina alip aglattilar,bebegimi gozumun icine baktira baktira kucaklarinda tutup aglasin aglasin sesi acilir dediler,uyuyor dedim bagirarak konustular ki uyansin,uyutuyorum uyumak uzere dedim gelip tamamen uyandirip uykusunu actilar...yani anlicaginiz beni deli ettiler..ben zaten cok zor zamanlar geciyordum..butun bunlardan sora ki( zaten yapimda evhamlilik var) iste boyle oldum..belki ben cok abarttim cok gordum belkide gercekten yaklasim cok yanlisti...bilemiyorum gercekten...tek istedigim biranonce silkelenip kendime gelmek..yani aile buyukleri disinda kucagina almak istryen biri oldugunda azcik tedirginde olsam bazi zamanlar rahatsiz olmuyorum,alin kucaginiza tabiki diyorum..hatta bazi kisilerin gelmesi ve onu kucagina almasi ve o anda bana bikac is yapacak zaman yaratmasi hosuma da gidiyor ama aile buyuklerine hala alisamadim..diyorumki mesela elini emiyor surekli oyuzden elini opmemeye calisin..kolunu bacagini opun..inadina sapsup opuyorlar..ne yapmaya calisiyorlar anlamiyorum..benim kendi annem ilk zamanlar cok tepki veriyordu..simdilerler beni daha anlayislar karsilamaya baslamaya..artik o aldiginda kucagina eskisi kadar rahatsiz olmuyorum..ama kayinvalidem konusunda henuz asamadim bu sIkIntIyI..POffffffffffffffffffffffffffffffffff niye boyle oldu bilmiyorumki...simdiden ben ek gidaya kati gidalara gectigimde buyukleri nasil kontrol edicem onu dusunuyorum mesela..ya da odul ceza yontemiyle buyutmek istemiyorum cocugumu ama biliyorumki hep oyle sevecekler nasil yapmayin dicem yada saygi gostericeklermi buna..resmen en cok hayalini kurdugum seyler benim stresim olmaya basladi...doktora falanmi gitsem acaba :((((( yine cok uzun yazdim sanirim...



Cevaplamak için Üye ol