nE kadar dogruyuz?

merbor soruyor: 10

meraba sevgili anneler..Ben paranoyak yada rahatsiz anne olarak falanmi tanimlamaliyim acaba kendimi..hatri sayilir derecede pimpirikli oldugum dogru..aslinda mesela okuduklarima bakacak olursam normal gibi gorunuyor bu hallerim..fakat bendeki sIkInti surekli bebegime karsi kendimi eksik hissetmek..surekli okuyorum,herseyini en dogrusunu yapmaya calisiyorum her konuda..zaten son derece bilincli bi insan oldugumu dusunuyorum fakat bunun derecesi ne olmali sizce?? ben herhangi birseyi gec ogrensem niye daha once okumadim ogrenmedim,neden boyle yapmadimki bebegime diye kendime kahrediyorum,kendimi sucluyorum..ay cok yorgunum oglum bi uyu artik yaa vs gibi 40 yilda bir yaptigim soylenmelerden sonra kendimi cok sucluyorum..kimselerle gorusmek istemez oldum duzeni bozulacak,yada istemedigim seyler yapacaklar vs diye biyere cikamiyorum..hele ki annemler ve kayinvalidemler gorusmeyi hic hic istemiyorum cunku resmen cocuga saldiriyorlar..korkuyor,urkuyor,agliyor,ellerini sapur supur opuyorlar..surekli kucakta tutmak istiyorlar..cildiriyorum..ama en onemlisi ben bukadar herseyini mukemmel yapmaya calisirken( ki ben evimi bile temizleyemiyorum aman yalniz kalmasin yada ses olur uyanmasin diye) nedenhala kendimi eksik ve suclu hissediyorum..nekadar uzerine titremeliyiz sizce cocuklarimizin???ya da ben napicam bu surekli konusan beyinle:(((


21 Cevap


ezgiceylin

ilk bebeğimde dediğiniz şeyin fazlasını yaşadım babasıyla bile paylaşamadım resmen o uyuduğunda başında bekledim döner nefes alamaz diye.ama hep eksiktim öyle hissediyordum herşeyi mükemmel olmak zorundaydı ve olmazsa ağlıyordum örneğin banyosunu yaptırırken canını acıtsam onu uyurken bırakıp lavoboya gidip gelsem uyanmış olsa kendime saatlerce kızıyordum...............................taki o gün gelip 2.bebeğim için hastaneye yattım ağlaya ağlaya doğumda bile kızımı düşünüp tek kaldı diye agladım halbuki annem gözü gibi bakar...zorunlu 3 gün ayrı kaldım ayrı yattım çok agladım hemde çok agldım. hatta dikişlerim açıldı kalktım hastanenin dşına kızımı görmeye çıktım diye..

bazen istemeden bu huyumuzdan vazgeriz..evimde 2 bebekle yalnız kaldım inanın küçük kızımı uyutup evde bırakıp büyük kızımla binanın altındaki bakkala kızıma kraker almaya gittim gitmek zorunda kaldım...ve evde uyuyan meleğime hiç birşey olmamıştı...yavaş yavaş anladımki huylarımdan mecburen vazgeçmek zorunda kalmışım .

şimdi küçük kızım kendi kendine uyuyan ve insanlarla iletişimi daha iyi olan bir çocuk.neden mi çünkü ona diğer insanları keşfetme fırsatı verdim ve her koşula alıştı annesiz uyumaya anne olmadan durmaya kendi kendine mutlu olmayı ögrendi.keşke ilk bebeğimide böyle büyütseydim


CokBilmis

Bir yerlerde bir hata yaptığınızı düşünüyorsanız, o çok konuşan beyniniz size doğrusunu da söyleyecektir, eminim :)


ozgu_naz

bunun sonu yok ki.hergün yeniden yeni bişi öğreniyoruz.elbette çocuklarımızın üzerine titremeliyiz ama evham çok ta doğru değil.başlarda bu hataya düştüm ama gördüm ki hep benim tepkilerime karşılık tepki veriyor.düştüğünde hemen bana bakıyor ben ay diyorsma ağlamaya başlıyor.ilk 1 sene önlükleri bile pırıl pırıldı aman yemek dökülmesin aman pis olmasın diye.ama sonrasında özgür bıraktım ve şuan yemeğini kendi yiyiyor.onun için iyi ve şevkatli bir anne olmaya gayret ediyorum.uyku saatlerine dikkat ediyorum evet.ama buna uyucam diye de asosyal olmuyorum.rahat olmanızı öneririm.


pinarsultan

Bende uyurken nefes aliyor mu diye basindan beklleyenlerdenim. Alti ay boyunca evden disari cikmadim, haftasonu gezmelerimizi kabusa ceviririrdim. Aman usudu, sicakladi, terledi vs. diye. Simdi oglum 2 yasinda cok sukur. Arkama donup baktigimda ben sadece kendime yapmisim. Bu zaman zarfinfa bu evhamli halimle, hic disari cikmadim, mutlu olmak icin surekli yemek yerdim. 85 kiloya ciktim emzirirken daha da kilo aldim. Sonra bir yerde gecen sene anladim ki aslinda hayati bebegime de, esime de en cokta kendime de zehir etmisim. Siz ne yaparsaniz yapin, Hic birsey mulemmel olmuyor, olamiyor. Siz elinizden geleni yapiyorsunuz zaten. Siz mutlu oun sadece. Inanin siz kaygili olursaniz bebeginizde kaygili bir cocuk olur, guven eksikligi gelisir. Bunlari soyluyorum cunku bende fazla fazla tecrube ettim.


irmiksmum

Siz yaninizda kimse yok diyorsunuz bende hep buyuklerr yanimddaydi o yuzden 6 gunluk brbegimle sokaklara attim kendimi ya evde kalip sinir olacaktim yada disari cikip rahatlaayacktim. Kiizmin kirkini sehir disinda cikardim, tum emzirmeleri magaza kabinlerinde, tum altini degistirmelerini avm lerin emzirme odalarinda , tum uykulari ya arabada yada pusetinde gerceklestirdim yataginda uyudugu sayilidir oyle diyeyim. Simdi siz dusunun hangisi dhaa zor sezeryanli dikislerimle ve minicik yavrumla evimde dinlenemedim. Ama noldu migrostaki teyzler elini optu daha buyuk cocukla elledi hicde bisi olmadan hastalik nedir bilmeden buyudu 4 aylikken bir dugune gittigimizde davul zurna sesinde kucagimda uyaya kaldi su anda 2 yasindda glin gorunki ne sesde ne aydinlikta uyur birde cocugun yapisi var bu kOnuda etken olan tabi.

Demem o ki rahatlayin gezin disari cikin. Mumkunse. Deniz knarinda yuruyus yapin havaalrar artik cok uygun bn kozmonotu giydirirdim10 gunlukkken oyle dolasirdim. Evde guvende oldugunu bileiginiz bir yerdede birakip dusa da girin o kadarcik aglasa hic bisi olmaz. Ailelerinizlede bu kadar guzel bir sebeb yuzunden aranizi acmayin derim. Cocuklar herkese mutluluk veriyor birde bakan sizseniz ne olursa olsun ne yaparlarsa yapsinlar sizin dogrulariniz sizin kurallarinizi ozumsuyor. Bebeklerimiz uzerlerinde bizim takildigimiz kadar etkileri yokmus zamanla anliyor insan.



merbor

coook cok haklisiniz...artik bizimde disariya cikma sosyallesme zamanimiz geldi..ya aslinda butun paranoyakligim ailelerden oldu ama asmak gerek..noldu sanki iyice gerginlik,stres herkeste bi afra tafra...e yine huzurumuz yokki boyle...en azindan herseyine oluruna birakip biraz daha rahatlamak lazim...ya aslinda bendeki sorun belkide bu diil tamamen ailelerle yasanan tatsiz seylerin etkisi..cunku biz libya daki savastan canimizi zar zor kurtarip esimle buraya geldigimizde ailelerle kalmak zorunda kaldik bi sure,onlarla fazla hasir nesir olduk ve ciddi problemler yasadik..ve ben sanirim sogudum herkesten..ailede olsa yapilan haksizliklar unutulmuyor...elimizde olsa esimle baska sehire bile tasinmayi dusunduk...simdi buna imkan yok tabi...oyuzden artik eskiyi unutmaya calismaktan ve herseyi oluruna birakmaktan baska care yok...


ipekkusgoz

http://uzuncorap.com/2012/09/17/ilk-bebegini-bekleyen-anne-adaylarina-11-tavsiye/

Başlık biraz alakasız gibi gelebilir ama maddeler sizi biraz rahatlatacak gibi geldi bana.

 


anneoldum

Herşeyi zamana bırak.Dısarı cıkmak istiyosan çık,misafir davet et,babanne anneanne dede sevsin rahatca öpsün alıssın bebeğin ve bebeğini güzelce emzir.Onun bu hallerinin tadını cıkar.İşinide yap yemeğinide yap bırak bebek sana ayak uydursun sen ona değil.Nasıl alıstırırsan öyle gider.Yeni anne olan herkeste bizde de oldu bu endişeler ama sadece kendini mutsuz edersin.Bi süre sonra biçok arkadasa ese dosta ihtiyac duyacaksın.İletişimini sınırlama.


merbor

Bugun bemimle ayni gun dogum yapmis olan komsumu aradim ve aksamustu yuruyuse cikalimmi cocuklarla dedim btn gazagelmisligimle :)) ciktik..guzelce gezdik..evimizin etrafini talan ettik iyice...sonra kucakta uyuya kalan oglumla birlikte tekrardan evimize geldik..Guzeldi ve guzel bir deneyim oldu..hepinize verdiginiz cesaretten dolayi tesekuur ederim..


mezguashe

Merbor yaptığın ufacık gezi ne kadar rahatlatmıştır seni. Ben doğumumu kayınvalidelerin yanında yaptım. İlk 2 ay da onlarda kaldım. Meme uçlarım o kadar kötü durumdaydı ki istesem de insan icine çıkamadım odamda, hep göğüsler fora dolaştım. Bu arada kv gelen oldugunda sordu inebilir misin bebekle diye keyfim olduysa bebeği de aldım misafir karşısına çıktım yoksa deliye verdim istemiyorum dedim oturdum. O kadar da anlayışli insanlar. Ama bu onlarin da hata yapmayacağı anlamına gelmiyor. Sigara içip bebeği kucakladiklarinda degil ama başka bir zaman ay iyi ki bırakmışim sigarayı yoksa .... Diye anlattım. İkiletmediler çünkü direk hiç uyarmadım. Cep telefonlarını yakında gördükçe aldım uzağa koydum ben yapmaktan bıkmadım en sonunda bir gün telefonlarını arayıp bulamadıklarında kendim koyduğumu ve nedenini söyledim. Bunlari sadece kayinaileme degil kendi aileme de yaptım. Ama kucaklamalarına hiç kızmam kızamam benim torunum olsa ben onu yerim bile :) hatta şimdi bir aydır kendi evimizde ayrı sehirdeyiz keske her haftasonu gelebilseler cocuğum sosyallesse öpulse koklansa diye de düşünürüm. Geldik geleli her aksam yürüyüşe çıkmaya çalıştım evin etrafında kısa turlar yaptım arabasıyla, kanguruyla markete gidip (sipariş getirdikleri halde bahane olsun diye) bişeyler alıp dondüm. Hala alırım bebeğimi kendi arabam yok atlarım taksiye, evet zor oluyor ama alışveriş merkezinde bir kahve içip bebeğime oyuncak alıp donerim Kabinlerde emziriyorum bazen, bazen o kadar bağırıyor ki emzirmek icin yer ararken, oyun haline getirip onun sesini taklit ediyorum bir yandan koşarken, insanlar gördükçe gülüyor, yardım etmek için çabalıyor. Gittiğim her yerde kucaklayan insanlar oldu. Öpmeyin diyene kadar opuldugunu görüp streslenmek yerine sık sık heryerini silmekte buldum çareyi. Kisaca kendimi biraz rahat bıraktım her konuda. Hala çok okumaya çalışıyorum, ama gercekten okumakla degil tecrubeyle oturtuyorsun birçok şeyi. Hem birak kitap bebek degil sosyal ve mutlu bebek olsun...



Cevaplamak için Üye ol