nE kadar dogruyuz?

merbor soruyor: 1

meraba sevgili anneler..Ben paranoyak yada rahatsiz anne olarak falanmi tanimlamaliyim acaba kendimi..hatri sayilir derecede pimpirikli oldugum dogru..aslinda mesela okuduklarima bakacak olursam normal gibi gorunuyor bu hallerim..fakat bendeki sIkInti surekli bebegime karsi kendimi eksik hissetmek..surekli okuyorum,herseyini en dogrusunu yapmaya calisiyorum her konuda..zaten son derece bilincli bi insan oldugumu dusunuyorum fakat bunun derecesi ne olmali sizce?? ben herhangi birseyi gec ogrensem niye daha once okumadim ogrenmedim,neden boyle yapmadimki bebegime diye kendime kahrediyorum,kendimi sucluyorum..ay cok yorgunum oglum bi uyu artik yaa vs gibi 40 yilda bir yaptigim soylenmelerden sonra kendimi cok sucluyorum..kimselerle gorusmek istemez oldum duzeni bozulacak,yada istemedigim seyler yapacaklar vs diye biyere cikamiyorum..hele ki annemler ve kayinvalidemler gorusmeyi hic hic istemiyorum cunku resmen cocuga saldiriyorlar..korkuyor,urkuyor,agliyor,ellerini sapur supur opuyorlar..surekli kucakta tutmak istiyorlar..cildiriyorum..ama en onemlisi ben bukadar herseyini mukemmel yapmaya calisirken( ki ben evimi bile temizleyemiyorum aman yalniz kalmasin yada ses olur uyanmasin diye) nedenhala kendimi eksik ve suclu hissediyorum..nekadar uzerine titremeliyiz sizce cocuklarimizin???ya da ben napicam bu surekli konusan beyinle:(((


21 Cevap


miracle

merbor, yazdılarını şaşkınlıkla okudum. sen benim aynam mısın? libyadaki savaştan zar zor kaçıp uzun süre ailelerimizin yanında kalıp sonunda kendi düzenimizi kurup ardından tonla sıkıntıyı atlatamadan aşağı yukarı aynı zamanlarda çocuk sahibi olup, bebeğine kavuşunca ailelerin afra tafrasından usanıp pimpirikli mükemmeliyetçi tavırlarıyla her anını suçlulukla geçiren biriyim ben de :) sanki yazdıklarını ben yazıyor gibi hissettim okuyunca. ne çok ortak noktamız varmış :) aynı sorunları yaşamaya devam ediyoruz. libyadan dönüşümüzden itibaren yaşadığım travmayı atlatamamaya bağlıyordum ben ruhumdaki gelgitleri. bir anda düzen değiştirmek ufacık bir çantayla yarım saat içinde yaşadığın evi kişisel eşyaların dahil herşeti bırakıp can korkusuyla aniden düzen değiştirmek..kolay şeyler değil. bence biz bebekten önceki dönemde ruhumuzu onarmamakla yaptık hatayı ama dünyanın sonu değil ya, bunları da atlatıcaz zamanla. sanırım biraz sosyalleşmek gerek. benim dezavantajım da bu zaten. yaşadığım yerde bir çevrem yok. tek tük tanıdıklarım var her biri ayrı bir semtte. evde oturup da endişe kumkuması haline dönüştüm zamanla.




Cevaplamak için Üye ol