endişeler

ekim_ soruyor: 10

Çocuğum doğduktan sonra içime yerleşen ve beni bir türlü terketmeyen şu endişe halini içimden nasıl atacağım;atabilecek miyim? içimde hep bir sızı; her olumsuzluğu sorgulama ve belki de büyütme.. vs vs.
anlatamadım ama siz anlarsınız:)


19 Cevap


CiciAnne

Gelişimi ile ilgili endişelenmemek için;  yapamadıklarına değil, yapabildiklerine odaklanacaksın zira çocuklarda zamanında yapılmayan şeyler her zaman bir problem olduğunu göstermeyebilir. :)))

Diğer çocuklarla kıyaslamayacaksın, seni seninle aynı yaşta biriyle kıyaslasalar; birebir aynı çıkma olasılığın nedir onu düşüneceksin :)))

Yapmadığı bir şey için hemen sorun var diye düşünmek yerine; yeterince açık ve net öğrettim mi, yeterince tekrar etmesine izin verdim mi, yeterince üzerinde durdum mu diye bir düşüneceksin...

Çocuklara ne öğretirsen onu öğreniyorlar çünkü.


Yemek yeme, Uyuma vs. problemleri için dönemsel davranışlarını öğrenmek işe yarıyor bu konuda hepsi hemen hemen aynı davranışları aynı dönemlerde sergiliyorlar zira...

Geleceği ile ilgili olan endişeler pek küçülmüyor fakat... Onlar konusunda ne yapacağız ben de bilmiyorum :)) Bilen varsa yardımlarını ben de beklerim :))


Taita

bende de aynısı var. ya sürekli bir şey olursa hali :(  hele geçenlerde havale geçirdi kızım, ondan beridir paranoyak oldum iyice :(


kuzum

bende de sürekli olmamakla beraber, daha vahim bir şekilde " ya deprem olursa, ya savaş çıkarsa, ya su biterse, ya mevsimler altüst olursa" endişeleri var.


CiciAnne

:)) kuzum evet; Ada'nın beşiği camdan olabildiğince uzaktadır; sebebi; olası bir deprem anında cam patlarsa, çevrede bir patlama olur da camlar kırılırsa (bakırköyde zaman zaman bomba olayları olur).... vs.. paranoya belki ama; onu korumak adına saçma sapan senaryolar üretebiliyorum kimi zaman...


handanT

bende geceleri şimdi deprem olsa arası alıp nasıl kaçarım kapı eşigi bizi korurmu gibi saçma saçma düşünüyorum sonra eşimi uyandırıp onuda davet ediyorum bu düşüncelere tabi azarı işitincede kendi zihnimle başbaşa kalıyorum:)

birde benim en çok düşündügüm şey ; eşimle bana birşey olursa arasa ne olacagı ,bari birimiz ölsek diye pazarlık yapıyorum sonra eşimde ben öleyim sen daha iyi bakarsın diyor(töbe töbe) ,anneme söylüyorum bize birşey olursa arasa sahip çık felan annem beni terlikle kovalıyor sonra , şimdi bireysel emeklilik yaptırıyorum aras için biz ölürsek ona kalsın diye ay böle işte ben bu konuda çok ilerledim:)



ozguranne

En iyi uzun yol soförleri normalde bir sorun yokken bile kafasında, şurdan bir araba çıksa ne yaparım, bir anda şöyle bir şey olsa ne yaparım diye düşünüp kendilerince planlar kuranlardan çıkarmış. Yani bence annelikteki endişenin çok sağlıklı bir yanı var. Eğer kendi kendini yemeğe dönüşmemişse, şöyle olursa böyle yaparım, deprem olursa kaparım, mutfataki bulaşık makinasının önüne giderim vs gibi planlar yapmak, hastalanırsa şu hastane yakın, yolu da şu diye önceden düşünmek, olay gerçekleşirse hızlı hareket etmeyi sağlıyor...


breeze821

aynıları bende var.annelik anksiyetesiymiş bu! yani tedavi görende var bunula ilgili.bende ilk doğum yaptığımda çok endişeliydim.şimdi de öyle ya deprem olursa,ya cam patlarsa planı bende de var.

psikiyatri doktoru var tanıdık onu aradım danıştım.yeni annelerde olağan kabul ediliyor ama fazlalaşırsa gel demişti.:))


nilaylilayla

uod bu endişe hali sanırım hep bizimle olacak..çünkü bu anneliğin doğasında var..ben de kız kucağımda yürürken ya ayağım takılır düşersek diye evdeki halıları kaldırdım:(
gece yatarken deprem falan olursa diye kapıyı kilitlemeden yatıyorum (kilit açarken zaman kaybı olmasın diye) sanki nereye kaçacaksam:(
(istanbulda yaşayan annelerde deprem korkusu bayağı yer etmiş görünüyor...)


Yasemina

Kızım dogmadan once, kızımı ve beni caresiz halde, hastane kapılarında, kızı kucagımda baygın olarak gordugum bir ruyam var. Bunu icimden hic atamadım.

Deprem korkusunu kuvvetle yasıyorum, hatta bazen suratına bakıp sukur hala olmadı deprem ve hayattayız dusuncelerini aklımdan geciriyorum. bazen gece uyumak yerne kendimi deprem olması durumunda nasıl bir kurtulma planı uygulardım diye dusunurken buluyordum.

Kızın dogumundan sonraki ilk 7-8 ay surekli onu kucagımdan dusurme endisesi yasadım. Cunku bir tanıdıgın gece emzirdikten sonra uykulu haliyle az kalsın kızını dusurdugunu duymustum.

Duyulanlar, hissedilenleri gorulenler cok yer ediyor. Ama zihnimiz surekli bu dusuncelere yogunlasmıssa, cocugun mutluluk verici anlarının bile ardına bu dusunceler yer etmişsse, belki yardım alınabilir...


CiciAnne

Aynen yasemin gördüklerin yaşadıkların daha evhamlı hale getiriyor tetikliyor; benim bir arkadaşım bebeğini uyku apnesi yüzünden kaybetti, 6 ayllıkken... Gece uyanır uyanır nefesini kontrol ederdim. Karnı inip kalkıyor mu, ona bakardım...

Yeğenimi (35 günlüktü) yüzüne yorgan kapanması sonucunda kaybettik. Ada'ya neredeyse 1 yıl yorgan örttürmedim...

Böyle bir şey annelik işte... Sanırım hiç geçmeyecek bunlar...



Cevaplamak için Üye ol