Oğlum çok hırçın.yardım...

Mimoza86 soruyor: 10

Merhaba,
benim 2,5 yaşında bir oğlum var ve çok hırçın. Çocuklarla hiçbir şekilde biraraya getiremiyorum. Nedenli nedensiz vuruyor, ısırıyor bir şekilde zarar veriyor ve ben nasıl davranacağımı bilemiyorum. Defalarca anlattığım halde devam ediyor. Çok yanlış biliyorum ama bazen istemeden de olsa vuruyorum, sonra da çok pişman oluyorum. Hiç bir yere gidemez, götüremez oldum artık. Benmle inatlaşıyor, istediği şeyleri ağlayarak yaptırmaya çalışıyor. İstediğini yapmayınca da kendisini sokaklarda yerlere atıyor. Ben çalışan bir anneyim. Kendimi ister istemez suçlu hissediyorum. İlgi mi yeteri kadar gösteremiyorum acaba diye... ne yapacağımı bilemiyorum. Yardım...

Bu soruyu cevapla

13 Cevap


aakin

benim kızım daha küçük ama sanırım bu dönemlerde hırçınlıklar olabiliyormuş. ne yaşayacağız bakalım. herkes geçici bir dönem olduğunu söylüyor inşallah sizinki de tez düzelir. tek söyleyebileceğim inatlaşmayın mümkün olduğunca. kim bakıyor bakıcı falan mı yoksa aileden biri mi? bakan kişinin de yanlış bir tutumu olabilir mi diye geldi aklıma.

 


Mimoza86

Annneannesi bakıyor. Geçen hafta gittiğimiz misafirlikte çocuklardan birinin yüzünü ısırdı. Çocuk çok kötü oldu. annesi cok ağladı fln. bende cok üzüldüm tabiki. İnsan böyle durumlarda ne yapacagını bilemiyor, Çok mahcup oluyor. Çocuklu olan ortamlarda mutlaka böyle durumları oluyor. Ne kadar kollasanda bir anlık oluyor.


neretva

Onu ısırarak seven kimse var mı? Bunu yapanlar var ve ısırmanın sevgi gösterisi olduğu fikrini aşılıyorlar. Böyle bir davranışta bulunduğunda sizin tepkiniz ne oluyor? Çocuklu ortamlara gitmeden onunla konuşmayı denediniz mi? Geçmişte bir oyun grubunda başına birşey mi geldi? Belki sadece baskın bir sosyal karakteri var ve oyuncaklarını paylaşmak istemiyor, lider olmak istiyor. Böyle bir durumda gittiğiniz yerde sizin de çocuklarla oyuna katılmanız, çocuğunuzla sürekli beraber olmanız, yanlış birşey yaptığında düzeltmeniz gerekebilir. Biliyorum çok soru sordum ama yaptıkları bir olayın sonucu mu yoksa karakteri mi baskın anlamak lazım. Bir olay sonucuysa o olayı ortadan kaldırmak, karakter özelliğiyse şimdiden bazı önlemler alıp doğru davranış kalıplarını öğretmek gerek. Tabii pratik bilgim yok, ama aklıma gelenler bunlar. Üzüntünüzü anlıyorum. Bunları sizi üzmek ya da utandırmak için yapmıyor, bunu bilin. Ama sizden de şiddet görürse kafasında şiddetin geçerli bir iletişim yöntemi olduğu fikri pekişecek. Belki kreşe gitse, sosyal iletişimi açısından daha faydalı olabilir.


CokBilmis

Çocuk görmediği bilmediği bir şeyi yapmaz. Üzgünüm ama söylemek zorundayım, bence ancak şiddet gören çocuk şiddet gösterir.

Mutlaka fiziksel şiddet görmesine de gerek yok. Psikolojik şiddet görüyorsa "sen yapamazsın, beceremezsin" denip küçük ve kısıtlı olduğu vurgulanıyorsa, "bu yemek bitecek, benim dediğim olacak" denerek kısıtlanıyorsa içindeki öfkeyi şiddet yoluyla dışa vurabilir.

Bence en kısa zamanda bir pedagog ya da çocuk psikiyatristine başvurun.

Henüz bebeğiniz küçük. Güvenini tekrar kazanıp içini şefkatle doldurabilirsiniz. Büyüdükçe telafisi daha zor oluyor böyle durumlarda.


gecce

mimoza 86 bazen vuruyorum yazmış zaten bence kesinlikle bebeğinize el kaldırmayın o  daha küçücük şiddeti ona siz öğretiyorsunuz çözüm yine sizde



gecce

çokbilmiş şiddet gören çocuk şideet gösterir yazmışsınız kızım 15 aylık olucak bezini değiştirmek için yakaladığımda vuruyor elindekini alırsam vuruyor hiçbirşekilde ne psikolojik fiziksel şiddet görmüyor hayır yapma diye sesimi yükselttiğimde sarılıp ağlıyor


alminatekin

Ne oluyor ben yazayım.. Allah yardım etsin sabır versin.. Çocuklarımız canlarının istediklerini yapıyor. İstiyorsa yapıyor istemiyorsa on defa söylyorsun razı edersen yapıyor ve yıpranıııyyyooorrrsun hergün birazdaha.. Benim kızımda aynı yaşlarda, çok merhametli çok uyumlu ve hamarat. Bazen ban vuruyor (oyun zamanlarında) numaradan kızım acıdı dediğimde anne cici diye vurdugu yeri seviyor ama geceleri 5 yada 6 defa uyanıp ağlıyor. ok değişik oluyor bu bebişler hiç biri birine uymuyor ama tek sorumlusu annanne.. Çünkü çok şımartıyorlar herdediklerini yapıyorlar annesininde aynı olmasını istiyor bu bebekler..  Acil kreşe vermelisin bence.. Hemde hiç bekleme.. Buarada geçtiğimiz günlerde bi form sitesinde okudum sizin belirttiğiniz sorunları olan bi aile pedegoga gitmiş tek seansta iletişimleridüzelmiş ama bilemiyorum tabiii... Yaşamak lazım.. Kolay gelsin ve allah sabır versin gerçekten çok zor..


CokBilmis

Aksi kanıta her zaman açığım, ama an itibariyle tezimde ısrarlıyım.

Bebeklerinize çizgi film izletiyor musunuz? Yanında televizyonu açık bırakıyor musunuz?

Oyun oynamaya gittiği parkta şiddet uygulayan başka çocuklar var mı?

Bizim üst katımızda komşumun kızı şiddet uyguladığı için gittiği yuvadan kovuldu. Çok sabırlı, sakin bir annesi var. Komşuma söyleyemiyorum ama kendi annesi, yani bebeğin anneannesi bebeğine baktı yuvaya gidene kadar ve şiddet uyguluyordu.

Aynı şekilde bir başka komşumun çocuklarına kızkardeşi bakıyor. Çocukların ikisi de şiddet eğilimli. Teyzeleri de onlara şiddet uyguluyor. Parktaki bir kadın, anneyi uyardı. Anne ise "Onların teyzesi o. Kızkardeşime laf söyletmem" dedi. Çocuklara hala teyzesi bakıyor.

Yani siz "bebeğim şiddete uğramadı hiç şiddete seyirci olmadı" derken yanlıyor olabilirsiniz.

Benim görüşümü destekleyen bir de pedagog görüşü yazayım:
http://www.ademgunes.com/?p=2314

Aynı pedagog ısırma, vurma gibi eylemleri çocuğun bir iletişim metodu olarak kullanıyor olabileceğini de savunmuş:
http://www.ademgunes.com/?p=2086


Mimoza86

Evet doğru söylüyorsunuz vurmamam gerek ne olursa olsun. Çocuklara zarar verdiğinde cezalandırmam dogru olur mu acaba? Tam tersi daha  da cok sinirlenip, daha da hırçınlasır mı?...sanırım daha dikkatli olmalıyım. daha iyi gözlemem gerek. Akşam eve yorgun geliyorum, fazla ilgilenemiyorum oğlumla daha çok vakit ayırmam gerek...


CokBilmis

Ben hiçbir konuda kızıma "hayır" demeyen bir anneyim (bu nedenle de çok eleştiri alırım). Ama şiddet konusunda asla müsamaha göstermiyorum.

Şaka yollu bile olsa bana vurmasına asla izin vermem. Bebekken bile mememi ısırmasına izin vermedim. İri bir çocuk, parkta arkadaşlarını ittirebiliyor elindkei oyuncağı vermemek için filan. Asla izin yok.

Çok nadir kızan biri olduğum için, kaşlarımı çatıp sesimi kalınlaştırarak "hayır" demem kızıma yeterli geliyor.

Özür dilemesi için de asla zorlamadım. Yaptığı hareketten utanmış, üzülmüş olduğunu görmem yeterli.

Oğlan çocukları testesterondan mütevellit daha saldırgan eğilimli oluyorlarmış. Eğer bir oğlum olur ve arkadaşına vurduğunu görürsem, öncelikle sert bir sesle "hayır" derim. Hemen araya girer, müdahale ederim. Oğlumu arkama alıp, diğer çocukla ilgilenirim. Çocuğu kucağıma alır, öper, sever "Canımmm, neren acıdı" diye tatlı tatlı konuşurum. Zaten benim çocuk kesin kıskanmaya başlar. Sonra oğluma dönüp "Bak vurdun, canı yandı, ağlıyor." derim. Bebek bile olsa, anlaması gerekeni anlar zaten.

Bir de şunu ekleyeyim: Siz oğlunuza vurdukça, o da diğer çocuklara vuracaktır. Nedeni de basit: Siz ona vuruyorsunuz ve canını yakıyorsunuz. Fiziken çok acıtmasa bile en güvendiği, ona en şefkatle yaklaşan elin ona vurması manen canını yakıyor. Ama en sevdiği kişi de sizsiniz. Bu durumda sizin ona vurmanızın normal olduğunu kendine inandırmak için, vurma olgusunu normalleştirmesi gerekiyor ve o da gidip başkasına vuruyor.

Bu tepkiyi hepimiz veririz. Normalleştirme çabasına gireriz. Mesela futbol izlenirken küfür edilir, bunu normal biliriz. Erkelere ceza geldi, statları kadın ve çocuklar doldurdu. Ağza alınmayacak, sinkafli küfürler eksik olmadı.



Cevaplamak için Üye ol