tecrübeli anneler psikologlar yardım: ikinci çocuktan sonra oluşan suçluluk duygusu ve ilk çocuğun yaşadığı üzüntü

iremyavuzisik soruyor: 10

 

Bu soruyu cevapla

13 Cevap


CiciAnne

Oğlunuzun normale dönmesi için önce sizin bu psikolojiden çıkmanız gerek...

Pedagogların en uygun zaman dedikleri dönemde doğum yapmışsınız oysa ki... Sanırım oğlunuzdan daha fazla siz etkilenmişsiniz bu durumdan...

Size bir uzman önerebilirim telefonla da yardımcı olur isterseniz;
Alev Elmas :0212 466 44 86


ikicocukannesi

irem,

cok kısıtlı bir vakitte yazıyorum su an. oglum dogdugunda kızım 13 aylıktı, gelisiminde bir seyler ters gitti bir turlu adını koyamadık -sadece dedigi kelimeleri demekten vazgecti mesela- bir de oglumu emziririken bana delici bakıslar atardı. bununla alakalı bir pedagoga gittik. bilmedigimiz/cok ekstra bir sey soylemedi gerci lakin gitmemiz iyi oldu. soyle astık bu donemi: cocukları paylasarak. ben kızla ilgileniyorsam ona ait bir zaman olusturdum/oglandan bagımsız. mesela sadece ikimiz gittik parka-ki hava kıs idi, buz gibi soguk ama ikimize ait zamandı bu, kardesi olmadan. baba eve gelince de sadece kız ile ilgilendi, biz oglusla baska oda da takıldık. boyle boyle astık bu sorunu. ise yaradı. oglusu emzirirken kızı da kucagıma almaya ozen gosterdim.

birbirlerini kıskanmaları normal, olması gereken de bu. ama yazından zorda oldugunuzu hissettim. bir uzmandan yardım almaya cekinme. kendin icin ozellikle.

yalnız olmadıgını ve bu yasadıklarını baska bir kadının da yasadıgını bilmen sana iyi gelir umarım. ben yasadım. su an calısıyorum, araları gayet iyi, kıskanma oluyor, olmuyor degil ama asırı bir hal almıyor, birbirlerine alıstılar. hem de cok. senin kucuk daha cok kucuk/gececektir.

yakın olsun,
kolaylık diliyorum,
selamlar.

imza : iki cocuklu baska bir anne.


BlogcuAnne

Irem, cocuklarimizin yaslari cok yakin. Benzer durumlardayiz.

Biz de benzer cikislar yasadik, hala da yasiyoruz. Ancak zamanla daha iyiye gidiyor.

Onemli olan senin kendini iyi hissetmen. Ikinci cocugu birincisi icin yapiyoruz cogumuz. Ilk zamanlarda zorlanmalari kacinilmaz, ancak ileriki yaslarda bunlari hatirlamayacaklar bile bence.

Bir de... Su "kaliteli zaman", "birebir zaman gecirme" olayi var ya. Hani ilk cocugunuzla gunde 10 dakika bile olsa yalniz kalin falan diyorlar. Evet, onemli olabilir ama kendini de paralama. Ben kendi adima paralamaktan vazgectim. Dusunuyorum da, acaba benim annem kardesim olduktan sonra gunde bana, sadece bana vakit ayirmaya calisiyor muydu? Hic sanmiyorum. Aci ama gercek, bununla yasamayi ogrenecekler. Ve ileride bizlere tesekkur edecekler onlara kardes yaptigimiz icin.

Lutfen her seyi bu kadar irdeleme. Zamani birak, zamani gelince belki dusunmeyeceksin bile ise donmemeyi. Simdinin tadini cikarmaya calis.


Nazife

Yaşadığınız durumu henüz tecrübe etmedim fakat size bu konu hakkında bildiklerimi naçizane aktarmak isterim.

Öncelikle kafa karışıklığınızın giderilmesi gerektiğini düşünüyorum. Bence suçluluk duymanıza hiç gerek yok. O yaştaki çocukların duygusal yapılarının nasıl olacağını bilirseniz davranışınızı da ona göre düzenleyebilirsiniz. Her çocuk annesinin sevgisine tamamen kendisinin sahip olmasını ister. İkinci çocuk bu sevgiyi paylaşınca bu onu üzer ve ters davranışlara girişir. Biz buna kıskandı deriz. Bu doğal ve insani duyguyu hoş görerek, birinci çocuğa "sana olan sevgim azalmadı, sana olan ilgim azalmadı" mesajını davranışlarımızla vermek zorundayız. Küçük çocuğu her beslediğimizde, sevdiğimizde, ilgilendiğimizde ya da altını değiştirdiğimizde mutlaka büyük çocuk için de karşılığında onun seveceği bir şey yapmalıyız. Hatta küçük çocuk için yaptığımız bu işleri büyük çocukla birlikte yapmalıyız. "Anneciğim gel birlikte kardeşinin altını değiştirelim" yastığının altına daha önce sakladığımız bir oyuncağı ona vererek "bak kardeşin sana bir hediye almış" gibi sözler söyleyerek küçüğü büyüğe sevdirmemiz gerekir.

Böyle yaparsanız hem suçluluk hem de büyükle az ilgilenme gibi olumsuz duygulurdan sıyrılmış olursunuz.

Göründüğü gibi üzülmek yerine bir şeyler yapmak daha yararlıdır.

Bütün bunlara rağmen yine de "ben suçluyum" diyorsanız bu duygu sağlıksız bir ruhsal yapınızın olduğunu gösterir. Bir uzmandan yardım almanız yararınıza olacaktır.

Kolaylıklar dilerim..


esrik

ahhhh....ne benzer kaygılanmalar....pamuk gibi, çok mutlu bir oğlum vardı benim de....kardeşinin doğumuyla asabiyet katsayısı arttı günden güne.biz de değişiyoruz tabi,ne kadar özenli olsak da.zaman az çünkü artık,vakti dengeli paylaştırmak önemli..iça anne ve babanın çocukları paylaşmasından bahsetmiş,biz de o da olamıyor çoğu kez zira baba non stop çalışıyor, gecesi gündüzüne karışık.bu durumda bir anne kalıyor geriye...biz de geri dönüşler yaşandı ilk aylarda, altını ıslattı abi günde 10-12 kez! zor zamanlardı. küçüğü korumaya çalışma çabalarım,arkamı dönmeye korkuyordum. direk şiddet uygulamıyordu ama seviyorum görüntüsünün altında çok hırpalandı kızım...çocuğunu kendi diğer çocuğundan korumak çok geriyor insanı...neyse ki geçti 14 ay,oğlum biraz duruldu, kızım biraz büyüdü...ben ikisine alıştım,onlar birbirlerine...bu aşamada en büyük tavsiyem şu olabilir: benim evde en sık kullandığım cümleler 'oğlum kardeşin seni çok seviyor,seni gördüğüne çok sevindi,sen uyanana kadar çok üzgündü bak nasıl gülüyor,seni çok özledi falan gibi...inanın çok değiştiriyor zamanla....ama samimi sözlerdi bunlar..kızım abisinden gerçekten farklı bir enerji alıyor...uzun bir süreç bu...kolay gelsin hepimize...



iremyavuzisik

değerli anneler, öncelikle samimiyetle dinleyip cevapladığınız için teşekkür ederim. önerileriniz ve tavsiyeleriniz için de. biz de aşağıdaki listeden ilk ikisini aşağı yukarı başarıyoruz:
-çocukları " olabildiğince" paylaşmak(ikiçocukannesi),
-kardeşinin Işığı ne denli özlediğini- sevdiğini mütemadiyen tekrar etmek(esrik) ki dediğin gibi birbirlerine bir başka yakınlar, kardeşi abisine çok hayran bakıyor, en çok ona kahkalarla gülüyor,
 
bununla birlikte;
-sorumluluk verme işini(nazife)(bu konuda disiplin oluşturamadım, biraz abinin haleti ruhiyesine göre bez getirme, oyuncak verme vs gibi şeyler istiyorum Işık'tan),
-kendini paralamamayı ve birebir zaman geçiremeyince takmamayı(blogcu anne)(yani çok irdelememek gerek buna %100 katılıyorum, en azından dozu azaltmak faydalı olacak ),
biraz daha az yapabiliyoruz.
 
hiç yapmamış olduğumuz;
-uzman fikri almak konusunu da en kısa zamanda halledeceğim ve çıktılardan haberdar edeceğim.

gelişme şu ki zamanla herkes duruma adapte oluyor. İlk başlarda yaşanan krizleri düşününce, çok daha iyiyiz.
ben kardeş işine en çok büyük oğlumu biraz rahat bırakmak için istedim çünkü onun üzerine çok düşüyordum. yemeği, kitabı, boş zaman aktivitesi, vs herşeyi... çocuk biraz olsun rahatlasın istedim ve bu noktada kendim zorlanıyorum, yani kontrolü elden bırakmakta. işte bana uzman yardımı burada gerekli.  şimdiye kadar kendi teşhisim budur ...

tekrar değerli katkılarınız için teşekkür ederim.
 


dilekmerto

sevgili irem ..benzer bir durumda bizim evde mevcut..yağız kardeşini dört gözle bekledi..ama ya sonra...şimdi seviyorum ayaklarına her türlü hırpalama mevcut..bende senin gibi suçluluk duydum çoğu kez..sanki yağızın sevgisinden çalıyorum gibi geliyor..üzülüyorum..ama onun yerine koyuyorum kendimi..evin her şeyi olan sen anneni ve babanı bir başka çocukla paylaşıyorsun..üstelik annen sürekli onu gögsüne alıyor....ya çok feci...biz iş bölümü yaptık..emzirme dışında mertle babaanne ve baba,yağızla daha çok ben ilgileniyorum..biraz daha iyiyim..sanırım o da artık kabullendi..ama ara ara bende pedagoga gitsek mi  diye düşünmeden edemiyorum..bir çözüm yolu bulursan ve paylaşırsan çok sevinicem..sevgiyle kal..


iremyavuzisik

dilek, gerçekten de kardeş büyük çocuk için kolay bir değişim değil. bunu kabul ederek hareket ediyoruz. ben de akşamları kardeşini emzirme dışında mümkün olduğunca kucağıma almıyorum. altını bile çoğunlukla babası değiştiriyor. ben hep büyük oğlumla oynuyorum. ne zaman ki bir an küçüğe ilgi göstereyim ( ki bu genelde meme için bağırmaya ya da ağlamaya başladığında dikkatini dağıtmak için oluyor ) hemen tepki gösteriyor. o zaman da soruyorum ör: kardeşine oyuncak vs. verdiğim için mi böyle yapıyorsun? onunla daha çok ilgilendiğimi mi düşünüyorsun diye? cevap: evet sen onunla daha çok ilgileniyorsun, benimle hiç oynamıyorsun. bütün akşam 5 dk bile kardeşine bakmış olsam böyle algılıyor. onunla oynayınca büyük ölçüde asayiş sağlanıyor. bir de müzik çok işe yarıyor. fonda mutlaka güzel bir müzik olmasına özen gösteriyorum. bazen beraber de söylüyoruz. klasik müzik ya da çocuk şarkıları. haftasonları müzik kurslarına gitmek de bayağı bir faydalı oldu bize. geçen dönem music together'a gittik. cmsts leri sabah 9:30 da, sonra da göztepe parkı. bu dönem de yamaha müzik kursuna başlayacağız. babasıyla gidecek. o da faydalı olacak. artı haftasonu tiyatrolar da çok iyi geliyor. şarkı söylemek özellikle kriz anlarında bayağı işe yarıyor yavaş yavaş gerilim çözülüyor.
pedagog vs meselesine gelince, ben böyle bir danışmanın bir noktaya kadar hızlı yol aldıracağını eşim ve bana biraz moral olacağını düşünüyorum. ancak oğlumu götürmeye niyetim yok. çünkü biz stabilken o da daha iyi. bu uzman bize destek çıkmalı biraz. gel gör ki fiyatları olağanüstü pahalı(iki gün önce araştırdığım kadarıyla bir görüşme 150-250 ytl arası). bu kadar doğal ve kolay erişilebilir olması gereken bir şey niye bu kadar lüks kategorisinde bunu anlayamıyorum. dediğim gibi bazı tiyolar verebilir bizim de uygulamaya çalıştığımız ancak belki atladığımız noktalara vurgu yapabilir, bilinen şeyleri keşfetmeye çalışmakla vakit kaybetmeyiz ancak bunun ötesinde bir çocuğu en iyi anne babası kendi içgüdüleriyle ve sağduyusuyla yetiştirir bana göre, 
bu anlamda yukarıda anlatmaya çalıştığım çerçeve içinde yardımcı olabilecek bir uzmanla bir iki görüşme yapmamız(eşimle beraber) iyi olur, makul şartlarda böyle bir uzman karşıma çıkınca haberdar ederim mutlaka.  



iremyavuzisik

asna,

seni takdir ediyorum. yazını da okudum, içtenlikle paylaştıkların için teşekkür ederim. 
insan 10 cocugu da olsa hepsini dolu dolu taşarak coşarak sever. tek sorun şu ki; ilk çocuk hüzünleniyor, ilk çocuğun bu haline katlanmak zor geliyor biraz, işte ben de sorumu bu nedenle sordum. büyük oğlumun hissettiklerini anlıyorum ve ona karşı çok çok hoşgörülü olmaya gayret ediyorum. ancak onun yaşadıklarını geçirmem mümkün değil, işte hepsi hepsi benden hoşgörü tesellisi var.
benim ikinci oğlum da benzer şekilde sürpriz geldi. onu hissettiğimde çok mutlu oldum, coştum sevinçten.bence bir çocuk tüm dünyalara dünyaya ait herşeye bedel. ve evet dedigin gibi yavrularımız bize gonderiliyorlar, ogullarım beni anne sectikleri icin onur duyuyorum.
bununla beraber adaletin hassas terazisi olmak zor, her ikisine de zaman ve ilgi ayırsam da bunun eşitliğini ölçmeye değerlendirmeye kalkmam anlamlı olur mu? 
ailede kardes sevgisinin yarattığı bağ çocuklar için hazinedir bana göre. yine de kardeşlerin birbirine olan düşkünlüğü her zaman simetrik olmuyor. bu dengenin oluşmasında annenin babanın rolü büyük gibi? büyük olan hep biraz daha ayrıcalıklı gibi ne dersin?
daha çok düşkün olan kardeş kimse fazla sevilmeden bile sevmenin tadını öğreniyor- iyi tarafından bakınca, bu da insanı güçlü kılan bir özellik bence.
annelik sabır ve olgunlaşma sanatı, bu sanatta ne kadar çalışsan daha yol bitmez, çok da çetin bir yol gibi geldi bana. daha önceden yaptığım şeyler ne önemsiz görünüyor. daha şöyle yavrularımı düşünmeden bir yürüyüşe çıkmışlığım yok. hep onlar önümde, aklımda, yanımda. fiziksel olarak yorulsam da umursanacak şey değil de büyüğüme sesimi yükselttiğim zamanlar olduğu için kendimi nasıl affedeceğimi düşünüyorum. neyim yetmedi de bağırdım yavrucağıma sırf kardeşi gelince şaşkına döndü de yaktı yıktı diye?
ben de doguma giderken gecenin bir vakti buyuk oglumu evde bırakırken neler hissettim? ah yavrucagım kim bilir o neler hissetti? ama işte hepsi unutuldu. şimdi abi olmayı öğreniyor, kardeşiyle oynayacak.
ileriye bakınca herşey aydınlık ve güzel.
kardeşli neşeli sağlıklı çocuklar. onlar bizim çabalarımızı gayet güzel görüyor.
asıl destek biraz bize lazım, her tür rüzgarı içimizde sadece kendi kaynaklarımızla dindirmek hep bizim mesaimiz? işte biz de burada biraz yükü hafifletmeye çalışıyoruz, deneyimleri paylaşarak...



Cevaplamak için Üye ol