Sizce 2.bebek şartmı ?Siz Düşünüyormusunuz?

ipek_35 soruyor: 10

21 aylık bir bebeğim var.İlk doğduğunda tek cocuk yeter diyordum ama artık bebeğime yetemediğimi anladım.Devamlı kendine oyun oynayacak arkadas arıyor.Sanırım kardesi olsa daha mutlu olacak.


61 Cevap


sedavesila

ceylanr, yazdiklarini okurken gozyaslarimi tutamadim. Benden 8 yas kucuk kizkardesim var. Universiteyi bitirince master, yurtdisi, evlilik derken evden cikmis oldum. O zamandan bu yana hep ayri sehirlerde, ulkelerde yasadik.

Dedigin gibi insanin kardesiyle paylastigi samimiyet, yakinlik, doyum hicbirseyde yok. Tespitin cok dogru, "sosyal ortam eriyince" insan kardesini daha cok ariyor. Erkek olsun, kiz olsun, farketmiyor...

Iste bu sebeple biz de birbirlerine can yoldasi olsunlar diye iki cocuk istiyoruz. Hatta ailemizde olan bazi vakitsiz olumler yuzunden, 3 cocuk olur mu acaba diye de dusunuyoruz (arkadaslar okumasin bunu, beni vururlar).

Imkanlarimiza bagli, su an mumkun degil ama hayal etmek nasilsa bedava :)


Marlasinger

Ben oğlumun mutlaka bir kardeşi olsun istemiştim.
Benden 4 yaş küçük erkek kardeşim var küçükken çok kavga ederdik şimdi benim canım o.Arkadaş,dost ayrı kardeş apayrı.
Kızım doğduğunda oğluma ihanet ettiğimi düşünmüştüm onun kıskançlıklarını ve ilk zamanlardaki benden uzaklaşmasını görünce hatta ağladığım bile olmuştu birazda lohusa psikolojisiyle.Ama oğlum için çok iyi bişey yaptık hayatta bir canyoldaşı var artık;)Hatta belki 2 tane olabilir biraz büyüdüklerinde;) 


lina

ilk evlendiğimde hep çok çocuğum olsun dizi dizi demiştim ilk kızımdan sonrada hemen düşünüyordum ki -2 yaş gibi- küçük bebeği olan arkadaşıma tatile gittik bu süre içinde farkettim ki hep kızıma sen küçüksün o bebek sen ablasın diye söylenmeler oldu ve ben o zaman vazgeçtim daha benim kızımda bana göre bebekti ne kadar yetebilirdim ben 2 küçüğe ...olmaz dedim kendi kendime kızım hakkıyla çocukluğunu yaşamalı....ve bekledik ..şimdiye kadar ve şimdi hepimiz çok mutluyuz kızım kardeşini çok seviyor bakımında yardımcı oluyor-kendi isteğiyle-biz özlediğimiz bebek özlemini yeniden yaşıyoruz -tecrübeli olarak çok daha bilinçli -durumlar daha düzeldiği için şimdi uzun süre çalışmama gerek yok kendim bakıyorum bebeğime...
herkes kendi durumunu düşünerek kararını vermeli tabiiki ama kardeş muhteşem ...kızkardeşimi çok seviyorum canım benim...


elfide

Ben çok uğraştım ilk bebek için 5 yıl bekledim. En sonunda doktorun sizin bu değerlerle çocuğunuz kolay kolay olmaz diyerek yaptığı aşılamada hamile kaldım. Çok güzel bir duyguydu. Doya doya bebeğimin tadını çıkarıyordumki 10 aylıkken sadece 1 kez korunmasız ilişkide kendiliğinden 2. bebeğe hamile kaldım. Benim için acaip yıpratıcı bir durum oldu. Gebelik testini yaptım ağladım. Oğlumu emzirmeyi kestim. Günlerce oğlumun gözünün içine bakıp ağladım. Ama şimdi alıştım 2. bebeğin varlığına. Şimdi doğduktan sonra ne olacak acaba diye düşünüyorum. Aklım yine hep oğlumda. Onu 2. plana atmamak için elimden geleni yaapcağım. Belki 3-5 sene zor geçer ama sonrasında eminim oğlumda bu durumdan çok hoşnut olacak. Kardeşinin olması onun için çok iyi olacak diye düşünüyorum


zeynepanne

ben de kardeşsiz ve iki çocuklu bir anneyim.
herkesin koşulları, ailesi, karakteri farklı. bizim durumda, ikinci kızım kendi istedi gelmeyi. başta çok ağlasam da çok kolay kabullendim varlığını. çünkü 1 yıl sonra diyordum.
bıraksalar sayfalarca yazabilirim bu konuda. dün akşam kızlarıma baktım baktım burnum sızladı resmen. iyi ki doğurmuşum sizleri dedim, hayatın anlamı yokmuş onlarsız. ve ikinci kızım, evimize tekrar neşe saçtı. bir eve bebek kokusu lazımmış meğer. meğer ne çok özlemişiz bebek kokusunu...
ikinciyi yapıp da pişman olanına rastlamadım.
eğer piyangodan para mara çıkarsa bu 3-4 yıl içinde, hayat standardımız düşmeden, işten ayrılabileceğim kadar çok aile gelirimiz olursa, ayrılıp üçüncüyü de doğururum ben :)))



meycan

Ben kendimi hazır hissetmeliyim 2. için. Yani 2.yi sadece kardeş olsun amacıyla dünyaya getirmemeliyim. Gerçekten bir bebek ve çocuk özlemi olmalı içimde. Eşim de istemeli, ben de.

Manevi olarak yukarıdaki oluşum gerçekleştiğinde maddi olarak hazır olmalıyım. İkinci bir çocuk ikinci bir masraf. Çalışacak mıyım, kendim mi bakarım, kendim bakarsam tek gelirle ki çocukla koca bir hayatın üstesinden gelebilir miyim, Çalışacaksam yavruma kim bakar....

İşin maddi tarafı da uygun olunca 2. hatta 3. bile yaparım....

Şimdi kendi açımdan gerçek hayata dönersek, evet 2.çocuk fikri çok güzel ama kızım 2 yaşında ben biraz biraz rahatlamaya başladım. Şimdi tekrar o ilk zamanların heyecanını yaşamaya manevi olarak hazır mıyım, hayır... Maddi olarak hazır myım o da hayır....

Şartlar değişene kadar düşünmüyorum. Ama bazen maddi imkanlarım daha farklı olsaydı, manevi şartın çok da olgunlaşmasını beklemeden yapardım diyorum :) Çünkü kızım da zaman olarak planlı programlı gelmemişti. Yani kendimi anneliğe hazır hisedip "evet anne olmak istiyorumm" diye konuşmamıştım hiç, yolda gördüğüm çocukları falan da sevip oynamışlığım yoktur. Hamile olduğumu öğrenince ben bu fikre alışana kadar kızım geldi.

Ya bir de sanki kardeş gelince büyük ihmal edilecekemiş gibi geliyor. Ki asla öyle olmadığını biliyorum, benim de kardeşim var çoğunuz gibi, etrafımda da var. İkisi de evlat, ayırtedilmez asla. Ama bu hastalıklı düşünce de aklımın bir köşesinde hep.

Bir de "her gelen kısmetiyle gelir, öyle böyle büyür çıkar ardan..." gibi düşünceleri de kendi adıma asslaa kabul etmiyorum. Eğer bir çocuğum olacaksa en az ilki kadar herşeyiyle ilgilenmeliyim, almalıyım, paylaşmalıyım. Öyle böyle büyüyüp aradan çıkan bir şey kesinlikle olmamalı evladım...

Uzun lafın kısası, gerçekten isteniyorsa, maddi olarak da ciddi bir zorluk yoksa, 2 belki de 3....
Ama kendi gerçeğim, şu an için olmaz...


nilberk

Meycan aynen senin gibi düşünüyorumkısmet meselesinde.

Berke hamile kaldığımı öğrendiğimde 35 imdeydim.Hala o korkum var aramızda 35 yaş var oğlumla,ilerisini düşününce torunlarımı bana asla baktırmazlar :)

İkinci çocuğa gelince ben kardeşi olan ve onu çok seven biriyim.Kardeşin ne demek olduğunu ne kadar önemli olduğunu biliyorum.Ama maddi ve manevi olarak hiç hazır değilim.Başak gibi bende en az 3 yaşına gelmeli derdim düşünseydim ama bu durumda 40 ında hamile kalmak istemem (içimin bir yerlerinde bu düşünce var ama çabuk siliyorum)

Maddi olarak Berke istediklerime şu an çok fazla yetemiyorum,ileride Berk istemeye başlayacak bu durumda kardeşi sadece 2.el büyütmek istemem aynı özeni ona da göstermek isterim.Ona özen gösterirken Aşkımı ihmal edebilirim birinin 3 yaşına geldiğinde diğeri 6 yaşında okul çağı falan
ben elimden geldiğince Berke yetmeye çalışacağım maddi ve manevi

Peyibal ben de sana güldüm,demek ki benim hiçbir zaman 2 tane yaş belirtmesi olmayacak nurturiada adımın yanında :)


breeze821

annem bakarım derse 3 hatta 5 tane bile doğurabilirim:)))))


BlogcuAnne

Sorunun cevabından ziyade bu konuda nasıl hissettiğimi anlattığım bir yazımı paylaşmak istedim: http://blogcuanne.com/2010/05/07/kalbimin-odalari/

Benim ilk oğlum üç buçuk yaşında, ikincisi yedi haftalık...


asna

yazdim yazdim sildim, neyse, bakin efendim, bu devirde böyle seri üretim yapabilen ailelerde mevcutmus :)



Cevaplamak için Üye ol