Annelikte mola

DuruDyG soruyor: 10

1 aylık anneyim ve molaya ihtiyacım var kızıma bakıyorum eşim yardım ediyor ama yetmiyor çok yorgun bitkin ve sinirliyim:( sürekli kötü anne olmakla kızıma yetememekle suçluyorum kendimi farkına varmadan depresyona giriyorum sanırım bu duyguları nasıl aşabilirim??


24 Cevap


chroma

Duygu, zaten yasal olarak doğum izninde olduğun için işbaşı yapamazsın Şubat'a kadar. Şubat'ta da 3 ayını doldurmuş ve en sevimli döenmleri başlamış olacak. O zaman da yanından 5 dk bile ayrılmak istemeyeceksin :)
Şahsen benim de en zorlandığım dönem ilk 3 aydı, kabus gibiydi, 10 dk sussa 20 dk ağlardı. Hamileyken, bebeği alıp parka gitmeyi, dışarda gezmeyi hayal ederdim ama ilk 3 ay bırak parka gitmeyi, balkona bile çıkamamıştım :))  Ama 3. aydan sonra ağlamalar oldukça azaldı, ufak ufak sesler çıkartmaya, anlamlı tepkiler vermeye başladı.
Eşler ve KV ile hepimiz aynı süreçleri yaşadık. Fazla üstünde durmamaya çalış, zira sütünün kalitesini ve miktarını etkileyen en önemli etken senin moralin. Hazır fırsatın varken bol bol kokla Duru'yu ve bugünlerin keyfini çıkartmaya çalış.


ipekkusgoz

Yabancı şehir dediğiniz yabancı ülke mi?.

Ben doğum iznim bittiği zaman işe dönmeyi planlamıştım.Öyle de yaptım ama işe başlamadan bir süre önce annemi yolladım İzmir'e. Kayınvalide zaten yarı kırkından sonra gitmişti. Oğlumla başbaşa kalmak ve yalnız nasıl yapabiliyorum görmek istedim.Aslında etrafında birileri olsa bundan da keyif almayacaktınız muhtemelen.Bu da zor bir şey çünkü. Her kafadan çıkan sesler vs bir sürü şey. Ben o kalabalıktan sebep lohusa depresyonu yaşamıştım.Tabii ki zor yalnızlık.İkiniz de birbirinize ve yeni hayatlarınıza alışık değisiniz.Sizin molaya onun size ihtiyacı var.Karmakarışık duygular ama geçecek illa ki.Ama bir düzen oturtmadan işe dönmeniz belki bir anlamda işe kaçmanız:) daha büyük sorunlara yol açabilir. O yüzden öncelikle bebeğinizle bir rutin bir ritm oturtmanız gerekir. Ben işe başlamadan hemen önce yaptığım biberon denemelerinde başarısız olunca acaba işe dönemeyecek miyim diye düşünmüştüm. Yani ne kadar işe dönmek isterseniz isteyin geride onu nasıl bir halde bıraktığınız önemli.


tembelanne

benim oglum 6 ay emmedi.sağdım biberona koydum verdim.İknci gün annem evine gitti aksamları yarım saat ugradı.
kaynana desen hiçbişeye elinisürmez ana kraliçe, kocam hiçbişey yapmaz :)
bende isyan etmiştim şuan o günler için vicdan azabi çekiyorum..işe başladım 8 ay sonra oglumu deli gibi ozluyorum.aksam beni görüyor hiç takmıyor varsa yoksa anneannesi kadın tuvalete bile gidemiyor..
 evlatlarımız bize emanet ve en güzel hediye.sağlıklı cennet kokulu evladıma  sarıldım, şükrettim  ve herseyi unutmaya çalıştım.
İlerde bugünleri düşünüp benim gibi vicdan azabı cekmezsiniz umarım..


tubavekizlari

merhaba,
ben depresyona hamileyken girdim sanırım hala da çıkamadım. eşim çok yardım eder ama hasta olduğuma, yorgun olduğuma asla inanmaz ve beni hastalık hastası olmakla suçlar, kv zaten 2-3 ayda bir gelir ve hiç bir konuda yardımını görmedim daha (yardım bekler ve hatta emreder), annem ve babam her zaman destek bana, ne zaman ihtiyacım olsa koşa koşa gelirler ama annem ameliyat oldu ve aralık başında tekrar ameliyat olacak, babamın da akciğerinde küçük bir nodül tespit edildi. onları da çağıramıyorum artık. bebeğim dört aylık ve tüm bunlara rağmen ben evde yapamıyorum, doğum iznim biter bitmez işe başlıycam dedim ve tam gün gelen yarım gün bebeğe bakıp kalan sürede ev işlerini yapan bir yardımcı buldum. şimdi kendimi daha rahat hissediyorum. belki fiziki olarak daha fazla yoruluyorum (yarım gün çalışıyorum ama büyük kızmı kreşe bırakıp kreşten alma, market vs. işleri de bana ait) ama kafam daha rahat, sabah gelip arkadaşlarla selamlaşmak, bazen beraber bir bardak çay içmek, öğrencilerle konuşmak iyi geliyor bana. bazen çalışmak anne için daha iyi, hatta çoğu zaman daha iyi bence,
bizim toplumumuzda baba çocuğu sever ve yardım ettiğini zanneder, anne bütün işlere yetişmeye çalışır ve bunalır,


DuruDyG

tubavekızları bende senin gibi yapmayı düşünüyorum 2 insan  suratı görmek eşim dışında biriyle konuşmak istiyorum aralıkta doğum iznim bitiyor rapor falan alıp şubata kadar çalışmıycam ama şubattan sonra dönücem galiba çok istemiştim ücretsiz izin alarak kızıma daha çok bakmayı ama psikolojim kaldırmıycak :( çok asosyal oldum çok sıkıldım ben hastalıktan kırılıyo bile olsam 2 gün evde duramazdım şimdi ise dr. aşı veya çok nadiren market dışında hep evdeyim:(



nilgun27

ilk hafta annem kaldı yanımda doğumdan sonra. sonra haftada 3 gün geliyordu. onun gelmediği günler kuzenler, arkadaşlar v.s. oğlumla yalnız kalmaktan ödüm kopuyordu. çok ağlıyordu çünkü. mememi tutmamıştı. ben çok yorgundum, uykusuzdum, depresyondaydım. o günler sanırım depresyonun da etkisiyle hazır değilmişim çocuk yapmaya, ona bakmaya diye düşünmüştüm. hatta itiraf edeyim bigün anneme " al götür istemiyorum bu çocuğu" demiştim:(

Şimdi 4 aylık. ona her baktığımda iyiki doğurmuşum diyorum. hayatta daha kıymetlisi yok gözümde tüm anneler gibi.  hala çok bunaldığım zamanlar oluyor tabi. ama nerde o ilk 40 gün düşündüklerim.

ve işe dönme zamanı yaklaştıkça kendimi kötü hissediyorum:( bırakmak için çok ufak diyorum:( sende öle diyeceksin miniğinle olmanın keyfine varınca. evet hayatın bir daha eskisi olamıyor doğru ama eskiden yaptığım hiçbişeye değişmemki oğlumu:)

lütfen bunlar geçicek diye düşün. o yorgunluk, uykusuzluk azalcak. kendine vakit ayıracağın günler çok yakında:)



MCA

ilk 7 ay cidden hiç iyi değildim bende. sonra diyete ve spora başladım. eşim geldiğinde kızı bırakıp 1 saat yürüdüm. bu mucize gibi geldi bana. hemde kilo verdim. emzirip yada sağıp dışarı çıkarsanız ruh haliniz değişir gerçektende.


julyet

herkes çok açıklayıcı ve güzel cevaplar yazmış, benim yazacağım da farklı olmayacak. Elbette geçici bir durum, sadece kendi depresyonumdan kısa bir örnek vereceğim. Ben hayatı boyunca iştahıyla arası çok iyi olan bir insandım, karnım tok dahi olsa davet edildiğim bir sofraya otururum o kadar :))) ama doğumdan sonra 10 gün boyunca canım hiç bir şey yemek istemedi!!! kendime inanamadım, sütüm kesilmesin diye annem zorla bir şeyler yediriyordu o derece iştahsızdım. Efe 3 haftalıkken saçımı kestirdim değişik modelli bir şey, gittim yeni çıkan bir oje aldım, tırnaklarımı boyadım, doğumda çıkarttırdıkları hızmamı taktım, kendime geldim birazda olsa :)) Doğumumu annemin evinde yaptım, evde EFe dahil 7 kişiydik, kalabalıktan anlamadım neyin ne olduğunu gülüş cümbüş geçti zor günler. Eğer gelebiliyorlarsa ailenizden bir süre daha yanınızda olmasını isteyebilirsiniz. sağlıkla büyütün bebeğinizi kolaylıklar diliyorum. 


nisannn

ben de perilievren gibi bakıyorum. bir allahın kulu da beni kenara çekip hamilelikte, doğumda, ilk aylarda neye uğradığını şaşıracaksın demedi. bebekli/çocuklu olmakla olmamak arasında dağlar kadar fark var.

sevgili duygu_84 sadece sabır... gerçekten aylar geçtikçe herşey rayına oturuyor, güzelleşiyor. herkes 3-4 sonra rahatlayacaksın derdi ama ben daha şimdi rahatlıyorum ve kızım 6aylık. işe başladığımda açıkçası evden biraz uzak kalmak o kadar iyi geliyordu ki. 4ay+3hftlıkken başladım. son 3-5 gündür ise işe gitmek istemiyorum evde kızımla eğlenmek istiyorum:) büyüdükçe güzelleşiyor. benim için ise daha çekilir oluyor herşey.


alidenizzz

oğlum henüz 3-4 aylık falandı birgün eşimin arkadaşlarıyla akşam oturmasında buluştuk aylar sonra. sohbet muhabbet herkes şıkır şıkır ben hala hamile pantolonumu giyiyiorum o sıralar o kadar şişkoyum ki .hamile gibiyim zaten .herkes sohbet ediyor gülüyor benim kucağımda bir bebek pışpış pat pat çok vahim durum ...kız arkadaşın birisi demezmi çat diye yaw sen kafayı yemek üzereymişsin çöp atmayı falan bahane ediyormuşsun dışarı çıkmak için öyle mi? diye

öylece kalakaldım demek eşim dışarıya böyle diyordu çok üzüldüm çooookkkkkk
ama şimdi iyiyim artık çok iyiyim zaman zaman sinir krizlerine girsem de hala iyiyim...
hepsi geçecek demem o ki bak herkes aynı şeyleri yaşamış ve geçmiş.
seninki de geçecek...



Cevaplamak için Üye ol