Çocuklarda şiddet eğilimi/eğitimi üzerine...

nurturia soruyor: 10

Üyenin kendi isteğiyle / ya da kurallara aykırılıktan dolayı üyeliği sonlandırılmıştır.


31 Cevap


senayc

benim söyleyecek çok şeyim var, kreş e gidiyor yiğit, kreş de de zarar görmüştü. O dönem bunu paylaşmıştım nurturia da,biz de mi vurmayı öğretelim diye. Çetrefelli bir konu bu.  Yiğit başlarda kreşde çok zarrar gördü(ben neredeyse kreşi değiştirecektim, o kadar yani!!!), defalarca kreş yönetimi ile görüşüldü. Sonuç:
2-3 yaş grubunda çocuğun bireyselleşmeye başladığı dönemlerde bu davranışlar sıklıkla görülüyor. Sizin çocuğunuz yapıyorsa ''arkadaşlarına vurman,ısırman,itmen hoş bir davranış değil. böyle yapmamalısın.'' deyip konuyu bıdı bıdı konuşup uzatmadan kapatıyorsun. Negatif dikkat çekme de olmasını istemiyoruz çünkü.
sizin çocuğunuza yapılıyorsa biz de böyle idi,ısırılmalar,tırmalamalar vs.  ben resti çekmiştim, o çocuk çocuğumun yanına yaklaşmayacak!!! diye. Genelde beraber oynayan ve aslında birbirini sevip,tercih eden çocuklar birbirine zarar veriyormuş. bizim örneğimizde çocuğun ailesi onu ısırarak seviyormuş(Çağatay diye bir çocuk,çok da sevimli),o da arkadaşlarını ısırıyordu.
Sonuç,bütün çocuklar-yiğit dahil-birbirlerinden ısırmayı,itmeyi,tırnaklamayı öğrendi. Bir şekilde kendini korumayı öğrendi. O da itebiliyor, hatta bir kere Çağatay ı öyle ısırmış ki annesine hemen haber vermişler.
bu yaş döneminde olabiliyor diyor okul psikoloğumuz. Biraz büyüyüp daha rahat iletişime geçtiklerinde yapmıyorlar. Sizin de yapmanız gereken yanlışı yaptığında,gördüğünüzde hemen o an uyarmak(uzatmadan). sürekli tekrarlamamak.  öz olarak bunları söyledi,ben bunu algıladım.

evde ne yapıyoruz, herhangi bir şeye izin vermediğimizde beni de itiyor, vurmaya kalkıyor. __Yiğit anneye babaya vurulmaz,arkadaşlara da vurulmaz. İstemiyorsan oynamak istemediğini söylersin. bunu yapmandan hoşlanmıyorum nokta.
Şimdilerde kızınca arada itiyor, ya da ----anne seninle oynamak hoşlanmıyorum diyor,okulda da bazen itiyor, bazen hoşlanmıyoyummm diyormuş.
şimdi o makaleyi de okuyacağım. Biz de durumlar özet olarak böyle. Kreşe başlamasaydı muhtemelen bunları hiç öğrenmeyecekti ama sonuçta bu çocukları cam fanusda da tutamayız.


senayc

Yanında durmama rağmen boş bulunuyorum ve bir şekilde zarar
görüyor, diyorsunuz. Kusura bakmayın ama, bu yaştaki
çocuklar için "boş bulunma" hakkımız yok. Boş
bulunmayın
demiş ilgili kişi, BU NEEEE,cidden anlık bir şey bu.
tabii sadece bu değil de gerçi bitmedi ama bu yazının BENCE elle tutulur bir yanı yok.


senayc

2-3 yaş arası özellikle,konuşmanın yararından bahsetmiş uzman kişi,sorun şu ki konuşmayı tam olarak algılayamıyor zaten bu dönem çocukları.
Uzaklaşın demiş,bu mudur önerdiği çözüm,kaçmak bence. sorun bu yaş çocuğu paylaşmayı bilmiyor,o an o oyuncağı istiyorsa,o onun ve oynamalı. Öğrenmeleri gereken paylaşmak,konuşarak zorunlarını çözmek ve sosyalleşmek.


ikicocukannesi

senay,

daha evvelki yazılarını da okumustum ben, biliyorum yigitin durumunu kısaca. iki sorum var yanıtlarsan sevinirim.

- ne kadar surdu bu durum, evde yani. kızınca vurması, tepkilerinin siddet icermesi?
- kreste bu sorunu tamamen astınız mı? artık vurmuyorlar mı? sıklıgı azaldı mı?

tesekkur ederim.


ElfAna

Birincisi, vurmak, ogrenilmis bir davrnastir. "saldirgan cocuk" ifadesini hic begenmedim. Evet, bu sayilan sebepler gayet etkili oluyor. Bununla birlikte boylesine bir etiket bastan cirkin. Bu da cocugun kendini ifade yollarindan biridir.
"Anaokulu öncesi, bunu o çocuğun anne-babasından bekleriz, bekleriz ama kimi zaman bulamayız. Bulamadığımız durumda, bunu o anne-babaya anlatmayı deneyebiliriz, ama bu çoğu zaman sonuç vermez. O durumda yapacağımız tek şey maalesef, çocuğumuzun o ilişkiden uzak durmasını sağlamak olacaktır."
Yok boyle birsey! Bu donemi neredeyse her cocuk geciriyor. Ortamdan soyutlamak da neyin nesi!! Her aile ile ayni sekilde konusulmaz, yaklasimlar farkli olmalidir. Cogu zaman sonuc vermezi kabul etmiyorum. Ben, okulda boyle bir durumla korsilastigimda cogu zaman degil, nadiren sonuc alamam.
22 aylik bir cocuk ile ilgili bir soruya, 14 yasindaki kizlari ile cevap vermek ne kadar gerekli?
"Eğer çocuğun anne-babası oradaysa (anladığım kadarıyla tanıdığınız kişilerin çocukları bu çocuklar), onlara da çocuklarına rehberlik etmeleri gerektiğini hatırlatabilirsiniz. Ulaşamıyorsanız, bir iki denemeden sonra uzatmayın terk edin." Pekiii, bu terk etmeler sonucu, 22 aylik bebe kendini nasil hissedecektir? O ortamdan kendisi de soyutlanmis olacagi icin, ceza gibi gelmeyecek mi? Bundan da sesimi cikartirsam, arkadaslarimdan uzak kalacagim sonucuna varmaz mi?
"Tüm çocuklar, daha doğrusu tüm ebeveynler böyle değil, neyse ki!.. Doğru rehberlik almış, güzel büyütülmüş çocuklar da var, neyse ki!... Biz bulabildik böyle aileleri, eminim siz de bulabilirsiniz." Gercek hayata hazirlamiyor muyuz biz cocuklarimizi? İki cocugun birbirlerinden dogruyu gorerek etkilenmesini cope mi atmak gerek? Nereye kadar izole edilmis ortam aranacak?
"Eğer, o çocuk ve ailesi hiçbir girişiminize olumlu yanıt vermiyorsa, o an orayı terk edemiyorsanız, o çocuğa kararlı (ve biraz sert bir tonda) bunu yapmaması gerektiğini, eğer yaparsa sizden aynı şekilde karşılık görebileceğini söylemelisiniz." Bu kisasa kisas tavrini 22 aylik bebek alip gelistirmesin sonra?
Kizi 6 yasindayken sosyal tesislerde yasadiklari ornekte, zaten kizi kendini savunmus ve tavrini koymus, bunun ustune, gidip de goz dagi vermek, henuz gerekli miymis?
Annenin "yanlislikla" soylemini ben de dogrubulmadim. Kurallari henuz ogdenmemis demek ve illa ki araya girilecekse, ilgilerini baska bir seye cekmek ortami daha yumusak hale getirip diger cocuk icin de dogru bir ornek olmaz mi?
"boş bulunma" hakkımız yok. Buna da katiliyorum. Bu yas cocuklari henuz gudulerini bastiramayabilirler.
Buyukanne&buyukbaba da olaydan nasibini almis. "Korumaci davranmak" i elestirmek??



ElfAna

Basakcelik, ortada yaralanma durumu yok ise&olmayacak gibi gorunuyorsa,  ben geriden gozleme devam ederim. Ortalik hareketlenmeye basladiginda, mudahale ederim. Ebeveynler cok hassas olur bu konularda, hepimiz yasiyoruz. O yuzden, dogru kelimeleri secmek diger anneyi de yardima hazir hale getirebiliyor. Diger annenin ilk adimi atmasini beklerim, tepki yoksa veya o da beni bekliyorsa; hizli bir hasar tespitinden sonra; kendi cocugumun duygularini dile getirmesini saglarim. Diger cocuk oyle gozukmese de illa ki dinliyor olacaktir. Sonrasi tamamen sizin yonlendirmenize kalmis oluyor. Sunu asla unutmam; bunu yapan kendi cocugum da olabilirdi. O' na nasil yaklasilmasini isterdim, ne dersem gururunu incitmeden magduru anlamasini saglarim.


ElfAna

deniz21903, tabii ki her soyleneni yapma zorunlulugu yok. Kisi ilk once kendi mantik suzgecinden gecirecek.
 "Peki dedim, sen de kimseye vurmayacaksın, eğer vurursan, beni karşında bulursun, ve bu kez sana tokat atayım mı diye sormam, yapıştırırım bir tane. Kuzu gibi oynamaya devam ettiler." satirlarindan benim cikardigim sonuc: Gucunun yettigini ezebilirsin. Kizini korumak amacli bir harekete gecis. Bununla birlikte, ortalikta baba-anne yoksa; yani magdur eden icin gozle gorunur bir engelleyici yoksa, istedigini yapabilir. Bence bu hareket, bunu ogretir.


ElfAna

Basakcelik, kendisini tehlikelerden korumak gerektigini anlatabilirsin. Anliyor sonucta konusamasa da. Baslarda bir anlami yokmus gibi gelebilir, yine de zaman icinde uygulamaya sokacaktir. Bu koruma; ortamdan uzaklasarak da olabilir, konusmaya calisarak da olabilir, gidip magdur eden cocugun buyuguyle konusmak da olabilir.


senayc

İÇA(başakdan copy), yiğit in şiddet uygulama durumu çokkk azaldı,genelde oynamak hoşlanmıyoyum diyor, arada itme oluyor ama o da çokkk azaldı. Sınıfta ise, arkadaşlarını ısırma genelde azalmış durumda, iteklemeler ya da tekmelemeler zaman zaman oluyor. Tabii yiğit de bazen ısırılıp geliyor eve. 

 Ve tabii kreş de oldukları için yaş grubu itibariyle olumsuz davranışları biri bırakıp biri başlıuor ve sürekli bu davranış ortada,unutmasına izin yok yani.  3 yaş ve sonrasında pek kalmıyormuş İÇA, okulumuuzn psikoloğu öyle diyor. Mesela o dönemde de küfür öğrenip geliyorlarmış.


eylemyigit

Ben, işte o vuran ve itekleyen çocuğun annesiyim:(
Yiğit, çok sosyal bir çocuk aslında.Arkadaşlarıyla birçok şeyi paylaşabiliyor ama bazen istediği bir şeyi karşı taraf vermeyince vurma veya elindeki bir şeyi fırlatma eğilimine girebiliyor.Anne baba olarak yerin dibine giriyoruz tabii.Çünkü,ister istemez diğer çocuğun ailesi panikliyor zarar gördüğü için.Biz de müdahale edip,uzaklaştırıyoruz ve sonrasında özür dilemsini istyoruz.Hemen gidip  özür diliyor.Çok anlık bir durum yaşıyor Yiğit.Öğrenilmiş bir şey olduğunu söyledi Elf Ana ama bizlerden öğrenmedi,televizyon da izletmiyoruz ,bebe tv,cailou falan dışında.Komşularla falan çok haşır neşir ama koskoca insanlar da bunu öğretecek değil.Üstelik aşırı tepki vermemeye çalışarak, olumsuz bir şey olduğunu anlatıyoruz olay sonrası ama ama ama ..Aklım almıyor bunu.Tamamen içgüdüsel ve anlık bi şey oluyor sanki.Bir de bu sevdiği,sevmediği insanlara göre olmuyor.İstediği bir şey olmadığı zaman yapıyor.Karşı taraf da ona karşılık verirse,daha bir hırsla o da karşılık veriyor.Olayı sonlandırdığımızda ,hiçbir şey olmamış gibi ruh hali tamamen farklılaşıyor.Ve başta da dediğim gibi çok güzel iletişim kurabilen bir çocuk aslında .
Gün içinde anneannesi bakıyor.Belki onun tepkileri farklı oluyor,belki kalabalık ortamlarda bulunduklarında diğer insanların tepkileri farklı oluyor ve bu durum pekişiyor da olabilir farkında olmadan.
Şu an pek bir netlik yok kafamda ne yapılacağı konusunda.Davranışı olumlu ya da olumsuz aşırı tepkilerle pekiştirmemeye çalışmak, bunu yapmanın doğru olmadığını,karşısındaki insanın zarar gördüğünü anlatmak ve dikkatini olay esnasında ya da hemen sonrasında başka şeylere yönlendirmek gibi şeylerle yetiniyoruz şu anda.




Cevaplamak için Üye ol