Evlatlık çocuk- Öz çocuk...fikirleriniz ve tecrübelerinize ihtiyaç var...

Çocuk açısından hiç sorun olacağını düşünmüyorum, bugün 3. çocuğunu yeni kucağına almış bir annenin güncellemesinde vardı, çocuğu "anne bu bebek çok ağlıyor, yenisini alalım" demiş :) Onlar için ne fark eder ki?

benim teyzemin 20 yıl çocuğu olmadı.sonra diğer teyzemle anlaşmışlar 4.çocuğu doğunca hastaneden teyzeme vermişler.erkekti.8 sene sonra teyzemin bir kızı oldu mucize eseri.şartlar öyle değiştiki çocuklar büyüyünce ayrımcılık başladı.aile bireylerinden çocuklar aralarında tartışırken senin annen o değil bu dedi.çocuk beni neden verdiniz  ben neden böyleyim benmi istedim böyle die iki tarafada düşman oldu.şimdi evlendi fakat iki tarafada uğramıyo anne baba cümlesini kaldırdı hayatından.yani bu yükü kaldırmak çok zordur.bizzat yaşadığımız için söylüyorum.çocuklarınıza eşit davranacağınıza inanıyorsanız eğer çok güzel bi davranış elbette.ama hayat bazen istediğimiz  gibi gitmeyebiliyor.çok iyi düşünüp hareket etmek lazım.

sevfurker, verdiğiniz örnekteki gibi bir durum gerçekten çok zor. Ve bence sürekli gördüğünüz bir yakınınızın çocuğunu evlatlık almayı, yuvadan evlat edinmeye örnek olarak da almamak lazım, çok farklı yönleri var.

Benim universiteden yakin bir arkadasim evlatlik. Tek cocuk. Sevilmis, buyutulmus, okutulmus. Hep istedigim bir seydir bir cocugu evlat edinmek. Henuz bu konuda pek arastirmadim, yani cocuklarin yas araliklari vs gibi konularda. Ancak Ingiltere'de, evlat alinan cocugun evin en kucugu olmasini istiyorlar. Ondan sonra baska cocuklar da olabilir ama o eve geldiginde evin en kucugunun o olmasini istiyorlar. (diye biliyorum.) Sanirim ilk kez geldigi yabanci bir ortamda herkes en kucuge karsi fazladan ilgili, hassas vs olacagi icin.

Benim sahsi dusuncem, 2. cocugum olursa, o da biraz buyudukten sonra 3. cocugu evlat edinmek. Cocuklarin arasinda biraz yas farki olmasini istiyorum ki rekabet azalsin. En kucugu ile arasinda 7-8 yas olursa, evdeki cocuga durumu anlatmak, onun anlamasi ve kabullenmesi 3-4 yasindakine oranla daha kolay olur diye umuyorum. Ama diger yandan, 3-4 yasindaki konuya biyolojik-evlatlik diye bakmaz, gelenle birlikte buyur gider diye de dusunuyorum :)

Bilemiyorum.. Insallah isteyen herkes bu yolda olumlu bir adim atabilir :)

benim verdiğim örnek aile içindende olmaya bilirdi.benim verdiğim kötü örnekti elbet iyi örneklerde vardır elbet.ben kötüsünü anlattım iyisinide anlatanlar olacaktır elbet.

aile dostumuz iki çocuklarının ardından epey sonra 3. çocuğu evlat edindiler.çocuklar büyük olduğu için kabullenme ve algıları elbetteki küçük çocuğa göre çok farklı oldu.anlayışla ve şevkatle yaklaştılar.bir detay da şu:evlat alınan çocukları 5-6 yaşında idi.yani o da biliyordu biyolojik anne - anne ayrımını.ciddi problemler yaşamadılar.

her şeyden önce çok güzel bi karar
ben tanışmaadım ancak annemlere geln bir bayanın eşi yetimhanede büyümüş kendi bi ailenin şevkatine o kadar muhtaç büyümüş ki evlenip çocukları olduktan sonra 3. evladını evlat edinme kararı almışlar bayanın söylediğine göre o çocuk evlerine girdiğinden beri evvlerinde maddi manevi anlamda çok şey değişmiş çok mutlu ve huzurlu olduklarını anlatmışlar

sevfurker, bence de bir yakınına verilmek apayrı bir durum; Damla, haklısın benim de bir endişem bu; annevebebişi, ben de senin gibi büyürse daha bilinçli kabul edebileceğini ancak küçükken de gerçekten daha çok kardeş olarak sevebileceğini düşünüyorum; ogunel, gerçekten örnek tablo mantıklı gibi; aomer, ben bu konuya bu aralar taktığım için böyle bir şey yapabilmek beni de ruhen rahatlatacak. 

yanılmıyosam konu başlığı evlatlık çocuk -öz çocuktu.o çocuğun psikolojisini isyanını bizzat yaşadım.tecrübe ve fikirlerinizi yazın demişsiniz ve bende yazdım.sürekli görüp bildiği birisine bu tepkileri verebiliyorsa neden hiç tanımadığına nasıl tepki verebilir?hayat toz pembe değilki neden kötü yanlarınıda iyice göz önünde bulunduramıyorsunuzki??o çocuğun psikolojisinin nasıl olacağını ne tür tepkiler vereceğini nerden biliyorsunuz.tamam düşünceniz çok güzel bi davranış.pişman olmayacağınızı 10 sene sonrada aynı fikirde olacağınıza eminmisiniz???sonuçta burada bi insandan bahsediyoruz.basit bi durum değilki hep iyi ve olumlu düşünebilesiniz.kendinizi ölene kadar o çocuğa ve çocuklarınıza adayacaksanız ne ala.hakkınızda ne hayırlıysa o olsun

Ben de istiyorum evlat edinmeyi.
Hatta 37 yaşıma kadar doğurmam şart değil, şefkata ihtiyacı olan onca çocuk varken diye düşünürdüm.
Oğlum doğdu, şahane bir şey oldu tabii.

Ama evlet edinme fikrim hala var.
Bakalım, hayat...