Evlatlık çocuk- Öz çocuk...fikirleriniz ve tecrübelerinize ihtiyaç var...

Ozlem soruyor: 10

Arkadaşlar, 3,5 yaşında bir kızım var, kardeşi olsun istiyorum ama hep istediğim bir şey de bir evlat edinmek. Bunu çocuğum yokken de isterdim çocuğum olduktan sonra, Çocuklarımıza sunduğumuz şartları ve bir çocuk için ailenin önemini düşünüyorum da yuvalardaki çocuklar aklıma geldikçe bir tanesine bu şartları sağlayabileceğimizi düşünüyorum. Elbette bu konunun bir çok avantaj ve dezavantajı var. Kızım kaç yaşındayken bunu yapmalıyım, nasıl etkilenir? Diğer çocuğu kardeşi olarak kabul edebilir mi? Bilemiyorum, fikirleriniz ve hatta varsa tecrübeleriniz bana yol gösterebilir diye düşünüyorum... Yazın lütfen...


35 Cevap


annevebebisi

sevfurker, senin bahsettigin durum oldukca farkli yalniz. Kendi anne babasi gozunun onunde iken, onlari teyzesi ve enistesi saniyor ki bu cok buyuk bir aldatmaca. Bunu Anadolu'da maalesef yapiyorlar ve dogru bulmuyorum. Ama seninkine birebir benzeyen bir ornek, benim bir tanidigimin simdi ellili yaslarinda olan babasidir. Kendi amcasi ve yengesine verilmis ve o da sonradan gercegi ogrenmis. Ancak o terst bir tepki vermemis, hepsini ana-baba belleyip yaslandiklarinda bakmis vs. Kisiden kisiye degisiyor tepkiler ama dedigim gibi bu buyuk bir haksizlik.

Kendi adima, annesi babasi olmayan, yetimhaneden bir cocuk almayi (genelde bebek tercih ediliyor, ben ozellikle bebeklikten cikmis cocuk istiyorum) ve o'na biyolojik anne babasi olmadigimizi daha basindan anlatmayi dusunuyorum.

Evlatlik olayi Ingiltere'de cok yaygin. Cocugu olsun, olmasin pek cok aile evlatlik ediniyor. Ingiltere icinde prosedur uzun ve zor oldugu icin Cin'den, Rusya'dan, Romanya'dan, Afrika'dan evlat edinen cok. Daha 2 gun once Portekizli komsumla konustuk bu konuyu. 2 cocugu var ve 3.yu evlatlik edinmek icin arastirmalara baslamis. Zengin falan degiller. Bu is maddiyat isi degil bence. Gonul isi. 2 cocuga yeten 3. cocuga da yeter. Hatta yukarda bir arkadasin bahsettigi gibi, eve gelen kimsesiz cocugun o evin bereketini arttirdigina da inaniyorum. Bahsettigim gibi kendi yakin arkadasim benim icin guzel bir ornek. Yetimhaneden alinmis ve sicacik, samimi bir sevgi verilmis. Evlendi, cocugu oldu. Simdi onu evlat alan anne-babasi ile yasiyor, onlara torun sevgisi bile yasatti. Var mi daha otesi..


kuzum

Benim de bebeğim olmadan önce ve sonra düşündüğüm bir konu evlat edinme. Ciddi ciddi araştırır bir durumda falan değilim. Sadece kabataslak düşününce aklıma gelenler şunlar (olumsuz olarak): Bir tanıdığımın ailesi yıllar evvel bir evlat edinmiş, tanıdığım kişiye kardeş gelmiş yani. Uzun süre birlikte yaşamışlar ama çocuk biraz daha büyüyünce sağlıksız şeyler yapmaya başlamış. Etrafına zarar vermeye. Bir keresinde üvey babasının terasta baktığı güvercinlerin kafasını koparırken yakalamışlar (yazarken bile ürperdim) ve öz evlatlarına da zarar vermesinden korktukları için geri vermişler yıllar sonra çocuğu. Bu çok kötü bir tecrübe tabii. Kendi adıma vurgulamak istediğim şey, ciddi psikolojik hastalık durumunda bakış açımız ne olur, neleri, neden ve nasıl göze alırım bilmiyorum. En kötüsünü düşünüyorum "her ihtimale karşı" olmalı diye. Bir durum daha var kafama takılan. Bizim bir yakınımızın şimdi koca adam olan iki öz evladı vaktiyle daha küçücük çocukken teknede oynarlarken biri diğerini itiyor, çocuk düşüyor ve gözüne teknede bulunan tenekenin ucu giriyor. Gözünü kaybediyor tabii. Bir anne olarak tabii ki ittiren evladına yapılacak bir şey yok. Bu bir kaza. Ama işte düşünüyorum da acaba böyle bir durumda bunu yapan öz değil de üvey evlat olsa durum ne olurdu? Örneklerim çok acımasız, kötü biliyorum. Ama bu noktalara kadar cevap vermeli kişi kendi içinde düşünürken diyorum. Ben cevap veremiyorum. Ya da veriyorum ama kendime yediremiyorum. Ya da hiç böyle şeyler düşünmemeli mi bilemiyorum.


annevebebisi

kuzum, bu tur dusuncelerle isin icinden hic cikilmaz bence. Yani bu hayatta hic bir seyin garantisi yok. Gazetelere bakinca kendi oz anne-babasini, kardeslerini olduren bir suru genc insan haberi de okuyoruz. Aralarinda adaletli davranma konusu gercekten cok hassas bir konu. Evlatlik diye onun kalbini incitmek haksizlik olur. Diger yandan insan biyolojik evladina karsi ister istemez daha yakinlik duyabilir. Iste bu yuzden evlatlik gelen cocugun evin en kucugu olmasi ve kendi biyolojik cocuklarimla aralarinda hatiri sayilir bir yas araligi olmasini istiyorum. Belki daha iyi olur umuduyla.


sevfurkereym

anladığım kadarıyla olumlu sözler hikayeler duymak istiyorsunuz.o örnek farklı aman bu örnek olmaz.yaşayıpta tecrübe edin ozaman ne dielim.yolunuz açık olsun


Nazife

Nerede yaşıyorsunuz bilmiyorum ama Türkiye'de çocuk sahibi olabilen ebeveynlerin evlatlık edinme gibi bir haklarının olmadığını biliyorum. Çok yakınımda böyle bir başvuruda bulunmuş ve reddedilmiş bir aile mevcut. Tabii uzun yıllar oldu durum şimdi değişmiş olabilir.

Şahsi fikrime gelince çocukları tapar derecede seven biri olarak çocuk sahibi olabilirken evlatlık edinmenin çok da doğru bir şey olmadığını düşünüyorum. Bence tarafsız olmak çok zor, herkesin başarabileceği bir durum değil. Siz hakkaniyetli davransanız bile kendi çocuğunuzun ya da evlatlık alacağınız çocuğun öyle davranacağından hiçbir zaman emin olamazsınız.

Çok fazla araştırmamakla birlikte koruyucu ailelik yapmak daha mantıklı gibi gözüküyor.

Kolaylıklar dilerim..





sevfurkereym

nazife hanım dediklerinize aynen katılıyorum.insanın peygamber olması lazım hakkaniyetli olması için.hiçbir insan evladı eşit seviyede kayırmadan davranamaz.bide şu varki siz aldınız çocuğu dielim herşey yolunda bu durum çocuğunuzu ileride memnun edecekmi bakalım??öz kardeşler bile keşke kardeşim olmasaydı ozaman tek olurdum her istediğim olurdu diyor.kaldıki kardeşinin öz olmadığını öğrenince masıl tepki verecek???nazife hanımında dediği gibi koruyu aile olmak en mantıklısı.böylece kimse üzülmez...


hande

bu tamamen bakış açısıyla ilgili bir durum bence. türk aile yapısı çoğu zaman buna uygun olmadığını gördüm malesef, denge kurulamıyor ve çok ayrımcılık yapılıyor. hele bide miras falan olursa:(((
 hayat çıkar ilişkilerinden ve aldatmacalardan ibaret malesef.

aile bireyleri ayrım yapmadıktan sonra kardeşler hiç yapmaz diye düşünüyorum. bazı insanlar evlat ediniyor ve çocuk büyüdükçe yaramazlık yapıyorsa bu zaten bizim değil genleri bozuk gibi bir moda girip çocuğu tekrar yurda verebiliyorlar malesef.

evet çocuk doğurmak çok güzel ama bebeklikten itibaren eve girecek herhangi bir bebeği kendim doğurmuş kadar sevebileceğime eminim. evlat edinecek kişilerinden bundan emin olması şart diye düşünüyorum. önemli olan onu da kendi çocuğunuz gibi kabul edip iyi gününde de kötü gününde de ona gerçek bir aile olmak. bebeklik döneminde evlat edinip bebeği emziren anneler biliyorum ve sütleri geliyor. demek ki onlar gerçek birer anne artık.  doğurmak önemli değil. ama bizim alt komşumuzun kızı evlat edindi. bebek hep büyük annede gece uyanmak zor geliyormuş vs.:(


Damla

Bence zaten kendi çocuğun hissi doğurmakla değil, bakmakla, birlikte yaşamakla gelen bir his. 9 ay karnında durmuş, yüzünü mü görmüşsün, anne mi demiş, gülücük mü vermiş sana. Doğuyor, alıyorsun kucağına, tamam diyorsun, işte birlikteyiz, demek bu arkadaşmış bebeğimiz. Esas ondan sonra başlıyor. Her geçirdiğin gün daha çok bağlanıyorsun çocuğuna, emek verdikçe daha çok seviyorsun, hislerin güçleniyor.


Eğer çocuğu olabilen bir çift evlat edinemiyorsa bence bu çok kötü. Yani çocuklu hayata alışık bir aile sonuçta almak isteyen, neden çocuğa ve aileye bu şans tanınmasın ki?


Nazife

İnsanın kendi çocuğunun olması elbette ki çok farklı bir duygu. Anne olarak eminim ki birçoğumuz tüm çocuklara karşı sevgi doluyuz. Ama söz konusu kendi çocuğumuzsa onun için hiç tereddütsüz canımızı bile vermeye hazırızdır. Bence annelik; bebeğin ana rahmine düştüğü andan itibaren başlar. İlk kalp atışını duyduğunuz günü hatırlayın. Nasıl da heyecan verici bir duygu olduğunu anımsayın. Sonra ilk tekmeler, hıçkırıklarını ilk hissedişiniz.. Tüm bu güzel duyguların yanında zorlukları da olmuştur. Kendi adıma 28. haftaya kadar mide bulantılarım sürdü. Çok zorlu bir dönemdi benim için. Düşünüyorum da başka ne için bu kadar sıkıntıya katlanabilirdim ki.. Sonra doğum anı çekilen sancılar. Acı içindesiniz ama o an o acı umrunuzda bile değil, bebeğinizi bir an önce sağlıklı bir şekilde kucağınıza almaktan başka bir şey düşünmüyorsunuz. Bu da anne ve bebeği daha doğmadan birbirine çok derin bir şekilde bağlayan en önemli olaylardan biridir.

Tabii ki annelik sadece doğurmak değildir. Çocuğa sonsuz sevgi verip onu doğru bir şekilde yetiştirmektir aslolan. Bu anlamda çocuğu olmayan bir çiftin evlatlık edinmesini çok mantıklı buluyorum lakin çocuğu varken evlat edinme konusunda çok tereddütlüyüm. Umarım düşüncelerimi naçizane aktarabilmişimdir.


busraa

koruyucu ailelik düşünmez misiniz? Bakın isterseniz.




Cevaplamak için Üye ol