Evlatlık çocuk- Öz çocuk...fikirleriniz ve tecrübelerinize ihtiyaç var...

Ozlem soruyor: 10

Arkadaşlar, 3,5 yaşında bir kızım var, kardeşi olsun istiyorum ama hep istediğim bir şey de bir evlat edinmek. Bunu çocuğum yokken de isterdim çocuğum olduktan sonra, Çocuklarımıza sunduğumuz şartları ve bir çocuk için ailenin önemini düşünüyorum da yuvalardaki çocuklar aklıma geldikçe bir tanesine bu şartları sağlayabileceğimizi düşünüyorum. Elbette bu konunun bir çok avantaj ve dezavantajı var. Kızım kaç yaşındayken bunu yapmalıyım, nasıl etkilenir? Diğer çocuğu kardeşi olarak kabul edebilir mi? Bilemiyorum, fikirleriniz ve hatta varsa tecrübeleriniz bana yol gösterebilir diye düşünüyorum... Yazın lütfen...


35 Cevap


babu

benim oğlum sürpriz bir bebek. çocuğumun olabilmesi beklenmiyordu. o dönem biz eşimle doktor doktor koşmaktansa evlatlık almaya karar vermiştik. üstelik ta eskiden beri şu düşünce de hep aklımdadır: 'dünyada bakıma muhtaç onca çocuk varken, neden illa ki kendi genimden olanı yapmaya çalışayım. bu nasıl bir bencillik ya da nasıl bir içgüdü?' neyse sonra kendisi gelmeye karar verdi oğlum ve iyi ki geldi (aynı yorumu bir arkadaş daha yapmştı :) )
şu anda da 2.yi evlatlık alma fikri zaman zaman geçmiyor değil aklımdan ama burada korkularını, ya öyle olursa ya böyle olursa tereddütlerini paylaşan tüm arkadaşlar gibi benim aklımdan bir sürü felaket senaryodu geçiyor. zaten şu anda 2. bir çocuğu kaldıracak durumumuz olmaıdğından ciddi bir şekilde düşünmüyorum ama sizin sorunuzu görünce tekrar sorguladım. 
önce benim aklıma gelen endişeleri de yazsam mı dedim, sonra kendime bir yanıt buldum onu paylaşayım istedim: ben oğlum doğmadan önce çocuk sevgisini hayal edemiyordum. çocukları hep çok severdim, arkadaşlarımın canım gibi sevdiğim çocukları var, kendi çocuğumu da en çok o kadar severim diye düşünürdüm. ayrıca çocuğumu kocamdan çok sevemem diye. ne kadar öngörüsürüzmüşüm, çocuğum olunca anladım.
bunun gibi, bence sahip olmadan evlatlık çocuğa duyacağımız sevgiyi de hayal edemeyiz. damla'nın dediği gibi ona emek vermek çok önemli. ilk kez bize gülmesi ya da ne bileyim yaşı büyükse gelip ilk aşkını bizle paylaşması, bir tek bizim yanımızda huzur bulması, saçımızı okşaması. eminim çok kuvvetli bir bağ yaratacak çok şey olacaktır. öz çocuğumuz kadar sevmek, bilmiyorum? ama belki hedef o olmamalı. hep beraber, mutlu bir yuvayı paylaşmak. ileride olması muhtemel kötü şeylerde onu suçlamayacak olgunluğa sahip olduğunuza inanıyorsanız, çok özel ve güzel bir aile yaratılabilir diye düşünüyorum.


Nazife

Sayın Medona Hanım,

Öncelikle yorumunuzu üzülerek okuduğumu belirtmek isterim. Böylesine hassas bir konuda kelimelerimi özenle seçerek, kimseyi kırmak istemediğimi üstüne basa basa söyleyerek konu hakkında fikirlerimi paylaşmama rağmen sizin beni ön yargılı olmakla itham etmeniz gerçekten üzdü beni.

Söylemek istediklerim çok açıktı oysa ki. Anneliğin hissiyat olarak anne karnında başladığını söyledim. Zaten hisler başlıyor siz anne olamıyorsunuz, boşuna da anne adayı denmiyor hamilelere. Sağlıklı bir şekilde dünyaya getirebilirseniz yavrunuzu anne oluyorsunuz. Tabii ki bu, gerçekten layıkıyla annelik yapacağınızın garantisi olmuyor.

Ben de tam bunu demek istemiştim yorumlarımda. Annelik sadece doğurmak değildir diye de altını çizmiştim. Benim takıldığım konu çocuğunuz varken evlatlık edinmekti. Hiç çocuğu olmayan ve evlatlık edinenlere saygı duyuyor ve sizi yürekten kutluyorum. Gerçekten yaşadığınız çok yüce bir duygu olmalı.

Tabii ki çocuklu olup evlat edinen, buna cesaret edebilen, hayatlarını sorunsuz sürdürebilen ailelere de saygı duyuyorum. Ben buna cesaret edemezdim, tüm söylemek istediğim de buydu. Ayrıca karşılaşılabilecek sorunları da farklı bir bakış açısı getirerek belirtmek istedim.





selencem

medona, kızının resmine baktım da o zaten anneye atılan bir bakış, başka kime öyle şımarır ki insan. Çok güzel birşey yapmışsın, sevgiler saygılar...


Dilekoz

Benim kızım da sürpriz gelen bir bebek. Eşim de ben de hep çocuk istemiştik; umutsuzluğa düştüğümüzde biz de evlat edinmeyi düşündük. İleride şartlar elverirse yine düşüneceğimiz birşey bu. Bir bebeğin geldiği evi nasıl değiştirdiğine şahit olduk; yeni ebeveynler olarak tecrübesizlikler, zorluklar, yorgunlukların kat ve kat üstünde şefkat ve sevginin geldiğini gördük. Bazılarımız kariyer - güç, bazılarımız ebedi güzellik, bazılarımız paylaşımı hayatının merkezine oturtur. Herkesin değerleri, öncelikleri ve hayata dair planları farklı. Özlem, aileni büyütmeye karar verdiysen bunu yap; o şanslı çocuğu aranıza al. Kızın da böylece ablalık duygusunu tadar...


GulcanDeniz

Medona, arkadaşlık isteğinde bulunacağım sana, kabul eder misin?



GulcanDeniz

Öykününannesi +1


evren

Medona ben de sana arkadaşlık teklif etmek istiyorum kabul eder misin?


evren

gözüm doldu, ne diyeceğimi bilemedim...


Ana_Panda

Kızınızla sonsuza kadar mutlu bir ömür diliyorum Medona... 

ben de evlatlık bir çocuk istiyorum.. kızım hayata gelmeden önce de bunu düşünüyordum.. ama ben nedense hep down sendromlu ve ya başka "engelli" (artık engel demek ne kadar doğruysa! - asıl bizleriz engelli)    çocuk evlat edinmek istedim. bir tek işin maddi yönünü düşünüyorum ve bu beni durduruyor yoksa hiç çekinmem çok istiyorum çok


benan_

sevgili medona, yüreğinin ve sevginin büyüklüğü gözlerimi doldurdu, Allahum güzel kızının da senin de yolunu hep açık etsin, bu arada ben de arkadaşlık teklif ettim, kabul edersen sevinirim



Cevaplamak için Üye ol