boşanma

bosaniyorum soruyor: 10

evet kızlar uzun süreden beri düşündüğümü yaptım ve sırf bu soruyu sormak için kendime yeni bi nurti sayfası açtım, malum özel konular bazen bas bas bağırılarak konuşulamıyor; uzun süreden beri boşanmayı düşünüyorum, o mutlu değil ben mutlu değil, memurum iyi bi maaşım var, boşanan arkadaşlar varmı aramızda, evlilikten herkes bahsediyordu başımıza neler gelcek biliyorduk ama tek başına , 4 aylık bir erkek bebekle hayat.. evlilik terapsitine gittim bu koşullarda boşanmanın doğru bir karar olduğunu, babanın illaki sağlıklı çocuk yetiştirmek için gerekli olmadığını, yanızca çocuk3-4 yaşlarındayken baba-rol model yerine geçicek birine ihtiyacı olduğu söyledi, eşimle mutsusuz herşey normalmiş gibi davranıyoruz ama benim aklım boanmaya hergün biraz daha yatıyor ama adım atmaya korkuyorum


20 Cevap


CokBilmis

Ben çocuk doğurmadan önce eşimi zorla terapistime götürmüştüm. Sizin anlattıklarınızı yaşamaktan korkuyordum. Terepistime toplam 3 seans gittik. Beni zaten öncesinden tanıyordu. Bir seans ikimizi birlikte aldı. Bir seans eşimi aldı. Sonra bir seans da benle görüştü ve sorunumuzu kökünden çözdü :)

Meğer sorun bendeymiş. Sizin yaptığınız hatayı yapıyormuşum: Erkeksi davranıyormuşum.

Terapistim aynen şöyle dedi: "Eğer bir kadın geleneksel olarak erkeğe yüklenen işleri yaparsa, eşi önce sorumlulukları azalacağı için sevinir. Ama bu mantıklı düşünme şeklidir. Oysa bir de bilinçaltımız var. Bilinçaltı, erkek farkında olmadan, 'Sen bir işe yaramıyorsun, bu aile sensiz de yürür, sen bir hiçsin' mesajı vermeye başlar ve erkek gitgide mutsuz olur, tüm işlerden elini ayağını çekmeye başlar. Erkek iş yapmadıkça kadın daha çok yapar, bu sarmal da böyle sürüp gider" dedi.

"Eee, ne yapmam lazım? Yapmıyor işte bazı işleri" diye sordum.

"Onun yapmadığı erkek işlerini başka bir erkeğe yaptırın. Kayınpederinizi, kayınbiraderinizi çağırıp evdeki tamiratı yaptırın. Markettekilerden rica edin genç bir delikanlı paketlerinizi taşısın, siz ona para verin ama market torbalarını siz taşımayın. Her sağlıklı erkek bir süre sonra "Ulen, benim evimin işlerini nasıl başka erkek yapar?" diye harekete geçer. En basiti bırakın kapınızı açsın." dedi.

30 yaşımdan sonra kendime geldim. Bilinçli davranmaya başladım. Zaten fıtığım da çıktı. Ağır bir şey asla kaldırmıyorum, demir kapı bile açmıyorum. Yapmazsa, bağırıp çağırırım ama asla o demir kapıyı ben açmam artık. Oturur kapının önünde beklerim. İsterse kavga  çıkarsın, o kapıyı bana açmak zorunda. Market alışverişini internetten yapıyorum. Erkekler getiriyor kapıya tabii. Eşim hemen "Sen bırak, ben alırım" diyor :)) Komik bu erkekler cidden.

Düzeldi mi durum? Benim eşimde işe yaradı. Acayip mutlu ve huzurluyum şu an. Madem kadınla erkek bir elmanın iki yarısı, herkes yapması gereken işi bilecek. Eğer eşim kızımı emziremiyorsa, bari erkeklerin yüzyıllardır yaptıklaır diğer işleri üstlensin.

Ama şu var: Ben eşime aşığım. Erkek olarak onu çok beğeniyorum. Eğer cinsel anlamda mutlu olmasam, bu numaraların hiçbiri işe yaramazdı. Zaten ben kendimi biliyorum, çekici bulmadığım bir adamın yanında saniye durmam. Ben ev arkadaşı değil bir eş arıyorum. Yoksa gider bir başka kadınla ev arkadaşı, hayat arkadaşı olurum, en azından iş yükümü paylaşırım :) Mesela boşanmayı aklımdan geçiremem, çünkü boşanmam demek eşime başka bir kadınla olma hakkı vermek demek ki, bunu içim asla kaldırmaz. Eğer aklınıza böyle bir düşünce geliyorsa, bence sorun tamamen cinsel soğuklukla ilgilidir. Tabii, insan herkesi kendi gibi bilirmiş. Sonuç olarak ben psikolojiden filan da anlamam. Kendimi düşünerek konuşuyorum sadece.


asyaperi

acıkcası bu konuda fıkır vermek bosan yada bosanma demek yanlıs ama okudugum kadarıyla sızın sorununuz kocanızdan bekledıgınız ılgıyı gorememenız henuz 4 aylık bır annesınız ılgıle herseyden cok ıhtıyacınız var ama unutmayınkı bunlar esınızle konusdugunuzda bence cozulebılcek sorunlar erkekler cocuk olduktan sonra eslerını anne olarak goruyorlar bır donem bunu etrafımda yasayan bır cok arkadasım var dogumdan sonra bır yıl kocası kendınden uzak duran buyuzden sorunlar yasayan acıkcası bır evlılık danısmanının bır cocuk babasızda yapar yerıne rol model koy demesını cok yadırgadım hayatta olan bır baba varken ır cocugun babasızda olabılcegını soylemek nekdr dogru bosansanız bıle baba cocugunuzun hayatında olmalı bence bence esınızle acık acık konusun neden mutsuz oldugunuzu beklentınızı anlatın acık acık hrevlılık bırde cocuk varsa eger sıddet aldatma gıbı bır konu soz konusu degılse sorun ask tutkuysa bır sansı hakeder dıye dusunuyorum sevgı varsa ask ve tutku gerı kazanılabılır


zeynep_su

Arkadaslar söyle bir yazılanları okudum da kusura bakmayın sizleri tanımadığım için yazdıklarınızdan yola çıkıyorum ancak gercekten boşanma için yeterli sebep göremiyorum. Sonrası daha zor çünkü. Belki denyogun temponuz sizi yoruyor ve böyle düşünüyorsunuz. Sadece yazdıklarınız problem ise 3-4 kez duşunun derim.


bosaniyorum

gulminacım debi moore gibi bruce willis asthon kucher ı bulacağımı bilsem dakka değil salise durmam sanırım :)) benimde aklımda hep aynı soru boşansam ne olacak daha iyisi varmıki sorusu..(bu arada memurum benimde iyi bi maaşım var)bu arada arkadaşlar bugün boşanma konusunu açtım kocama, sanırım oda devamlı boşanma konusunu açsada ondada adım atcak cesaret yok bendede, ben bi daha evlilik terapistine gidicem 1 seans gidebilmiştim çünkü başka şehirde haftaya işleri yoluna koyup bidaha gidicem, mutlu olmak çok istiyorum, onu sevebilmeyi, onla güzel vakit geçirebilmeyi, cinsel yaşam içinde dediğiniz gibi beklemem gerekiyor, cokbilmişcim aynı erkek yapım var benimde sen anlatınca gördüm, yıllarca kendi başına yaşamanın verdiği kötübi alışkanlık, dediklerini uygulamaya başlasam iyi olucak, ne yapsam ne etsemde evlilik terapistine gitmeye ikna edemedim, halbuki okumuş kültürlü bi adam ama, '' ben evliliğim için bi adamdan yardım alamam'' diyor :((


CokBilmis

Bir erkekle dertleşmek zor geliyor olabilir. Kadın bir terapiste gitmeyi önersen?

Bir de "evlilik terapisti" deme de "Benim sorunlarım var. Ben terapiste gidiyorum. Eşim olarak seninle de görüşmek istiyor" diyebilirsin :)

Ayrıca "daha iyisi" diye bir şey yok. Eğer asgari müştereklerde buluşabiliyorsanız, aranızda cinsel çekicilik varsa, olaya renk katacak olan sizlersiniz. Yoksa ha Ahmet, ha Mehmet, bence fark etmez, yeter ki aşk olsun, herhangi bir erkekle olabilirdim gibi geliyor bana :))




batuhanuras

keşke yakınımızda olsanız ve boşanmış kardeşlerimin çocuklarını görseniz..biri 4 yaşında erkek sürekli baba arayışında, kreşte bütün çocukları akşam babaları alırken onu biz alıyoruz istemiyor.çok özeniyor arkadaşlarına...diğeri 6 yaşında( başka kardeşimin) anne ve babası arasında gidip geliyor 3 ay orda 2 ay burda düzensiz bir yaşam ve eminim gelecekte düzen kuramayacak...

bu iki kardeşimde ilgisizlik, ortak zevk, sosyal yaşam vs gibi sorunlardan boşanmışlardı, şimdi çocuklarının karşısında kahrolarak geçiyor günleri onların hayatlarını mahvetmiş hissediyorlar..

düşünün; bebeğinizin geleceği mi eşinizin göstereceği ilgi yada ufak tefek sorunlar mı daha önemli? boşanmayın diye yalvarabilirim sırf bebeğiniz için...ileride onun neler yaşayacağını ve sizinde neler hissedeceğinizi biliyorum.

dul olmanın zorluklarını anlatmıyorum bile...

yeni doğum yapmışsınız duygularınız yoğun, hassas bir dönemdesiniz ama geçecektir.eşinizle çocuk konusunda çatışmalarınız da geçecek zamanla bebekle ilgili kararları size bırakacaktır...bu süreci bir çoğumuz yaşadık emin ol...evlilikte anne olmakta emek ister, o bebeği babasız büyütmemekte anneliğin sorumluluklarından bence...

ne olur tekrar tekrar düşünün, olumlu olmaya çalışın.umarım sorunlarınızı bir an önce çözersiniz mutluluklar diliyorum ailenize...

 

 


fistikcik

Batuhanuras, sizin çok yakınınızda son derece olumsuz örnekler olmuş. Bu sebeple böyle yazmışsınız. Ama boşanmanın sonuçları her ailede çocuklar için böyle olmak zorunda değil. Ben de, sizin yazdığınız örneklerdekinin aksine, boşanma sürecini çocuklarının iyiliğini merkeze koyarak yöneten bir çok aile tanıyorum. Bu sayede çocuklar ne baba özlemi çektiler, ne de iki ebeveyn arasında kaldılar. Huzurlu ve mutlu çocuklar oldular.
Eğer bir evde sürekli huzursuzluk ve gerginlik varsa, anne ve baba mutsuzsa, çocuklar da mutsuz olur. Bu duruda boşanıp çocukları huzurlu bir ortamda yetiştirmek bazen en iyisidir. Ama bu süreci iyi yönetebilmek, anne ve babanın karşı taraf hakkında çocuklara tek bir kötü söz söylememesini sağlamak, babanın çocukları ihmal etmemesi ve onlarla sık sık vakit geçirmesi kaydıyla...


neretva

Hiçbir çiftin iç dinamiklerini yabancılar bilemez ve boşanma hakkında kesin fikir de veremez. Ama benim naçizane görüşüm bir karar vermeden önve doğumun üzerinden 6-9 ay geçmesini beklemeniz. Doğum yaptıktan sonraki ilk 3 ayda kocasından boşanmayıher kadın aklından geçirebilir. O kadar yoğun ve zor bir dönem ki. Önemli kararları ertelemek en iyisi.

İşin esası çocuk olduktan sonra ortak karar alma zorunluluğu ve iş artıyor, dolayısıyla sürtüşme de artıyor. Birbirimize bir dolu küçük şey batıyor. İşin varıp geldiği nokta kendinizi bir başkasıyla hayal edebiliyor musunuz? Evetse, cinselliği kuratarmanın bir yolu kalmamışsa, terapist de işe yaramadıysa iki medeni insan boşanmayı sağlıklı halledebilir. Bu kararı alırsanız duyduğum kadarıyla 2 yaşından önce çocukların boşanmaya alışması daha kolay. Anne-babası o çok küçükken boşanmış bir yazar "travma geçirmedim çünkü benim hep iki evim vardı, başka türlüsünü bilmiyorum" demişti.


polen

merhaba
yaşadıklarınızı okuyunca bir zamanlarki beni gördüm bir an.benim eşim de sizin bahsettiğiniz özelliklerde.farklı karakterlerdeyiz.yaşadıklarınız ,belirttiğiniz sorunların hemen hemen aynılarını biz de yaşadık.beklentilerimi karşılayamıyordu.ilk çocuğum olduğunda hele bende ipler kopma noktasındaydı.zor zamanlar geçirdik.o sıralar bir arkadaşımla dertleşirken evliliklerin meyve gibi olgunlaşma süreci olduğunu,4-5 senede zirve olgunluğa anca erişebildiğini söylemişti.şimdi geriye dönüp bakıyorum da ne kadar haklıymış.bir zamanlar boşanmak isteği geçirdiğim evliliğim şimdi çok farklı.
bebeğiniz çok küçük daha,erkeklerde doğum sonrası depresyonu yaşıyorlar,bu onların içinden geldiği gibi davranmasını engelliyor.çocuk büyüdükçe çocuklu hayata uyum süreci hızlanıyor.
evlilikte bazen eşler birbirini tamamlamalıdır.o romantik olamıyorsa siz olun,kendi çapınızda çabaladığınızı belirtin.çokbilmişe de sonuna kadar katılıyorum.hatta bunları ben de uyguluyorum.erkekler kırılgan,hassas,narin,kendilerine ihtiyaç duyan kadınlara bayılırlar.biraz kurnaz olmak lazım.
evliliğiniz için çabalamazsanız yavrunuz ve kendiniz adına kaybedersiniz.istediğiniz özellikler başka erkeklerde varsa bile inanın ki onların da farklı eksi yönleri vardır,mükemmel erkek yoktur.


anneoldum

boşanmak gercekten cok zor bir karar.İnsan neden evlenirki boşanmak içinmi.Bence evliliğinde cok yenisin ve yeni bi bebeğin var.Benim bebeğimde 4 aylık ve daha 1 ay öncesine kadar eşime karsı hiç birşey hissetmiyordum.Tv de izlediğim yakın sahneler bile itici geliyordu.Ama şimdi düsüncelerim değisti.Yani seninki belkide hala lohusalık depresyonu olabilir.Annem hep der evlenmek ve bosanmak kolay iş önemli olan sürdürebilmek.Bir cocukla yapayalnız kalmak cok zor.Bu arada benim eşimde askerde 1 ay sonra dönecek insallah 15 ay yaptı askerliği.Düsünceli sevecen sorumluluklarını bilen bir es ve baba.Tabiki eksikleri var olmazmı sevmeye düsünmeyi askı ben öğrettim diyebilirim.Evlendiğimizde odunun tekiydi.Sevgiliyken bir cicek bile almayan adam askerliğinde her özel günümüzde hediye ve çiçek yolladı.Ama bu dönemde cok aradım onu cok özkledim ailem yanımdaydı ama anne baba kardes asla es gibi olamazmıs onu anladım.Bende calısan bir bayanım esim ev işlerinde pek yardım etmez mutfaktan anlamaz ve ütüden nefret eder asla yapmaz.yani hersey bana bakardı.Ama varlığı yetermiş.Bu hayatta hersey para değilmiş.Eşime cok ihtiyacım olan anlar oldu yokluğunda cok agladım geceleri geleceği günüde iple cekiyorum.Allah kimseyi ayırmasın bence konusarak cözülmeyecek hiçbişey yoktur.



Cevaplamak için Üye ol