esle durumlar nasil?

turkuazz soruyor: 10

bebegim kucuk oldugu icin mi acaba kendimi ona ait hissediyorum?esimden uzaklastim sanki.aklim hep bebekte.uyudugunda ben de dinlenmek istiyorum, butun ilgi-sevgi depom tukenmis oluyor sanki.esim henuz bisey soylemese de acaba ona haksizlik mi ediyorum?


23 Cevap


aytude

aynı şeyleri ben de yaşıyorum...eşimle birlikteyken bebeğe ihanet ediyormuşum gibi saçma sapan duygular...sevmiyorum gibi..ne zaman gececek bu?


GulcanDeniz

Bende geçmek bilmedi bu haller.
Hatta cinsel isteksizlik de eklendi


sevda

bütün anneler aynı duygular içinde sanırım , tedavimi olmak zorundayız acaba :).


kuzenyas

beyler de bebeklerin bakımında eşlerine yardımcı olsunlar da biz de sevgimizin bir kısmını onlara ayıralım di mi:)

biz çok anaç bir milletiz bence bundan kaynaklanıyor biraz da

bebek bakımından yorulsak bile söyleyemeyiz.kötü anne sayar toplum bizi.eh biz de kendimizi bu kurallarla yargılıyoruz işte mesele bu


Tosuncuk

Bende aynı sıkıntıyı yaşıyorum.Eşim dün kendi kendine anlatmaya başladı nekadar sıkılmış ki... ama benim ilgisizliğimden çok bebekli yaşama alışamadığından kızımızı çok sevdiğini ama bu kadar planlı programlı olmanın onu yorduğunu ve hayatının monotonlaştığını söyledi. Benim ilgisizliğiminde ona böyle hissetirmiş olabileceğini söyledim olabilir dedi.

Biz mi çok benciliz yoksa onlar mı?

Sonuçta ben iki aydan beri emzirip alt değiştirip uyutup evi toparlayıp yemek yapıp tekrar emzirmeye başlıyorum.Monotonlaşan benim o gündüz işte.Ben şikayetçi değilim hayatımdan ama onlar neden şikayet ediyorlar anlamıyorum.

Biraz dertliyim sanırım.Eşimin davranışlarında bir değişiklik yok bebekle ilgili konulardada yardımcı oluyor.Ama şu durumda sıkıntısını dile getirmesi beni dahada gerdi.Galiba hala lohusayım..:))



ozgenh

hepimizde aynı dert olmuş galiba...benimki efe 1 yaşına geldiğinde değişti...tekrar eşime dönmeye,ona ilgi göstermeye başladım...mesela efeyi bırakıp başbaşa bişiler yapmak istiyordum hep...ama sonra da vicdan azabı çekiyordum...kötü anne miyim ben diye...aslında buna ihtiyacımız var...herşeyden önce karı-kocayız...ama olmuyor bizim toplumda galiba....bizi küçüklükten bebek bakımına alıştırmaya çalışmıyorlar mı allah aşkına elimize bebek vererek...sanki bir iki saat anne anne baksa ne olur...ama insan öle hissedemiyor di mi?biz de durumlar biraz değişti...babamız oğluna çok düşgün,herşeyiyle ilgilenir..hatta bir ara ben bi kenara itilmiş hissettim kendimi :DD ama artık 3 yıl oldu ve biz efeli hayata alıştık...hiç bir sorun yok..herkes yerini biliyor durumda...efecim bile :)) 2 ay çok kısa bir süre ve yaşadıklarınız gayet normal...herşey yoluna girecektir...sadece alışmak için biraz zaman gerekli :))


ADA


 benim kızım 14 aylık ...bende de eskiye göre ciddi ilgisizlik var eşime karşı. Zorluyorum kendimi daha enerjik, daha ilgili olayım diye ama olmuyor işte bir türlü. Çalışıyorum, akşam eve gelince tüm gün görmediğim için kızıma vakit ayırmak istiyorum. Onu uyutup salona dönmem 11i buluyor . O zaman da öyle yorgun oluyor ve de gece bitti diye stresleniyorum ki... eşim söylüyor , sıkıldım, dışarı çıkalım... kızın yanından geç geldin, vs. diye ama değiştiremiyorum bir türlü. 

 Onun böyle hissetmesine de üzülüyorum ... ne yapmalı, nasıl değişmeli ? 

  Aynı planlı yaşamaktan sıkılma durumu bizimkinde de var... ama bu çok saçma geliyor bana. Yani bir bebek var ortada, maması, uykusu, vs. ...nasıl plansız yaşayabiliriz ki. Şeytan diyor bir gün planlama hiçbirşeyi, kocaya bırak ...görsün nasıl oluyormuş. Ama kızıma kıyamıyorum. 

  Bir de şu blogspotlardaki hanımları okudukça çok kızıyorum kendime. Hem çocuklu hem kocası hala sevgilisi olan,çocuklarla aktivitelerin yanı sıra  kocayla da bin türlü atraksyon yapıp, hala ilk günkü gibi olan.

  Bilemiyorum var bende bir sorun herhalde... psikoloğa mı gitsem acep, nasıl aşılır, nasıl bir Ayşe Arman olunur ? yetersiz hissediyorumi yetemiyorum.


perihan

Ayşe Arman'ın her daim çocuğuna bakacak, yemeğini yapacak, evini temizleyecek birileri vardı yanında. Erkeklerin hem hiçbir işe ellerini sürmeyip hem ilgi beklemelerini anlamıyorum. Ben de okudum, ben de çalışıyorum, ondan eksik hiçbir şeyim yok, üstüne evde çalışayım, çocuğa bakayım, süper(wo)men miyim?


sevda

katılıyorum perihan sana , bende çalışıyorum ve inanılmaz yoruluyorum. ancak ev hanımlarıda aynı şekilde çocuğu ile bütün gün ilgilenmesi , sürekli aynı şeyleri yapması onu ciddi anlamda yoruyordur. yani diyeceğim şu çalışsanda ev hanımı olsanda kadın olarak erkeklere oranla daha fazla efor sarf ediyoruz, onlar aman boşver diye biliyorlar ama bizim gözümüze yapılacak bir iş battığı zaman yorgun bile olosak onu kalkıp yapıyoruz , zaten daha sonrada biz yapacağımız için :).


GulcanDeniz

Arda, anlattığın kadınlara işte tam da bu yüzden gıcık oluyorum.
Yani sende, bende, ve daha başkalarında sürekli bir "kendini yetersiz hissetme, güvensizlik, kendini suçlama" gibi hisler yarattıkları için.
Sanki hayat, çocuktan sonra da gerçek olamayacak kadar "pürüzsüz, sorunsuz, pespembe" yaşanabilirmiş de, bizim "arızalarımız, defolarımız" yüzünden böyle oluyormuş hissi.

Ebru Şallı gibi aynı gerçeklikleri yaşamıyoruz ki.
"Süper kadın" olması için profesyonel yardımcıları var (bir değil bir sürü hem de). Senin de bebişine bakan dadılar, evin bütün işlerini yapan hizmetçiler, işlerini toparlayan/organize eden asistanlar olsa hayatın nasıl olurdu bir düşünsene...
Ne kadar çok vaktin, enerjin olurdu bebişi (sadece) sevmeye, kocayla cilveleşmeye, kendine vücuduna bakmaya, spora, gezmeye, keyfe...

O yüzden "çocuğum var, ikinciyi de yapıyorum, ama vücudum şahane, kocamla aşkımız süper, hayat harika" gibi duruşlar bana gerçek dışılık, "silikoncuk" duygusu veriyor.

Bu yüzden de, "bende var sorun herhalde" düşüncesinden kurtulmamız lazım.

Bir de, doğurganlığın kadınlara verilmesinin bir sebebi hikmeti varmış, çünkü bence bebeklere erkekler baksa neslimiz çoktan tükenirmiş.

Gıcık olduğum bi şey daha (amma gıcık kapmışım her şeyden :)))
Bu, "planlı yaşamdan sıkılıyorum" şikayetleri.
Tabi tek "özgür ruh" kendileri, biz doğuştan "tutsak ruhuz", bayılıyoruz bütün bu hormonal, fiziksel, her türlü değişimlere, postpartumlara, uykusuz, yorgun gecelere, dombilik olmuş vücudumuza, alışmak için onca çabaladığımız bu yeni yaşam biçimine...
Doya doya şikayet de edemiyoruz, "aaaa, anne olmaktan memnun değil misiiiiinnn?" diye sorular/düşünceler geliverir sonra diye...

Ne çok dolmuşum, affola :))



Cevaplamak için Üye ol