bebeğime yalnız bakmaktan yoruldum :(

praticus soruyor: 10

bebeğini tek başına büyüten tek anne ben değilim biliyorum fakat bazen öyle bunalıyorum ki evden çıkıp saatlerce gelmek istemediğim zamanlarım oluyor.çok zor günlerden çok şükür bu günlere geldik bebeğim erken doğdu küvöz,kolik vs. hep bi mücadeleyle geçti aylarımız.Yaşadığımız yerde akraba,samimi bi arkadaşımız tanıdığımız yok ne yazık ki.Eşim Allah razı olsun hep çok destek olur bana.Oğlumunda eski huysuzlukları kalmadı kendi kendine oyalanmaya başladı ama ben okadar yorgun ve uykusuz oluyorum ki bebeğimle ilişkilerimin bozulmasından korkuyorum.bütün herşey beni bekliyor ve ben hiçbişeye yetişemiyorum gibi geliyor.Ayakta sallanarak uyuyor,hala gece kaç kere kalktığımı saymıyorum bile,gaz problemimiz tam gaz devam ediyor bunların yanında onun sevgisi herşeye bedel.Çok uzun oldu ama galiba yalnız olamdığımı ve bugünlerin geçeceğini duymaya ihtiyacım var..


23 Cevap


Ervinveannesi

Hangi sehirde yasiyorsunuz??


praticus

Adana'ya yeni taşındık.


fiyonk

Haklisin, tek basina bebek bakmak ve bu arada kimseyle yuz yuze iletisim kuramamak zor, ben de benzer durumdayim. Aksamlari ahbap dost ziyaretleri ile gideriyorum sosyallesme ihtiyacimizi. Havanin yagmursuz oldugu hergun disari cikiyoruz, parka gidiyoruz 7. aydan beri. Hem kizima iyi geliyor, oyalaniyor, hem bana. Git gide daha cok iletisim kurmaya baslayacaksin bebeginle, daha kolaylasacak isler, ama hareketlenecek, daha zorlasacak isler:) Guzel bakip guzel gormek lazim...


CokBilmis

Çocuk parklarında da aynı dertten muzdarip komşu anneler bulabilirsiniz.

Durumunuz müsaitse bir oyun ablası ayarlayabilirsiniz. Haftada 2 saat dışarı çıkıp yalnız dolaşmak bile iyi gelebilir.


Elvira

o kadar tanıdık ki...çok zor yalnızlık, çok haklısınız. İlk yıldan sonra kıdemli anne olacaksınız:) uykusuzluğa, yorgunluğa, sabretmeye ilişkin farklılaşacaksınız. Bebeğiniz büyüdükçe uyku düzeni değişecek daha rahat etmeye başlayacaksınız. Çocuk olmaya başladıkça sizi çok yoran konular  azalacak ya da en azından biçim değiştirecek. İki çocuğumu da baba desteği dışında tamamen yalnız büyütüyorum ben de. İlk yıl, özellikle de ilk aylar anne-baba için feci yıpratıcı. Biliyor musunuz, kısa süre sonra yeniden anne-baba olunca 'tek çocuk şimdi  ne kolay gelirdi' diyorsunuz:)

Yalnız olmama ve çok olanaklı çocuk büyütme durmunun dışından konuşacak olursak; hamilelik, doğum,iş güç...hiçbiri çocuk yetiştirmek kadar içerden dışarıdan zımparalayıcı değil diyebilirim.
İnsanın yaşadığı durumun güzelliğini, geçip gitmekte olan harikalıklarını uykusuzluklara, depresyona, yorgunluğa kurban etmemesi için kendi fofoğrafına karşıdan bakması gerekiyor. Mümkün olduğu kadar dışarı çıkmaya çalışın. Park, kısa alışverişler gibi.
Çocuğun ardı arkası kesilmeyen bakım hali insanı sosyallikten uzaklaştırmaya başlıyor. Ve mükemmeliyetçilik. 'İşlerim var, ev çok kirli, ben bakımsızım, şimdi dinlenmeliyim' vb. ( kısmen haklı) bahaneler ve bir tuhaf atalet... Siz yapmayın:)



ceylinimmm

Bende cok bunalmistim annemin yanina geldim bir bucuk aydir annemdeyim ucretsiz izindeyim biranda isi birakip eve kapanmanin ve kizimin cok yaramaz olusu beni yavas yavas depresyona dogru goturmeye baslamistim ole ki esimle bile tartismaya basladim en sonunda hastalandim yataklara dustum bitaz iyilesince esim hemen anneme gonderdi nasil psikoljim bozulduysa artik ucaktaki hostesle bile tartistim simdi biraz duzeldim haftaya donuyorum sarjim bitene kadar durcam bittikten sonra tekrar anneme iyide oluyor eskiden senede on gun gorurdum annemi simdi onada doyuyorum ise baslayinca nasil olur bilemem sana tavsiyem su ya anneni yanina getir yada sen git havalar isininca donersin bu kis mevsiminde cocuklar usuyecek kapali mekanda mikrop kapacak diye disari cikamiyoruz sanirim bu durum bizleri dahada bunaltiyor


zuzususam

ben de bebeğini yalnız büyütenlerdenim ve ben de bazen o kadar bunalıyorum ki... bir de temizliği, düzeni seven bir tipim ve bebekli halimle hala evimi eskisi gibi düzenli tutmaya uğraşıyorum ki bu da beni ekstra yoruyor ve strese sokuyor. kış mevsimi dolayısıyla evde daha uzun süreler kalmak da bu bunalımların üstüne tuz biber oluyor tabi. annem başka bir şehirde yaşıyor ve 2 ayda bir 2 hafta görüşebiliyoruz. benim tek avantajım kız kardeşimin burada  olması ama onun da 11 aylık bir bebeği var. birbirimize hiç yardımcı olamıyoruz aksine bir araya geldiğimizde öyle bir curcuna oluyor ki, iki kat yoruluyoruz. bazen annemizi o kadar arıyoruz ki... 

ama zaman çok hızlı geçiyor. bebeklerimiz hızla büyüyor. büyüdükçe belki fiziksel olarak daha yorucu oluyorlar ama onlarla zaman geçirmek daha eğlenceli bir hale geliyor. geçenlerde tanıştığım bir anne, çok zordu ama zor olan neydi hiç hatırlamıyorum dedi :) her şey unutuluyor. yalnız değilsiniz, sizin gibi mücadele eden bir sürü anne var. 


selinveyavrusu

valla 2 yıl kapı dısarı cıkmadan oglumu bı basıma buyuttüm eşim asla bı kere bıle destek olmadı hastalandııgnda bıle..2 yılın sonunda okadar yoruldugumu hıssettımkı çözümü kreşte buldum haftanın 3 günü kreşe gıdıyor.bende kendımı dısarı atıyorum.

üstelık 2 yıl boyuncada bı fııl gece gunduz emzırdım..sabır dıyoruum arkadasım.gececek elbet daha küçük bebegın.


Silanurr

aynı sorunu ben de yaşıyorum. biz de görev icabı ailelerimizden uzaktayız. eşimin desteği olmasa ben de bunalım geçiricem. bu kış sınavım vardı bebeğim henüz 2 aylıktı komşuma bıraktım. sınav merkezi uzak olduğu için eşim beni araçla götürüp getirdi ona bırakamadım tabi komşuyu sabahın köründe 2 gün rahatsız ettik. oysa annemler veya kaynanamlar yanımızda olsa böylemi olurdu. vizelerim vardı tekrar bu kez yakın yere çıkmıştı ki eşime bırakabildim. ayrıca adana demişsiniz ben de bu yıl tayin oldum orya eşim oralı. henüz yerleşmedik eşimin tayini çıkmadı daha. orya yerleşirsek en azından kaynanamlarla, kaynımlarla hep birarada olucaz kızım akrabalarıyla büyücek ben de göreve başladığımda kaynanama bırakmanın rahatlığı çinde olucam inş... Her anın tadını çıkarmaya çalışın. en zorlu süreçleri atlatmışınız. artık bebeğiniz sizinle vakit geçirmeyi idrak edip tepki verebiliyor ne güzel. ve dönüp baktığınızda çocuğunuza anlatabileceğiniz anılarınız olucak bunlar. ben de kendimi öyle avutuyorum çünkü:)))


zeynep_su

benzer sıkıntıları biz de yaşadık. seni çok iyi anlıyorum. ancak benim şansım annemin yanımda olması. belli dönemlerde memlekete gidiyor ve o zaman kızımla başbaşa kalıyorum ve o zamanlarda da acaba çalışmayıp kızımın yanında kalmam daha mı iyi olurdu diye düşünüyorum. çünkü yanında birisi varsa annen veya kv farketmez bir çok noktada farklı düşünebiliyorsun. tabi yanında biri olduğunda kendine vakit ayırman daha kolay oluyor. yani her ikisinin de iyi-kötü yanları var. tek başına çocuk büyütenleri tekrar takdir ediyorum. kolay gelsin arkadaşlar.



Cevaplamak için Üye ol