çalışan anneler ...

asli_arda soruyor: 6

benim bebeğim 3.5 aylık ve benim iznim bitti ..bu hafta çalışmaya başladım :(herakşam ağlıyorum işyernde sanki diken üstündeyimm ..hayat şartları gereği işi bırakamıyorum ama bebeğimi bırakmak da o kadar zor kii...kendimi hiç iyi hssetmiyorum .. biliyorum bu durum bebeğimi de gericek ama engel olamıyorum
benim durumumda olan anneler varmı nasıl atlattınız sanki ben hiç atlatamıcak mışım gibi geliyo..suçluluk duygusu beni yiyip bitiriyoo :((


6 Cevap


erkisisi

aslıtunali suçluluk duymak için yanlış birşey yapmış olman lazım. çok güzel bir bebek dünyaya getirmişsin maşaallah. Allah analı babalı büyütsün çok güzel bir bebeğin var. moralini yüksek tutman lazım ufaklığın buna ihtiyacı var ve senin bu ruh halinden etkileniyor. Onun için kendine dönük yaşamaya başlaman lazım evin dışında eve geldiğin zaman da bebeğin merkezli olursan hiçbir sıkıntı yaşamazsın. eğer bebeğine bakıcı bakıyorsa ve bunun için tedirginsen onu kontrol etmenin yolları var yok eğer bir aile büyüğü bakıyorsa bu çok daha konforlu bir durum bunun keyfini çıkar ben çalışan bir annenin çocuğu olarak bizlerin daha sağlam yetiştiğini daha herşeye dayanıklı olduğumuzu düşünüyorum. Eminim bebeğin de kendi ayaklarının üzerinde daha kolay duracaktır bu sayede:)


Kaymacina

Aslitunali suçluluk duyman normal ...bunları hepimiz yaşadık.Ama ne varki sen çalışmak zorunda olduğundan çalışıyor olsan da elinde olmadan bu kararı vermiş olsanda bundan dolayı kendini ve en önemlisi bebeğini üzmemelisin. Önemli olan,onun yanındayken gerçekten yanında olup olmadığındır. Her anını ona ada işe dönüşü...
Ben oğlumla her akşam soyunup dökündükten sonra 15-20 dk dans ederim,sarılır,öperim.
Sende size uygun bir buluşma seramonisi başlatabilirsin, emzirmek gibi :) emziriken onu ne kadar sevdiğini, ne kdar özlediğini,gün içinde fotoğraflarına baktını söylersin. Sakın çalışmaktan dolayı suçluluk duyma bebiş bunu hisseder ve üzülür..daha büyüyünce de sana duygu sömürüsü olarak döner ona göre...
Ben hislerimi ve yaşadıklarımızı çok kısa bir süre önce paylaşmıştım.

http://kaymacina.wordpress.com/2010/04/29/ise-gitmek-gitmemek-iste-butun-mesele/


asli_arda

kızlar saolun ...evt farkındayım benm duygularımdan etkileniyo.ama elimde değil sanırım çok yeni atlatıcam bir tek ben yaşamıyorum bu sorunu ama olmuyo böle bensiz baklarıyla vakit geçiriyo olması beni delirtiyo sanırım :(ama haklısınız ..
evt hemen geliyorum elimi yıkadığımgibi onunla oluyorum beni unutcak korkusu vardı gülmeyin ama hatırlamz ona bakanlara dha çok bağlanır korkusu beni bu hafta bitirdi diyebilirim
siz de bebeğinizii benm kadar küçük mü bıraktınız ???


kelebek

ben de bu hafta döndum, 7 aylık benımkısı...bu duygular ılk bı hafta çok yoğunmuş sonra alışacağız


Annegozuyle

Ben de kızımı 3 ay, 1 haftalıkken bıraktım. Çok zor oldu. Alışıyor insan bir şekilde. Hala çok zor geliyor. Hala zaman zaman gözlerim doluyor, isyan edesim geliyor. AMa ne yapalım. Evde olan annelerin bebekleri ile işten güçten fırsat bulup daha fazla zaman geçiremediklerini düşünüp kendimi avutuyorum. Ne yapalım, yeter ki onlar sağlıklı, mutlu, huzurlu olsunlar. Sen de kendini çok üzme. İlk zamanalr hem daha zor, hem de lohusalık durumu henüz çok geçmemiş oluyor. Gerçekten zamanla insan daha kolay gidiyor sabahları işe. Yoksa bu kadarçalışan kadın olmazdı etrafımızda inan. Allah kolaylık versin önce bebeklerimize sonra da biz çalışan annelere.


asli_arda

hepsi çok doğru sölediklerinizin .ama iş uygulamaya gelince fiyasko oluyoo:((bu hafts sonu öle güzl geçti ki butun b hafta göremicem diye yedimm yedimm oğlumu :))
bu arada hepinizin anneler gunu kutlu olsun ...



Cevaplamak için Üye ol